บทที่17
อาวุธชิ้นแรก
สิ่งประดิษฐ์ชิ้นแรกที่ถูกสร้างขึ้นหลังจากที่มาที่โลกใบมันคือเครื่องกักเก็บปราณิญญา
โดยหน้าที่ของมันก็คือใช้รากิญญาของผู้ฝึกตนมาเป็ตัวนำ
ทำการดึงดูดปราณิญญาจากฟ้าดินเข้ามาแล้วก็บีบอัดพวกมันเก็บเอาไว้ภายใน หลอดพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักเก็บปราณิญญาโดยเฉพาะ
แล้วปราณิญญาที่ถูกกักเก็บพวกนี้มันเองก็จะถูกนำไปใช้เป็พลังงานต่างๆ
นี่คือสิ่งประดิษฐ์ชิ้นแรกที่ถูกสร้างขึ้นหลังจากที่มาที่โลกใบนี้สำหรับปัญญาประดิษฐ์อัจฉริยะ
แต่ว่าอาวุธชิ้นแรกที่ถูกสร้างขึ้นมาในที่สุดมันก็สร้างสำเร็จอาวุธชิ้นนี้ไม่แตกต่างจากปืนพกธรรมดาทั่วไปที่ใช้ก่อนที่จะมีพวกสัตว์อวกาศบุกโลก
แต่หลังจากที่พวกสัตว์อวกาศพวกนั้นบุกเข้ามาภายในดาวโลก
อาวุธปืนพวกนี้สามารถใช้จัดการกับพวกมันได้สร้างความเสียหายกับพวกสัตว์ต่างดาวระดับต่ำ
แต่ว่าหลังจากนั้นปืนพวกนี้เองก็แทบจะไร้ประโยชน์กองทัพเลยต้องเปลี่ยนมาใช้เป็การผลิตพวกปืนพลังงานแทนในการสังหารพวกมัน
แต่สำหรับในโลกใบนี้ที่มีผู้ฝึกตนปืนธรรมดาทั่วไปคงจะไม่สามารถทำอันตรายพวกเขาได้เพราะว่าทั้งประสาทััและการรับรู้รับ ผู้ฝึกตนนั้นเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดามาก
แต่ว่าสำหรับปืนที่อยู่ในมือของเขา แม้ว่ามันจะมีรูปร่างเหมือนกับปืนพกธรรมดาทั่วไปและมีกลไกทำงานแทบไม่แตกต่างกัน
แต่ว่าสิ่งที่พิเศษมากกว่านั้นะุแล้วก็วัสดุที่ใช้สร้างขึ้นมา
“นายท่านกลไกของการทำงานความเร็วในการขับเคลื่อนของะุถูกปรับให้พัฒนาขึ้นเหนือกว่าปืนพกทั่วไป”
“ ถ้าเกิดว่าจะให้เปรียบเทียบความเร็วในการขับเคลื่อนของะุที่ถูกยิงออกไปมีความเร็วไม่ต่างจากผู้ฝึกตนขอบเขตปรับแต่งพลังขั้นสิบโจมตีด้วยความรวดเร็วสูงสุดเลย”
“ ส่วนะุที่ใช้ก็เป็ะุที่ถูกทำขึ้นมาโดยพิเศษทันทีทันทีที่เจาะทะลวงเข้าใส่ร่างของผู้ฝึกตน มันจะไม่ได้พุ่งทะลุผ่านออกไปแต่ว่ามันจะเกิดการทำปฏิกิริยาแล้วก็ะเิปราณิญญาขึ้นมาภายในร่างของผู้ฝึกตนที่โดนโจมตี”
“ ซึ่งจากการคำนวณแล้วพลังโจมตีของมันสามารถคุกคามผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นหนึ่งได้เลยทีเดียว” เสียงอธิบายของโนวาดังขึ้นมาโดยที่น้ำเสียงของมันนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
หยุนโม่ถือปืนพกสีดำอยู่ในมือมันมีรูปร่างทั่วไปแต่น้ำหนักของมันกับหนักมาก
ััได้ว่าปืนพกในมือแม้ว่าจะมีรูปร่างขนาดเล็กแต่ว่ามันเองมีน้ำหนักไม่แตกต่างจากปืนกลหนักเลย
เหตุผลนั้นก็ง่ายมากเพราะว่าวัสดุที่ถูกใช้มาสร้างมัน
มันเป็พวกแร่ิญญาที่มีน้ำหนักมากกว่าพวกแร่ปกติทั่วไปอยู่แล้ว
แต่หยุนโม่มีร่างกายแข็งแรงมาก ผนวกกับการฝึกฝนร่างกายมาโดยตลอดการถือของแบบนี้จึงไม่เป็ภาระมากนัก
เขายังสามารถใช้มันในการต่อสู้ได้อย่างอิสระ
ดวงตาของหยุนโม่จ้องมองที่อาวุธพร้อมกับเพ่งสังเกตใช้งานความสามารถสังเกตของเขาขึ้นมาทันที
[ชื่อ ปืนพกM1 ระดับ (10★) ]
[ประจุะุได้ 15/15]
[พลังโจมตี (12★)]
[ความเร็ว (10★) ]
[ความทนทาน (8★)]
หยุนโม่มองดูอย่างพึงพอใจ
“พลังโจมตีสิบสองดาวแสดงว่ามันมีอานุภาพเทียบเท่ากับการโจมตีของ ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสองเลย”
