วันสิ้นโลกกับการกลายพันธุ์

     พอกระดุมน้อยเรียกพี่ฉือเยาไต้ กับพี่ฉือเป้ยซิน มากระซิบบอกความลับบางอย่าง พวกพี่ชายสองคนถึงกับตกใจตาโตกันเลยทีเดียว แต่น้องสาวส่งสัญญาญให้เงียบกัน

     “ชู่ววววววววววว์…….”น้องสาวสองคน

     “ชู่ววววววววว์……!!!!”พี่ฉือเยาไต้ พี่ฉือเป้ยซิน

     “พวกพี่ไปกระซิบบอกตา  พ่อ และลุงด้วยค่ะ ส่วนเรื่องอื่นเดี๋ยวกระดุมจัดการเอง แค่พอถึงที่หมายก็หาข้ออ้างเข้าป่าข้างทางด้านซ้ายมือให้ได้ก็พอแล้ว”กระดุมน้อย

     “ได้เลยน้องกระดุมน้อยพวกพี่ไปเดี๋ยวนี้ล่ะ…!!!”พี่ฉือเยาไต้

     พอพี่ชายสองฉือวิ่งโกยไปด้านหน้าขบวนกันแล้ว พวกพี่ชายแท้ๆทั้ง 4 คนของเจ้ากระดุมน้อยก็เกาะขอบรถเข็นถามน้องสาวด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันทีทันใดเลย

     “น้องกระดุมน้อยมีอะไรเหรอ…บอกพวกพี่ด้วยสิ…????!!!”

     พวกพี่ชายทั้ง 4 ของเธอเองก็อยากรู้ด้วยเช่นกัน ยิ่งเห็นท่าทางพวกพี่ชายสองฉือด้วยแล้วจะต้องมีอะไรแน่ๆเลย แต่ก็ไม่กล้าไปถามพี่ชายสองฉือใรตอนนี้ เพราะมันคงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่นอนจะไปขวางทางไม่ได้

     “มามะพี่ชาย….กระดุมก็แค่ได้กลิ่นของ…………..”กระดุมน้อย

     “................!!!!”พวกพี่ชาย

     “จริงหรือลูกรัก…????”แม่ 

     “จริงสิคะ รังเบ้อเริ่มเทิ่มเลยค่ะแม่ขาาาาา……แบบนี้ทำขนมอร่อยๆให้กินด้วยได้ไหมค่าาาา….????”กระดุมน้อย

     “ได้สิลูก…”ยาย แม่ ป้าสะใภ้

     “เย้…เย้….เย้….”สองสาวน้อย

     พี่สาวโส่วผ้า กระซิบกระซาบบอกแม่ และป้าสะใภ้ที่กำลังช่วยกันเข็นรถเข็น ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะเป็น ตา พ่อ และลุงที่อาสาทำหน้าที่เข็นรถให้ แต่ตอนนี้แม่ ป้าสะใภ้ และยายเองก็อยากจะลองพลังในร่างกายดูด้วยเช่นกัน

    ส่วนพวกพี่ชายกระดุมน้อยก็กระซิบบอก ออกจะอึดอัดนิดหน่อยที่จะพูดคุยเรื่องอะไรส่วนตัวก็ต้องพูดกันเบาๆ เพราะการเดินทางครั้งนี้มีคนอยู่มากมายรอบๆตัวกัน

     ทางด้านพี่ชายสองฉือเมื่อแจ้งข่าวไปยังตา พ่อ และลุงกันเรียบร้อยแล้ว ทีนี้พอใกล้จะถึงจุดที่จะถึงกัน เจ้ากระดุมน้อยก็ส่งสัญญาณบอกตา พ่อ และลุง พวกท่านก็เริ่มทำตามแผนทันทีเลย

     “เอ่อ พ่อครับเดี๋ยวพวกผมกับพี่ ขอแวะไปปลดเบาหน่อยครับ เดี๋ยวกลับมา”พ่อ

      “เออ…..ไปเถอะ”ตา

     พวกท่านทั้งสามคนส่งสายตาให้กัน ก่อนแยกย้ายขอตัวเข้าป่าข้างทางด้านซ้ายมือกันทันทีเลย

     “พ่อขา กับลุงขา และพวกพี่ชาย พากันเข้าป่าข้างทางไปแล้วน้องกระดุมน้อย..!!!”พี่สาวโส่วผ้า

     “อ่าฮะ……”กระดุมน้อย

     “กระดุมน้อย หนูจัดการพวกผึ้งกลายพันธุ์ออกจากรังไปหมดแล้วเหรอลูกรัก…???? มันก็ค่อนข้างเยอะนะลูก รังหนึ่งน่ะ???!!”แม่

     “ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ขาาาา กระดุมจัดการแล้วตั้งแต่ได้กลิ่นน้ำผึ้งหวานๆ จากรังของพวกมันแล้วค่ะ”กระดุมน้อย

     “ค่อยโล่งอกหน่อยหลานสาว”ยาย

     (ก่อนหน้านี้)

     “ฟืดดดด………ฟืดดดดด……….”

