หลังจากหลับไปครู่ใหญ่ ว่านหนิงกลับสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความรู้สึกอันแสนแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นทั้งที่อยู่ใน่วสันตฤดู เป็่ที่หนาวยิ่งนักแต่กลับรู้สึกร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงแผดเผาร่างกาย
ทรวงอกอวบอิ่มประดับยอดทับทิมชูชันแข็งขืนไปหมดความรู้สึกเปลี่ยวเหงาสั่นสะท้านไปตามกาย จุดบอบบางสั่นไหวราวกับ้าความอบอุ่นมือขวาถูกสอดเข้าไปใต้เสื้อก่อนจะจับทรวงอกเต่งที่แข็งไปหมดมือซ้ายล้วงไปใต้กระโปรงจับแก่นกลางความเป็สตรี
ภายใต้ไรขนอ่อนนั้นเมื่อถูกัักลับทำให้ทั้งร่างกายสั่นสะท้านด้วยความพอใจ
กลีบปากสีดอกท้อสั่นเผยอตามความ้าจนก่อเกิดเสียงครางครวญแ่เบาตามด้วยเสียงหอบหายใจ
“อ๊ะ อ๊า”ว่านหนิงลูบไล้ร่างกายตามความปรารถนาอันแสนแปลกประหลาดด้วยความไม่ประสาก่อนที่จะพลิกกายไปโดนท่อนแขนใหญ่ของเฉิงเซวี่ยไม่นานความคิดแสนแปลกประหลาดก็ไหลเข้ามาในศีรษะของนาง…อยากให้เขาััร่างกายของนางจนเหลือทน
ว่านหนิงเอื้อมมือไปกอดเฉิงเซวี่ยก่อนจะเอาใบหน้าซบที่ไหล่แสนอบอุ่นใบหน้างดงามถูไถไปกับหัวไหล่ หนึ่งมือของนางลูบไล้ไปตามแผงอกแน่นก่อนจะลากวนไปที่ยอดอกของเฉิงเซวี่ยเขาเองที่ไม่ได้นอนั้แ่แรกก็รู้สึกถูกปลุกเร้ากามอารมณ์แต่ต้องเสแสร้งต่อไปจึงได้จับมือของคุณหนูว่านหนิงทันที
“คุณหนูทำอะไรขอรับ” เฉิงเซวี่ยแสร้งใตื่นว่านหนิงรู้สึกเหมือนถูกดุจึงน้ำตาไหลซึมออกมาวันนี้ช่างเป็วันที่นางอ่อนไหวนัก นางทำอะไรด้วยความไม่รู้ นางรู้สึกอะไรมากมายมันทรมาน กลัว ้า ทุกอย่างสับสนไปหมด
“ขะ ข้า ข้าเพียงจับตัวเ้าเท่านั้น”
“ท่านไม่ควรมานอนตรงนี้ มันไม่เหมาะสมเช่นนั้นข้าจะไปนอนตรงนั้นเอง” เฉิงเซวี่ยกล่าว พร้อมขยับตัวลุกขึ้น
ว่านหนิงที่แทบลืมสิ้นสติของตนเองนางรู้สึกเหมือนถูกขัดใจอย่างรุนแรง นางไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้นที่จะไม่รับรู้ว่าเกิดอะไรกับร่างกายของตนเองแต่ความปรารถนาที่มากมายในตอนนี้นั้นได้กลืนกินสติของนางไปแล้ว
ว่านหนิงะโทับร่างของเฉิงเซวี่ยก่อนจะดึงชายกระโปรงขึ้นมาท่อนล่างที่มีกางเกงชั้นในถูกถูไถไปบนหน้าท้องของบุรุษเสียงครางหวานเต็มไปด้วยความพอใจ
“อืม อ๊ะ”
“ไม่ได้นะขอรับคุณหนูนี่ท่านทานสมุนไพรนั้นหรือขอรับ” เฉิงเซวี่ยรีบลุกขึ้น ก่อนจะแสร้งผลักคุณหนูออกห่างจากตนเองว่านหนิงที่ถูกผลักอย่างแรงก็เริ่มได้สติ
“ทำไมหรือ มันทานไม่ได้เช่นนั้นหรือ”
“ขอรับ สมุนไพรนั่นแค่ให้เคี้ยวและทาลงที่แผลหากคุณหนูทานมัน มันคือยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง หากว่าไม่ได้รับการปลดปล่อยคุณหนูอาจจะาเ็ภายใน โธ่..คุณหนู”
เฉิงเซวี่ยกล่าวพลางแสดงออกด้วยท่าทางหัวเสีย ว่านหนิงที่หวาดกลัวทั้งยังรู้สึกแปลกประหลาดจึงเริ่มปลดเปลื้องผ้าของตนเองออก
“หากเ้าไม่รังเกียจ เ้าช่วยข้าสิ” ั์ตาหงส์ปรือมองข้ารับใช้ตรงหน้าด้วยแววตาอ้อนวอน
