ดูสีหน้าของพี่สาวที่สุดแสนจะทรมานใจของจ้าวตงหานก็เหมือนดั่งถูกคนบีบเค้นไว้ในฝ่ามืออย่างเ็ปเกลียดที่ตัวเองไม่สามารถรับความเ็ปนี้แทนพี่สาวไว้ได้
พี่สาวเป็คนดีขนาดนี้ทำไมถึงไม่สามารถอยู่กับความสุขที่ตนสมควรจะได้รับล่ะ!
“พี่คะ ขอเพียงพี่เองยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานพี่กับพี่อู๋ยังมีโอกาสนะคะ เื่ราวมันอาจจะไม่ได้ถึงขนาดที่พี่คิดก็ได้ฉันจะกลับไปช่วยพี่คิดหาวิธีนะคะ”
เมื่อกลับไปถึงห้องคิดไปคิดมาหลายตลบ จ้าวตงหานเองก็ตัดสินใจจะไปคุยกับคุณพ่ออีกครั้งถึงแม้ว่าคุณพ่อเองจะเป็พวกเก็บอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ โมโหง่ายแต่ว่าก็ยังมีเหตุผลอยู่บ้าง ขอเพียงเธอขอร้องคุณพ่อด้วยใจจริงเขาคงใจอ่อนลงมาบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นมีพ่อคนไหนบ้างในโลกใบนี้ไม่คิดถึงความสุขของลูกสาวตนเอง!
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว จ้าวตงหานก็ผลักประตูเดินออกจากห้องไปเดินไปถึงทางลงบันไดก็เจอป้าหลันถือถาดอาหารขึ้นมาพอดี
เมื่อป้าหลันพบหน้าเธอก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “คุณหนูรองป้าจะไปส่งอาหารมื้อค่ำให้คุณหนูใหญ่ค่ะหลังจากที่เธอกลับมาก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย”
“ป้าหลันดูแลให้เธอทานเยอะๆ หน่อยนะคะ ฉันจะไปหาคุณพ่อคุยกับท่านสักหน่อย เผื่อเปลี่ยนใจท่านได้บ้าง”
ป้าหลันพยักหน้าแล้วเดินตามบันไดไปทางห้องนอนของจ้าวเซี่ยหน่วนเมื่อบอดี้การ์ดเห็นว่าเป็สาวใช้มาส่งอาหารก็ไม่ขวางและปล่อยให้เธอเข้าไป
จ้าวตงหานเพิ่งจะลงบันไดได้แค่สองก้าวก็ได้ยินเสียงป้าหลันกรีดร้องดังออกมา
“อ๊าย! คุณหนูใหญ่เป็อะไรไปคะ? ใครก็ได้มาเร็ว! คุณหนูใหญ่เกิดเื่แล้ว!”
จ้าวตงหานสีหน้าเปลี่ยนไปในพริบตารีบหมุนตัวกลับไปยังห้องของพี่สาวทันที
ฉากหลังจากนั้นจ้าวตงหานไม่อยากกลับไปนึกถึงมันอีก
เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องพื้นเจิ่งนองไปด้วยเืปรากฏแก่สายตาเธอเห็นเพียงแต่จ้าวเซี่ยหน่วนนอนสลบอยู่บนเตียง สองตาปิดสนิท มุมปากเหมือนยิ้มน้อยเหมือนได้ปลดออกจากทุกข์ เืแดงฉานไหลออกมาจากข้อมือขวาของเธอไม่หยุด
ป้าหลันร้องเรียกอย่างใ เสียงบอดี้การ์ดเดินกันวุ่นวายและยังมีเสียงของจ้าวฝานที่รีบร้อนเข้ามา
จ้าวตงหานในตอนนั้นรู้สึกแต่เพียงเืในกายหยุดแข็งค้างไปชั่วขณะ
มือหนึ่งเธอจับไปที่แผลของพี่สาวที่ยังเืไหลไม่หยุดพลางะโร้องเรียก “รีบเรียกหมอมา!”
หมอประจำตระกูลมาถึงโดยรวดเร็วเพื่อช่วยชีวิตจ้าวเซี่ยหน่วนทั้งทำแผลทั้งตรวจร่างกายให้เธออย่างละเอียดถี่ถ้วน
คุณหมอจึงฉีดยาระงับประสาทให้เธอจะได้นอนหลับได้อย่างสงบสติอารมณ์
หลังจากให้คนไปส่งหมอกลับไปแล้วจ้าวฝานจึงไปถามเค้นกับบอดี้การ์ดสองคนว่า “ฉันบอกให้พวกแกดูแลคุณหนูใหญ่ให้ดีไม่ใช่หรือไง? พวกแกทำงานกันอย่างไร?”