     “กลิ่นแบบนี้ไม่น่าจะเป็นอย่างอื่นได้เลยนอกจากรังผึ้ง น้ำผึ้งสีเหลืองทองอันนุ่มนวลแสนนาน เอื๊อกก……. และตัวรังผึ้งเป็นแผงๆอร่อยๆ เอาไปกินสดๆ หรือปิ้งย่างเสียหน่อยก็ได้อีกรสชาติล่ะ เอื๊อกกก……..ไหนๆขอส่องดูพวกแกหน่อยสิว่าอยู่ตรงไหนกัน แอบกันอยู่ที่ไหนนะ…????

     อ๊ะๆๆ เจอแล้ว..โอ้….โค-ตะ-ระ ผึ้ง…..!!!! ผึ้งบ้าบออะไรตัวเท่านกสมัยก่อนเลย ตัวใหญ่เป้งงงง นี่ถ้าต่อยคนทีหนึ่งตายทันทีเลยนะเนี่ยนะ เหล็กในจะอันขนาดไหนเนี่ย….!!!!

      ถึงว่าสิทำไมรังของมันถึงได้ใหญ่โตขนาดนี้ ก็ขนาดผึ้งยังตัวขนาดนั้นเลย แบบนี้จะต้องได้น้ำผึ้งเยอะแยะเลยนะเนี่ย ได้จังหวะพอดีเลยนะเนี่ยนะ แตะน้ำผึ้งแท้ๆเข้าปากชิมกันนิดๆหน่อยๆ ก็ช่วยเสริมพลังให้ทุกๆคนได้พอดีเลย 

     ดื่มน้ำผสมน้ำผึ้งก็เข้าท่านะจะได้มีแรงเดินทางกันมากขึ้นไปอีก และสุดท้ายเมื่อไปถึงที่เขต 1 แล้ว ทำแพนเค้กแป้งข้าวโพดโรยด้วยน้ำผึ้งสดๆลงไป เอื๊อกกก……..”กระดุมน้อย

     “เอาล่ะจัดการเจ้าพวกผึ้งยักษ์พวกนี้ออกไปก่อนละกัน…….ฟี้ววววว……”กระดุมน้อย

     แสงพลังบางอย่างวิ่งออกมาจากนิ้วกระดุมน้อย ตรงดิ่งไปที่รังผึ้งยักษ์นั้นทันทีเลย

      (ฟากรังผึ้งยักษ์)

     “วึ่งงงง…..วึ่งงงงง…….”

     ฝูงผึ้งตัวใหญ่ยักษ์ ที่พากันแตกตื่นพลังธาตุจากกระดุมน้อย พากันบินหนีออกจากรังส่งเสียงดังกัน แต่ก็ต้องหยุดส่งเสียงบินไปเงียบๆที่สุด เพราะว่า….!!!!???

     “อ๊ะๆๆๆ อย่าส่งเสียงดังสิ……”กระดุมน้อย

     “................”ผึ้งกลายพันธุ์เงียบกริบ

     “ก็แค่นี้แหละดีมากเจ้าผึ้งน้อย……..”กระดุมน้อย

     ในที่สุดรังผึ้งที่เคยมีผึ้งยักษ์นับร้อย นับพันตัวก็บินออกจากรังไปหมด เหลือแต่รังที่มีน้ำผึ้งมากมาย และพวกมันเองก็บินไปหาต้นไม้ต้นใหม่ทำรัง 

     กลับมา ณ ปัจจุบัน

     ที่กลุ่มอพยพจาก 10 เขต อำเภอกังเป่า ที่ตอนนี้กำลังเดินทางกันอยู่ปรกติ แต่ว่าก็มีเสียงร้องเรียกอย่างตื่นเต้นออกมาจากข้างทาง ใช่แล้ว…!!! เสียงของพ่อ ลุง และลูกชายหลานชายของพวกท่านนั่นเอง

     “พ่อครับ ทุกๆคนครับ /ตาครับบบ…..”พ่อ ลุง พวกพี่ชาย

     “ในป่า พวกเราเจอรังผึ้งกลายพันธุ์ร้างคร้าบบบ…!!!”พ่อ

     “รังผึ้งกลายพันธุ์รังใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มเลยคร้าบบบบบ…!!!!”พี่ฉือเยาไต้