“ไม่ได้ขอรับ คุณหนูเป็เ้านายข้าเป็เพียงข้ารับใช้” เฉิงเซวี่ยยังทำทีปฏิเสธเพื่อไม่ให้ทุกอย่างดูจงใจเกินไป
“จะไม่ได้ได้อย่างไร ข้าสั่ง”
“ไม่ได้ขอรับ ท่านเป็สตรียังไม่แต่งงานทั้งยังเป็สตรีชั้นสูง ข้าไม่อาจเอื้อม”
“เ้าบอกว่าข้าจะาเ็เช่นนั้นเ้าก็ต้องช่วยข้า” ว่านหนิงกล่าวก่อนจะพยายามเปิดสาบเสื้อของตนเองออกแต่เฉิงเซวี่ยก็ห้ามไว้อีกครั้ง
“ข้าจะช่วยท่านแต่ไม่ต้องทำมากมายขนาดนั้นก็ได้ขอรับ” เฉิงเซวี่ยกล่าว คุณหนูตระกูลว่านยิ้มออกมาเมื่อได้รับคำตอบที่พึงพอใจ
เฉิงเซวี่ยผลักร่างของคุณหนูว่านหนิงลงกับพื้นก่อนจะถกกระโปรงยาวของคุณหนูให้พ้นตัว กางเกงชั้นในสีเขียวเข้ากับเอี๊ยมถูกถอดออกเป็ลำดับต่อมา
ด้วยความมืดภายในถ้ำทำให้เฉิงเซวี่ยมองไม่เห็นอะไรมากมายนักสัดส่วนอันแสนงดงามเช่นนี้ ไม่ว่าสตรีนางไหนก็ล้วนมีไม่ต่างกันเขาเองก็ไม่ใช่ชายบริสุทธิ์ ทั้งยังผ่านสตรีมาก็มากมาย แต่การได้ััสตรีที่สูงศักดิ์กว่าตนเช่นนี้ก็ทำเืลมในกายบุรุษผู้นี้ปั่นป่วนอยู่ไม่น้อย
นิ้วเรียวยาวเปิดแย้มกลีบดอกไม้งามก่อนจะลูบหาติ่งเกสรของคุณหนูผู้แสนบริสุทธิ์เมื่อพบเป้าหมายแล้วก็ลูบไล้ลงอย่างแ่เบา บางจังหวะก็กดด้วยแรงมือบางคราก็ขยี้ตามแรงปรารถนา
“อี้อ อ๊ะ”ว่านหนิงร้องครางออกมาด้วยความรู้สึกอันแสนแปลกประหลาดที่นางไม่เคยได้ััมาก่อนมันช่างแสนวิเศษนัก…
“คุณหนู ข้าขออภัยที่ล่วงเกินท่าน”เฉิงเซวี่ยกล่าวก่อนจะเริ่มลงมือบดขยี้ตุ่มติ่งน้อย ร่างกายของว่านหนิงบิดเร้าไปมาได้แต่ส่งเสียงครางโหยหวนลั่นถ้ำ
ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันมือทั้งสองข้างจิกศีรษะของเฉิงเซวี่ย ด้วยแรงมืออันหนักหน่วงไม่นานว่านหนิงก็กรีดร้องออกมาพร้อมกับอาการสุขสมที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในชีวิตร่างกายของนางกระตุกอยู่หลายที จนรับรู้ได้ถึงความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“เ้าชื่ออะไรแล้วนะ” ว่านหนิงเอ่ยถามแม้จะเคยได้ยินเสี่ยวลู่เรียกชื่อเขาอยู่บ้าง แต่เพราะเมื่อก่อนไม่ได้คิดจะใส่ใจจึงทำให้จดจำชื่อของข้ารับใช้คนนี้ไม่ได้
“เฉิงเซวี่ยขอรับ”
“อาเซวี่ย ข้าสั่งให้เ้าทำอีกที เร็วเข้า”ว่านหนิงหลงลืมความเป็สตรีชนชั้นสูงจนหมดสิ้น ความรู้สึกแสนวิเศษเช่นนี้เหตุใดนางถึงไม่เคยได้รับรู้มาก่อน
“ไม่ดีขอรับรอบหนึ่งก็นับว่าล่วงเกินคุณหนูมากแล้ว”
“ข้าสั่งเ้า เ้าก็ต้องทำ”ว่านหนิงตวาดดุเฉิงเซวี่ย ในตอนนี้ความรู้สึกเกิดขึ้นไม่ได้เป็ผลมาจากสมุนไพรนั้นอีกแล้ว แต่เป็แรงปรารถนาที่อยู่ภายในส่วนลึกจิตใจของคุณหนูเล็กผู้นี้
เรียวขางามถูกจับตั้งขึ้น แต่คราวนี้เฉิงเซวี่ยไม่ได้ใช้มือลูบไล้กดลงบนติ่งเกสรดอกไม้อีกแล้วแต่กลับใช้ลิ้นสากเลียลากชอนไชดูดกินน้ำหวานจากดอกไม้งาม
เรียวลิ้นยาวสอดแทรกเข้าไปในโพรงถ้ำแม้จะไม่ลึกเท่าไหร่นัก แต่ก็ทำเอาคุณหนูน้อยผู้ไร้ประสบการณ์สั่นสะท้านร่างกายราวกับกำลังถูกเผาไหม้ด้วยเพลิงร้อน