บอดี้การ์ดหนึ่งในนั้นได้อธิบายว่า “คุณหนูใหญ่ดูปกติดีครับถึงแม้ไม่ค่อยทานอาหารและไม่ค่อยพูดอะไรมากแต่ก็ไม่เคยมีอาการที่บ่งบอกว่าจะทำอะไรแบบนี้ออกมาเลยนะครับ”
“ถ้างั้นที่เธอทำแบบนี้ขึ้นมาได้เพราะว่าอะไรล่ะ?”
“เอ่อ คือก่อนหน้านั้นคุณหนูรองขึ้นมาครับหลังจากที่เธอออกไป คุณหนูใหญ่ก็เกิดเื่ขึ้นมาเลย”
เพื่อจะปกป้องตัวเอง บอดี้การ์ดก็เลือกที่จะพูดมันออกมา
เพียะ!
“นังเด็กบ้า!”
แรงตบกระแทกลงไปบนใบหน้าของจ้าวตงหาน ด้วยกำลังตบทำให้หน้าของเธอหันไปอีกข้างทันทีทั้งยังปากเจ่อบวมขึ้น
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จ้าวฝานตบหน้าเธอหลังจากที่เธอมาอยู่บ้านตระกูลจ้าว เธอมักจะเป็แพะรับบาปแทนพี่สาวอยู่เสมออีกทั้งจ้าวฝานยังเป็คนโมโหง่าย ดังนั้นตอนเด็กๆ จ้าวตงหานมักจะถูกตีอยู่บ่อยๆ
หลังจากที่โตขึ้นมาแล้วแรกเลยเป็เพราะว่าเธอมีบทเรียนแล้ว เวลาปกติก็พยายามไม่ทำให้พ่อแม่บุญธรรมโกรธสองเลยเพราะสองสามีภรรยาจ้าวฝานต้องเดินทางไปทำธุรกิจและไม่ค่อยได้กลับมาบ้านด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้ถูกตีมาเป็เวลานานแล้ว
นี่เป็ครั้งแรกที่ลูกสาวจะฆ่าตัวตายจ้าวฝานร้อนใจจนทนไม่ไหว ทั้งเ็ปทั้งโกรธเกลียด เืในกายสูบฉีดไฟโกรธเผาผลาญจนหยุดไม่ได้ ดังนั้นจึงเอาความโกรธทั้งหมดมาลงที่ลูกเลี้ยง
คุณนายจ้าวมองดูด้วยสายตาเ็าอยู่ตรงนั้นไม่คิดแม้แต่จะมาห้ามหรืออะไรทั้งสิ้น ป้าหลันก็กำลังดูแลจ้าวเซี่ยหน่วน ส่วนสาวใช้คนอื่นก็ยืนอยู่อย่างเงียบๆไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง
หนึ่งเลยเพราะจ้าวฝานกำลังโกรธอยู่พวกคนใช้ก็ไม่มีใครกล้าห้าม สองคือพวกคนรับใช้ยังต้องเก็บปากไว้กินข้าวไม่มีความจำเป็ต้องมานั่งรับเคราะห์แทนกับแค่ลูกเลี้ยงคนหนึ่ง
จ้าวฝานจับจ้าวตงหานเขย่าและด่าออกไปว่า
“ต้องเป็เพราะแกแน่ๆ ที่ไปพูดอะไรให้เซี่ยหน่วนฟังทำให้เธอได้ฆ่าตัวตาย ใช่ไหม? ฉันรู้แกนังเด็กบ้ามันไม่มีอะไรดีสักอย่าง!
เซี่ยหน่วนเป็เด็กดี ไม่เคยดื้อรั้นและไม่ทำให้ใครเสียใจไม่มีทางที่จะคิดทำอะไรแบบนี้!
เมื่อก่อนก็เพราะฟังแกพูดการแต่งงานต้องตัดสินใจเองอะไรเทือกนั้น
ไร้สาระทั้งสิ้น ทำให้ลูกสาวคนดีของฉันกลายเป็แบบนี้ตัวเธอเองไม่มีทางไม่ฟังคำพูดผู้ใหญ่หรอก!
แกมันจะเข้าใจอะไร? ครอบครัวใหญ่โตแบบพวกเราเื่แต่งงานเป็เื่ใหญ่ทั้งหมดล้วนฟังคำตัดสินใจพ่อแม่ทั้งสิ้น
อ้อ ฉันเข้าใจละหรือว่าแกอิจฉาที่พี่สาวแกจะได้ดีเลยหาเื่วุ่นวายอย่างนี้ใช่ไหม?
ถ้ารู้อย่างนี้ั้แ่ทีแรก ฉันไม่เก็บแกมาเลี้ยงหรอก!
ทำคุณบูชาโทษชัดๆ!
ถ้าหากเธอเป็อะไรไป แกคอยดูเถอะฉันจะจัดการแกไปพร้อมกันเลย!