     “รังผึ้งกลายพันธุ์รังเท่านี้เลยคร้าบบบบ…!!!”พี่ฉือเป้ยซิน

      ต้องบอกเลยว่าเพียงแค่รับรู้จากเจ้ากระดุมน้อยว่าเจอรังผึ้งกลายพันธุ์ ทุกๆคนก็ตื่นเต้นกันมากแล้ว แต่พอพ่อ ลุง และพวกลูกชายหลานชายไปเห็นกับตาตัวเองยิ่งพากันตกใจตื่นเต้นกันขึ้นไปอีก ที่วิ่งออกมาทำท่าทาง น้ำเสียงตื่นเต้นเนี่ยไม่ได้เสแสร้งแต่อย่างใด แต่มันคืออาการที่เห็นรังผึ้งกลายพันธุ์รังใหญ่จริงๆ เป็นครั้งแรกของพวกท่านกันนั่นเอง

     “รังผึ้งกลายพันธุ์….!!!????”คนจาก 10 เขต

     “หมายความว่าอย่างไรกัน รังผึ้งกลายพันธุ์…????”ตา

     “คือว่าด้านในมีรังผึ้งกลายพันธุ์ที่ถูกทิ้งร้างไว้จริงๆครับพ่อ พวกผมได้กลิ่นหอมของน้ำผึ้งแรงมากจากด้านใน และที่แปลกก็คือว่าปรกติแล้วตามธรรมชาติของผึ้งมันจะต้องเฝ้ารังของมัน แต่พวกเราไม่ได้ยินเสียงผึ้งแม้แต่น้อย 

     ถึงแม้ว่าพวกเราเองก็ยังไม่เคยเห็นผึ้งกลายพันธุ์มาก่อนก็ตาม แต่มันจะต้องมีขนาดไม่ปรกติแน่ๆ เสียงของมันจะต้องดังมาก่อน แต่นี่ภายในป่าเงียบสงบ พวกผมก็เลยลองเข้าไปดูและก็เจอรังผึ้งจริงๆ มันไม่มีผึ้งกลายพันธุ์เลยสักตัวเดียว!!!”พ่อ

     “เอาล่ะ ถ้างั้นเตรียมภาชนะไปใส่น้ำผึ้ง กับรังผึ้งเร็วเข้ารอช้าไม่ได้”ตา

     “ได้ครับ..!!!”พ่อ และลุง

     “พวกผมก็จะไปช่วยด้วยครับคุณฉือ….”คนจาก 10 เขตอาสา

     “พวกเราก็ด้วยครับ…”คนอื่นๆ 

     “งั้นก็ไปกัน ส่วนคนอื่นๆให้เดินทางกันไปก่อนตามปรกติเลย ไม่ต้องหยุดรอกัน”ตา

     “ได้ค่ะ” “ได้ครับ”คนในกลุ่มเดินทาง

     คนสองกลุ่มต่างแยกย้ายกันไป กลุ่มเล็กๆที่นำโดยตา พ่อ ลุง ก็พากันเข้าไปในป่าเพื่อไปเก็บน้ำผึ้ง และรังผึ้ง ส่วนกลุ่มใหญ่ก็ยังคงเดินทางไปต่อเรื่อยๆ เพราะยังคงเป็นเส้นทางตรงจึงไม่จำเป็นที่จะต้องมีตา พ่อ ลุง นำทางก็ได้ 

     พวกพี่ชายทั้งหมดของกระดุมน้อย ก็ติดตามไปด้วยเช่นกัน ยกเว้นเจ้าสองตัวเล็กที่แม่ กับป้าสะใภ้ไม่อยากให้ไป เพราะเด็กเล็กๆขนาดนี้ไปด้วยคนอื่นๆจะดูว่าพวกเราตามใจลูกหลานมากเกินไปนัก และอีกอย่างก็คือความปลอดภัยถึงแม้จะรู้ดีว่าสำหรับเจ้าตัวเล็กแล้วไม่ว่าที่ไหนก็ไม่เป็นปัญหา แต่เป็นปัญหาสำหรับที่ที่จะไปเสียมากกว่าว่าจะโดนลูกหลงอะไรจากเจ้ากระดุมน้อยกันบ้าง

     และด้วยความสมจริง จะให้เด็กเล็กๆไปด้วย ในระหว่างที่คนอื่นๆเร่งมือทำงานยิ่งทำไม่ได้อย่างแน่นอน

     “เอาไว้รอบหน้านะลูกรัก”แม่ ปลอบโยนเจ้าสองตัวเล็ก

     “ได้ค่ะแม่ขาาาา”ลูกสาว

     “ไว้รอกินน้ำผึ้ง กับรังผึ้งยักษ์ก็พอค่าาา”กระดุมน้อย

     “รอกิน รอกิน อิ…อิ…อิ….”สองสาวน้อย

     “เจ้าตัวตะกละน้อยเอ๊ย…”แม่ ป้าสะใภ้

     ทางด้านคนที่เข้าไปในป่าด้านในแล้ว ก็ได้กลิ่นของน้ำผึ้งชัดขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่ง พ่อ ลุง และพวกพี่ชายพาไปถึงตัวรังผึ้งกลายพันธุ์เสียที 

     “โอ้โฮ…!!!”

