“สมแล้วที่เป็ลูกชายข้า วิธีนี้ดีจริงๆ!”
จางอ้ายหลินได้ฟังแผนการของซูอี้โจวก็ตาสว่างขึ้นมาทันทีสมแล้วที่เป็ลูกชายของนาง ช่างเก่งกาจนัก!
ซูอี้หว่านก็พยักหน้าเห็นด้วยรู้สึกเหมือนมองเห็นความหวังขึ้นมาแล้ว
ทั้งครอบครัวคำนวณว่าต้องหาเงินให้ได้เท่าไรถึงจะเข้าเมืองได้อย่างราบรื่นรู้สึกว่าชีวิตเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างแล้ว
เพื่อป้องกันไม่ให้พวกผู้ลี้ภัยคนอื่นๆจ้องจะแย่งปูขนที่พวกเขาจับมาได้ หลังจากปรึกษากันแล้วจางอ้ายหลินและซูอี้หว่านจึงเข้านอนก่อน ส่วนซูอี้โจวรับหน้าที่เฝ้ายามเมื่อผ่านไปสองสามชั่วยามค่อยปลุกซูอี้หว่านขึ้นมาสลับกันไปนอน
เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของแม่ลูกซูอี้โจวก็รู้ว่าท่านแม่และน้องสาวหลับไปแล้ว เขาจึงเดินออกจากโรงฟืนนั่งลงที่หน้าประตูแล้วเริ่มเหลาไม้ไผ่
บุรุษผู้นั้นไม่ได้พักผ่อนเมื่อเห็นดังนั้นก็เดินไปข้างๆ ซูอี้โจวอย่างเงียบๆ แล้วเริ่มเหลาไม้ไผ่ด้วย
นิ้วมือของเขาเรียวยาวนอกจากที่ง่ามนิ้วจะมีรอยด้านแล้วมือคู่นี้ดูไม่เหมือนมือของคนที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากในการใช้ชีวิตเลย
ซูอี้โจวพบว่ามือไม้ของบุรุษผู้นี้ช่างชำนาญยิ่งนักเรียนรู้จากเขาไม่นานก็เหลาไม้ไผ่ออกมาได้ขนาดที่เหมาะสมดวงตาอดไม่ได้ที่จะเป็ประกายวาววับ
“สหาย พวกเราก็ถือว่าเป็สหายร่วมทุกข์กันแล้ว ยังไม่ได้ถามนามของเ้าเลย?”
บุรุษผู้นั้นไม่ได้แปลกใจที่ซูอี้โจวจะถามเช่นนี้เขาก้มหน้าลงเหลาไม้ไผ่ในมือเงียบๆขณะที่ซูอี้โจวคิดว่าเขาคงไม่คิดจะตอบคำถามของตนก็พลันได้ยินเสียงทุ้มนุ่มลึกดังมาจากข้างหู
“ข้าแซ่เซียว เซียวจวิ้นอัน”
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูอี้โจวก็พยักหน้า ในที่สุดก็ได้รู้ว่าผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตนชื่ออะไรความปีติยินดีฉายชัดบนใบหน้าของเขา
“ข้าชื่อซูอี้โจว น้องสาวข้าชื่ออี้หว่าน แต่เ้าคงจะรู้อยู่แล้วสินะ”
ซูอี้โจวเอื้อมมือไปตบไหล่ของเซียวจวิ้นอันอย่างเปิดเผยท่าทางราวกับสนิทสนมกันมานาน
“ชื่อเ้าเรียกยากไปหน่อย เอาอย่างนี้ดีกว่า ข้าจะเรียกว่าเสี่ยวอันเ้าเรียกข้าว่าพี่โจวเป็อย่างไร?”
“…”
เซียวจวิ้นอันได้ยินซูอี้โจวพูดเช่นนั้นใบหน้าที่เปรอะเปื้อนสิ่งสกปรกแม้จะไม่มีสีหน้าใดๆแต่ดวงตาคู่คมดุจตาหงส์กลับฉายแววประหลาดใจ และไม่พอใจออกมาเล็กน้อย
ซูอี้โจวรู้ทันความคิดจึงแสร้งทำเป็ไม่ใส่ใจกล่าวว่า "เ้าดูสิเราอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ข้ามีน้องสาว เ้ากลับไม่มีการเป็พี่เป็น้องย่อมต้องอาศัยความคุ้นเคย ให้ข้าเป็พี่ใหญ่ถึงจะเหมาะสมจริงไหมเล่า?"