นับั้แ่วันนี้เป็ต้นไปแกจงอยู่ให้ห่างเซี่ยหน่วน ไม่อนุญาตให้เข้าใกล้ถ้าหากฉันรู้ว่าแกไปคอยเป่าหูเื่ความสุขบ้าบออะไรพวกนี้อีกฉันจะไล่แกออกจากบ้านตระกูลจ้าวทันที!”
เริ่มแรกจ้าวตงหานเพียงยืนกุมใบหน้าที่โดนตบและฟังจ้าวฝานด่าอย่างเงียบๆ
จนได้ยินว่าเขาจะไล่เธอออกไป จึงเริ่มเปิดปากขอร้อง
“คุณพ่อคะ เพราะฉันไม่ดีเอง ไม่ได้ดูแลพี่สาวให้ดีขอร้องนะคะ อย่าไล่ฉันออกไปเลย! ต่อไปฉันจะเชื่อฟังคุณพ่อคุณแม่ ไม่ทำให้โกรธอีกแล้ว”
สำหรับสิ่งที่จ้าวฝานกล่าวหาเธอไว้นั้นเธอไม่้าจะอธิบายอะไรอีก ในใจมีแต่เพียงว่า เธอไม่สามารถจากที่นี่ไปได้
ถ้าเธอไปจริงๆข้างกายพี่สาวก็ไม่มีใครสามารถช่วยเหลือแล้วจริงๆ
การกระทำของพี่สาวในวันนี้ทำให้เธอรู้สึกเป็ห่วงอย่างมากดังนั้นเธอไม่สามารถจากไปจากบ้านตระกูลจ้าวได้
เกือบเวลาตีหนึ่งป้าหลันมาบอกจ้าวตงหานว่าคุณหนูใหญ่ฟื้นได้สติขึ้นมาแล้วแต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรยิ่งกว่าหลายวันที่ผ่านมาเสียอีก
หลังจากจ้าวเซี่ยหน่วนตื่นขึ้นมาก็ถูกจ้าวฝานด่าไปไม่น้อยทั้งยังเตือนเธออีกว่าหากคิดทำร้ายตนเองอีกละก็เขาจะจัดการบอดี้การ์ดและคนใช้ทั้งหมดไปร่วมกับเธอ ทั้งจ้าวตงหานก็จะถูกไล่ออกจากบ้านอีกด้วย
จ้าวเซี่ยหน่วนไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเอาแต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น
ครั้งนี้ขนาดตายก็ยังตายไม่ได้เธอยังจะทำให้ผู้บริสุทธิ์เดือดร้อนไปหมด แล้วอย่างนี้จะให้เธอทนต่อไปได้อย่างไร!
ถึงแม้เธอจะไม่รักชีวิตตัวเอง แต่ก็ยังต้องคำนึงถึงชีวิตของน้องสาวและก็พวกป้าหลันนั้นด้วย
ตามมาด้วยคุณนายจ้าวก็มาปลอบใจเธออยู่สองสามประโยคแบบที่ทำให้เธอที่เพิ่งโดนด่ามาก็อ่อนลงไปอยู่บ้าง
ในคืนนี้จ้าวตงหานนอนไม่หลับเลยแม้เพียงนิดพลิกไปพลิกมาอยู่อย่างนั้น
ทำไมพี่สาวถึงไม่เชื่อว่าเธอจะหาวิธีการได้นะ? ทำไมทุกครั้งที่เธอทำอะไรไม่ได้พี่สาวต้องเลือกวิธีการจบชีวิตแบบนี้ด้วย?
เธอจึงตัดสินใจไปหาอู๋เหยียนเพื่อปรึกษาหารือเื่แผนการ
จ้าวตงหานรู้ถึงสถานะความสำคัญของอู๋เหยียนในใจพี่สาวเป็อย่างดีสถานการณ์ในตอนนี้สำหรับพี่สาวแล้วนั้น คนที่อยู่ในใจคือยาที่รักษาดีที่สุดทำให้เธอได้กลับมาคืนปกติ
หลังจากนั้นเธอค่อยคิดหาทางล้มเลิกแผนงานแต่งของพี่สาวให้ทั้งสองคนได้เจอกัน ไม่ว่าจะลำบากยากเย็นเพียงเท่าใดทุกอย่างก็ไม่ยากเกินที่เราจะทำมันได้
เธอเชื่อว่า “ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น”
วันต่อมาเธอจึงลาพักร้อนไปหนึ่งวันและไม่ได้ไปทำงาน่เช้าเธอก็ขับรถออกไปหาอู๋เหยียนโดยทันที
******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/90ce161da221886d696d6570951463b2
******เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่หนีรักร้ายท่านประธานเ้าเล่ห์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #หนีรักร้ายท่านประธานเ้าเล่ห์#เรือนหอมหมื่นลี้ #readAwriteด้วยน้า
3K