“อ๊า อ๊ะ” ว่านหนิงครวญครางยกมือมากัดด้วยความวาบหวาบรัญจวนใจ
เฉิงเซวี่ยเลียลากไล้ลิ้นสากรัวเร็วหนักหน่วง ก่อนที่จะกดจูบอย่างแ่เบาว่านหนิงได้แต่พยายามกลั้นเสียงแห่งความพึงพอใจเอาไว้ แต่ไหนเลยที่นางจะกลั้นไว้ได้
เสียงหวานยังดังก้องระงมอยู่ภายในถ้ำ ไปพร้อม ๆ กับเรียวลิ้นร้อนที่ละเลงรัวเร็วคล้ายกับ้าทรมานนางให้ขาดใจ สลับกับดูดดุนหนักหน่วง
ร่างกายของว่านหนิงสั่นสะท้าน กระตุกเกร็งไปทุกส่วนก่อนที่จะที่ทิ้งตัวหมดแรง นางขึ้น์ไปอีกคราแล้ว
“ข้าขออภัยที่ล่วงเกินท่านคุณหนู”
“อืม”ว่านหนิงตอบอย่างไม่รู้เื่ก่อนจะสลบเหมือดไปเฉิงเซวี่ยที่ยังไม่หลับจึงได้แต่ลุกขึ้นมานั่งก่อนจะควักแท่งหยกดำขนาดอวบโตของตนเองออกมาแล้วสาวเข้าออก
“อา” เสียงคำรามทุ้มดังอย่างแ่เบา ด้วยไม่อยากรบกวนคุณหนูที่หลับไปแล้วให้ตื่นขึ้นมาเห็นเขากำลังสำเร็จให้ตัวเอง
ภาพในความคิดของเฉิงเซวี่ยตอนนี้คือเขากำลังอัดแท่งหยกเข้าไปในโพรง์อันแสนคับแน่นของว่านหนิง มือของเขาไปตบลงสะโพกขาวเนียนของคุณหนูตระกูลใหญ่ทั้งยังได้ร่อง์ที่แสนบริสุทธิ์
ภาพในจินตนาการที่เขาเห็นคุณหนูว่านหนิงกำลังนั่งบนตักพลางโยกสะโพกขึ้นลงเสียงเนื้อกระทบกันดังเป็จังหวะ สองเรียวลิ้นเกี่ยวพันกันเพิ่มอรรถรสรักไม่นานเฉิงเซวี่ยก็คลายน้ำสีขาวขุ่นออกมาเขาล้มตัวลงนอนข้างคุณหนูว่านก่อนจะสวมกอดกันแล้วหลับไป
/////
ในยามเช้าเฉิงเซวี่ยที่เป็เพียงข้ารับใช้ย่อมตื่นเช้ากว่าปกติเขาขยับแขนของคุณหนูที่กอดตัวเองเอาไว้ออกด้วยความระมัดระวัง แล้วออกไปหาปลาตามลำธารความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติทำให้การหาอาหารสักมื้อเป็เื่ที่ไม่ได้ยากเย็น
ว่านหนิงตื่นมาในยามสายเล็กน้อยก่อนจะนึกถึงความวาบวามเมื่อคืนที่เกิดขึ้นใบหน้างดงามเห่อร้อนขึ้นสีแดงเรื่อ นางได้แต่อับอายกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่เมื่อหันไปมองคนที่นอนข้างกันเขาหายไปแล้ว
ว่านหนิงได้นั่งกอดเข่าเคร่งเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่านหนิงพึงพอใจกับเื่เมื่อคืนมากอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่นางไม่ควรรู้สึกเช่นนั้นเลย
ภายในใจของนางขัดแย้งเป็อย่างมากว่านหนิงมีคู่หมั้นเป็ถึงองค์ชายสิบ หากเื่นี้แพร่งพรายออกไปนางจะต้องพบกับจุดจบเช่นไรแต่ภายในใจอีกฝ่ายก็บอกว่านางควรเลือกเส้นทางชีวิตด้วยตนเอง
นางชอบััของเฉิงเซวี่ย นางชอบััอันรุนแรงของเขาสรวง์ปลายทางมันช่างน่าหลงใหลและยากที่จะทำใจลืมเื่ราวนี้ได้ลง
“อ๊ะ” ว่านหนิงที่ขยับตัวกำลังจะลุกขึ้นเดินร้องออกมาด้วยความเ็ปเพราะขายังไม่หายดีจากเหตุการณ์ที่หกล้มเมื่อคืน เวลานี้จึงได้แต่นั่งรอเฉิงเซวี่ยภายในถ้ำด้วยความเงียบเหงา
///////////////////////////////////////////////////////
![กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/d374e2dab4b18a9e502bc39e8c472662.webp)
55K