     “รังผึ้งกลายพันธุ์จริงๆด้วย….!!!!”คนจาก 10 เขต

     “เอาล่ะดูแล้วปลอดภัยจริงๆ พวกเรารีบจัดการเก็บให้หมด”ตา

     “ได้ครับ…!!!!”คนจาก 10 เขต

     แต่ละคนช่วยกันตัดรังผึ้งกลายพันธุ์กันอย่างระมัดระวัง โดยไม่อยากจะให้น้ำผึ้งในรังหกหล่นแม้แต่หยดเดียว

     “ระวังหน่อย ถาดไม่พอก็หาใบไม้มารองเอาไว้ด้วย”ลุง

     “ได้ๆ…!!!”คนจาก 10 เขต

     พากันเร่งมือตัดรังผึ้งกลายพันธุ์กันอย่างกระตือรือร้อน เพราะถือว่าเป็นเสบียงตัวใหม่ของกลุ่มย่อมเป็นเรื่องดี

     “ไม่รู้ว่าตัวผึ้งกลายพันธุ์นี่จะขนาดไหนกันนะครับเนี่ย…????”พี่ฉือเยาไต้

     “คงจะใหญ่มากนั่นแหละ แต่ไม่รู้จะตัวใหญ่แค่ไหนน่ะสิ..???”พี่ฉือเป้ยซิน

     “เอาไว้พวกเรากลับไปถามน้องกระดุมน้อยอีกรอบก็ได้นี่ครับพี่”พี่ใหญ่ทีซวี่

     “จริงด้วยสิ”พี่ชายสองฉือ

     “เจ้าพวกสิ่งกลายพันธุ์ทั้งหลาย ที่ดูจะมีประโยชน์ก็ตรงนี้แหละนะครับผมว่า”พี่รองโต่วเผิง

     “แต่ก็ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆนี่น่ะสิพี่รอง ถ้าไม่มีพลังธาตุในตัวน่ะ ก็ได้แค่มองนั่นแหละ”พี่สามว่ายเท่า

     “ก็ใช่ล่ะน่ะ พวกเราโชคดีจริงๆเลยเนอะ”พี่รองโต่วเผิง

     “อือ….หงึก….หงึก…..”พวกพี่ชาย

     ใช้เวลากันเกือบชั่วโมงในที่สุดก็ตัดรังผึ้งกลายพันธุ์เสร็จกันเสียที นี่ขนาดว่าใช้คนมาช่วยหลายสิบคนแล้วนะเนี่ย…!!!!

คนจาก  10 เขตกลุ่มเดินทาง

     “พวกเก็บรังผึ้งกลายพันธุ์พากันกลับมาแล้วพวกเรา….!!!!”

     “ดูในมือของแต่ละคนสิ ไม่มีใครถือมือเปล่ากันเลย สงสัยรังผึ้งกลายพันธุ์คงจะใหญ่น่าดูเลยนะ”

     “เอาล่ะทุกๆคน เดี๋ยวพวกเราจะทำน้ำดื่มกันนะ เอาน้ำอุ่น น้ำมะนาว และน้ำผึ้งใส่ผสมให้ดื่มแก้กระหายกัน เสร็จแล้วค่อยเดินทางกันต่อเลย”ยาย

     “ค่ะ” “ครับ”

     แน่นอนว่าคนที่เสนอมาก็เจ้ากระดุมน้อยนี่แหละ ที่ตั้งแต่ได้กลิ่นน้ำผึ้งหอมหวาน ในหัวน้อยๆก็คิดถึงแต่เรื่องกินกับกินเท่านั้นเอง เพียงแต่ว่า ณ ช่วงเวลาเร่งเดินทางไปที่เขต 1 คงจะทำอะไรกินกันมากไม่ได้     

*****************

     ใครทายถูกกันบ้างเอ่ย….????? ว่าเจ้ากระดุมน้อยเจออะไรในป่าอีกแล้ว ใช่แล้วเจอรังผึ้งกลายพันธุ์นั่นเอง รังผึ้งที่กินได้ และน้ำผึ้งหวานๆแสนอร่อย ที่ทำเป็นเครื่องดื่มและขนมได้อีกด้วย ถือว่าเป็นวัตถุดิบหลักสำคัญอย่างหนึ่งที่ช่วยชูรสชาติให้มีหลากหลายมากขึ้น…..…..