เซียวจวิ้นอันทีแรกตั้งใจจะโต้แย้งความเพ้อเจ้อของซูอี้โจวแต่พอเปลี่ยนใจคิด ก็ปล่อยเลยตามเลย
“ดี”
น้ำเสียงของเซียวจวิ้นอันแ่เบาแต่ซูอี้โจวหลังจากได้รับการยืนยันจากเขาก็กลับยิ้มแย้มแจ่มใส
เซียวจวิ้นอันไม่มีทางปริปากยอมรับหรอกว่าเหตุที่อยากเป็พี่ใหญ่นักหนาก็เพราะแท้จริงแล้วอายุของตนเองนั้นมากกว่าเขา
“เ้าหนุ่มนี่มีแวว!”
เซียวจวิ้นอันมองดูเด็กหนุ่มที่ยิ้มอย่างไร้เดียงสาข้างกายอดไม่ได้ที่จะคิดถึงสาวน้อยที่มีเล่ห์เหลี่ยมผู้นั้นชั่วขณะหนึ่งจึงพูดไม่ออกว่าในใจรู้สึกอย่างไรกันแน่
ครอบครัวนี้ดูเหมือนจะพิเศษมาก?
“เหลาไม้ไผ่เหล่านี้ ถ้าข้าเดาไม่ผิดคงจะเอาไว้ป้องกันตัว?”
เซียวจวิ้นอันจ้องมองไม้ไผ่เหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าเขาพบว่าซูอี้โจวเหลาปลายด้านหนึ่งของไม้ไผ่แต่ละแผ่นให้แหลมคมมากเป็ระดับที่สามารถทำร้ายคนได้ในพริบตา
“ใช่แล้วล่ะ”
ซูอี้โจวไม่ได้ปิดบังขณะกล่าว ดวงตาของเขากลับฉายแววคมกริบ
เมื่อได้ยินดังนั้นเซียวจวิ้นอันก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เหลาไม้ไผ่เงียบๆ ร่วมกับซูอี้โจวจนกระทั่งฟ้าใกล้จะสาง
“ท่านพี่ ทำไมไม่ปลุกข้า!”
ซูอี้หว่านตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็เวลาเช้าตรู่แล้วนางขุ่นเคืองใจยิ่งนัก จึงตำหนิซูอี้โจวที่เฝ้ายามอยู่ผู้เดียวไม่ได้ปลุกนางขึ้นมาตามสัญญา
“เด็กผู้หญิงจะเฝ้ายามอะไร ตอนนี้เ้ากำลังอยู่ในวัยกำลังโต ต้องนอนเยอะๆเดี๋ยวจะตัวไม่สูง”
เมื่อซูอี้โจวเห็นสีหน้าไม่พอใจของน้องสาวก็รู้ได้ว่านางเป็ห่วง จึงยิ้มอย่างอ่อนโยนและลูบศีรษะน้องสาวเบาๆ
“อย่ามาแตะ! ผมข้าก็ยุ่งอยู่แล้ว ท่านมายีอีกก็จะกลายเป็เล้าไก่แล้ว!”
เดิมทีครอบครัวของเ้าของร่างเดิมต่างก็หลบหนีภัยใน่เวลานี้นางเองก็รังเกียจสภาพที่ย่ำแย่ในตอนนี้ แต่ด้วยสถานการณ์เช่นนี้นางจึงไม่อาจชำระล้างกายให้หมดจดได้ จำใจต้องทนอยู่ในสภาพนี้ไปพลาง
แม้แต่คลื่นซอมบี้ในยุคหลังนางก็ไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนี้ อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งทีกลับต้องทนกับสถานการณ์เช่นนี้ทำให้ซูอี้หว่านหงุดหงิดใจเป็อย่างมาก
นางแทบอยากจะหลบเข้าไปอยู่ในมิติแล้วไม่ออกมาอีกเลย!
“เอาเถอะ เ้ามีภาระทางใจมากเกินไปแล้ว”
ซูอี้โจวมองปราดเดียวก็รู้ความคิดของน้องสาวยิ้มแล้วหยิกแก้มเล็กๆ ที่ไม่มีเนื้อของนาง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“ยังไงก็ต้องรีบหาเงินเข้าเมืองมาบำรุงเ้าให้อ้วนท้วนขึ้นหน่อยถึงจะดีแก้มไม่มีเนื้อแบบนี้หยิกไม่สนุกเลย”
“นั่นสิ! สมควรจะหาเงินให้มากขึ้น แล้วหาพี่สะใภ้มาควบคุมท่านไม่อย่างนั้นท่านก็วันๆ เอาแต่ทำตัวเหลวไหล คนซวยก็คือน้องสาวอย่างข้า”
ซูอี้หว่านตอบโต้กลับอยากจะกระแนะกระแหนพี่ชายอีกสักหน่อย ก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาจับจ้องมาที่นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าคนที่มองนางไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็คนที่นางบอกให้รีบจากไปเมื่อคืนวาน ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที
“ใช่แล้ว หว่านหว่าน แนะนำตัวอย่างเป็ทางการหน่อย นี่คือเสี่ยวอันเสี่ยวอัน น้องสาวข้าคนนี้ถูกที่บ้านเลี้ยงดูมาอย่างตามใจั้แ่เด็กอาจจะซนไปหน่อย แต่เ้าช่วยดูแลนางด้วยนะ”
“ท่านพี่!”
ซูอี้หว่านได้ยินซูอี้โจวตำหนิตนต่อหน้าคนผู้นี้ก็ไม่พอใจขึ้นมาทันทียื่นปากแล้วมองไปด้วยความขุ่นเคือง
ซูอี้โจวยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ปกติเขาชอบแกล้งน้องสาวอยู่แล้ว มองดูท่าทางโกรธของซูอี้หว่านก็รู้สึกสนุก
“ท่านพี่ ท่านคงอยากโดนต่อยอีกแล้วใช่ไหม?”
เมื่อเห็นท่าทางยียวนกวนประสาทของพี่ชายแท้ๆซูอี้หว่านก็อดรนทนไม่ไหว นึกอยากสั่งสอนเสียให้เข็ด
“เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งตีกัน กินข้าวเช้าเสร็จพวกเราก็จะไปที่ประตูเมืองไม่รู้ว่าวันนี้จะหาเงินค่าเข้าเมืองได้พอหรือไม่”
จางอ้ายหลินฟังเสียงหัวเราะเ่าั้แล้วก็ต้องรีบเตือนสติทุกคนนานวันเข้าอาจมีเื่พลิกผัน นางไม่อยากติดแหง็กอยู่ภายนอกกำแพงเมืองไปตลอดกาล
“ได้! ข้าจะทำอาหารเอง!”
ซูอี้หว่านได้ยินท่านแม่เอ่ยปากก็ขู่พี่ชายด้วยสายตา มองไปยังเซียวจวิ้นอันที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่งจึงเดินเข้าไปในโรงฟืนแล้วเริ่มลงมือทำสิ่งต่างๆ อย่างคล่องแคล่ว
นางร่ายเวทมนตร์เข้าไปในมิติโดยตรง จากนั้นก็เอ่ยปากร่ายมนตร์เพื่อค้นหาเมื่อพบแป้งสาลีแล้วก็หยิบออกมาทันที เติมน้ำแล้วเริ่มนวดแป้ง พักแป้ง ดึงแป้ง
ซูอี้หว่านนำเส้นบะหมี่ลงไปต้มให้สุกแล้วตักออกมาผ่านน้ำเย็นอีกรอบ รับประกันว่าเส้นบะหมี่แต่ละเส้นจะเหนียวนุ่มอร่อยจากนั้นจึงวางไว้ข้างๆ เพื่อเตรียมไว้ใช้
จากนั้นนางก็นำต้นหอมขิง กระเทียมมาผัดด้วยกันจนส่งกลิ่นหอม หลังจากนั้นก็นำน้ำจิ้มไข่ปูใส่ลงไปในหม้อผัดให้หอม ปรุงรสแล้วราดลงบนเส้นบะหมี่โดยตรง ในพริบตาบะหมี่ไข่ปูร้อนๆ ก็ทำเสร็จ
การเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องราวกับเมฆาคล้อยสายน้ำไหลเป็ไปอย่างราบรื่นในคราวเดียว
“หอมจัง สมแล้วที่เป็น้องสาวข้า ฝีมือดีจริงๆ!”
ซูอี้โจวและเซียวจวิ้นอันยืนอยู่ข้างนอกประตูได้กลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากในบ้าน อดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ“เสี่ยวอัน เดี๋ยวเ้าค่อยชิมฝีมือน้องสาวข้าดู ไม่ใช่การทำส่งๆเหมือนเมื่อวานที่แค่ต้มปูขนไม่กี่ตัวมาให้พวกเรา”
“ฝีมือการทำอาหารของนางดีมาก”
เซียวจวิ้นอันได้ยินซูอี้โจวพูดเช่นนั้นแววตาเปล่งประกายรอยยิ้มออกมาแวบหนึ่ง
เขากลับรู้สึกว่าฝีมือการทำอาหารของซูอี้หว่านดีมากแม้แต่ปูขนต้มธรรมดาก็ยังอร่อยกว่าคนอื่นๆ
“ชิ เดี๋ยวเ้าก็รู้เองว่าข้าหมายถึงอะไร”
ซูอี้โจวพูดด้วยน้ำเสียงลึกลับส่งสายตาเป็นัยให้เซียวจวิ้นอัน สาวเท้าเข้าไปในโรงฟืนทันทีปล่อยให้เซียวจวิ้นอันยืนอึ้งด้วยสีหน้างุนงง
93