“บรรจุะุได้สิบห้านัดถือว่าเป็จำนวนที่พอดี”
“ตอนนี้หลอมสร้างะุได้เท่าไหร่แล้ว”หยุนโม่หันไปถาม
“นายท่านตอนนี้สร้างได้ทั้งหมดร้อยนัดแล้วขอรับ”
“แต่ว่าพวกวัตถุจากการสร้างหลายอย่างเองก็เหมือนว่าใกล้หมดแล้ว”โนวาตอบกลับ
หยุนโม่ไม่ได้แปลกใจที่ทรัพยากรที่ซื้อกลับมามันถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วแบบนี้
ที่จริงทรัพยากรที่เขาซื้อกลับมาในครั้งนี้มันเองก็ถือว่าเป็จำนวนที่ไม่ได้มากนัก
ผนวกกับการพัฒนาอย่างรวดเร็วที่มีปัญญาประดิษฐ์อัจฉริยะในการควบคุมตลอดเวลา
มันเลยทำให้ทรัพยากรพวกนี้ถูกเผาผลาญและใช้งานไปอย่างต่อเนื่องเลยทำให้ในตอนนี้มันเองก็ใกล้จะหมดลงแล้ว
แต่ว่าในตอนนี้หลังจากที่ใช้งานทรัพยากรไปเป็จำนวนไม่น้อยมันก็ทำให้เขานั้นได้เครื่องกักเก็บปราณิญญา แล้วก็อาวุธเพิ่มมาอีก
ไม่เพียงแค่นั้นพวกหุ่นยนต์เองก็เพิ่มจำนวนขึ้นคราวนี้พวกมันถูกสร้างขึ้นด้วยร่างกายที่เป็เหล็กิญญาทั้งแข็งแรงแล้วก็ทนทานมากกว่าเดิมหลายเท่า
“พรุ่งนี้คงต้องเข้าไปซื้อของภายในเมืองอวี้หยางอีก”
“อืม…แล้วก็คงจะต้องโดนตามล่าจากเ้าพวกนั้นแน่นอน”
มุมปากของหยุนโม่ค่อยๆปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา
“มาลองดูกัน”
“โนวานายกำหนดรายชื่อของที่้ามาพรุ่งนี้จะฉันจะออกไปซื้อให้”
“ขอรับ!!!” โนวาขานรับ
…
วันถัดมา
วันที่เจ็ดหลังจากที่มาถึงโลกใบนี้
ในวันนี้หยุนโม่ออกเดินทางั้แ่ใน่ตอนเช้า
เขาใช้รถม้าคันเดิมในการเดินทางมุ่งตรงไปยังเมืองอวี้หยางในวันนี้ก็เดินทางเองก็ราบรื่นไม่มีสิ่งใดเข้ามาขัดขวาง
หลังจากที่เดินทางไม่นานหยุนโม่เองก็เดินทางมาถึงเมืองอวี้หยางในที่สุด
การซื้อขายในวันนี้แน่นอนว่าสิ่งของที่เขา้ามีมากขึ้นหินิญญาที่เขาพกมาด้วยเองก็มีจำนวนที่มากขนาด
แต่แน่นอนว่ามันมีแต่พวกหินิญญาระดับหนึ่งเท่านั้นแต่วันนี้เขาเองก็นำมามาหลายสิบก้อน
มันมากพอที่จะซื้อวัตถุิญญาที่เขา้าใช้ในการพัฒนาอาวุธ
เดินทางผ่านเข้ามาในเมืองอวี้หยางก็เดินทางมุ่งตรงไปยังหอการค้าเงามายาในทันที
ในครั้งนี้เมื่อเดินทางเข้าไปภายในหอการค้าเงามายาคนที่ค่อยต้อนรับเขาก็เป็ชายวัยกลางคนผู้เดิม
หยุนโม่ยื่นส่งใบรายการที่้าไปให้อีกฝ่ายแล้วก็ส่งหินิญญาที่้าแลกเปลี่ยนไปให้อีกฝ่าย
การซื้อขายแลกเปลี่ยนเลยเริ่มขึ้น
ในขณะเดียวกันหลังจากที่หยุนโม่เดินเข้าไปในหอการค้าเงามายา
ในจวนแห่งนึงในเมือง
ร่างของชายหนุ่มผู้นึงวิ่งอย่างรีบร้อนเข้ามาภายในจวนก่อนที่จะเล่นฝีเท้ามุ่งตรงไปยังห้องโถงที่ในตอนนี้มีชายวัยกลางคนผู้นึงกำลังนั่งอยู่
“รองหัวหน้าฝูคนผู้นั้นเข้ามาภายในเมืองแล้วขอรับในตอนนี้กำลังทำการซื้อขายอยู่ในหอการค้าเงามายา” ชายหนุ่มที่วิ่งเข้ามาภายในห้องโถงรายงานออกมา
ผู้ที่นั่งอยู่ด้านหน้าของมันในตอนนี้คือรองหัวหน้าฝูผู้ที่เป็รองหัวหน้าของกลุ่มหมาล่าเนื้อแห่งเมืองอวี้หยาง
รองหัวหน้าฝูได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มเข้ามารายงานถ้วยชาที่กำลังยกดื่มก็ชะงักคางลง ก่อนที่จะลดถ้วยชาในมือลงกลับไปวางตำแหน่งเดิม
แววตาของรองหัวหน้าฝูเฉียบคมขึ้นมาทันทีมันหยุดนิ่งเหมือนกับว่ากำลังคิดคำนวณบางอย่างอยู่ สุดท้ายก็สั่งการออกมา
“บอกให้หยางไห่พาคนออกไปดักรอคนพวกนั้นอยู่นอกเมือง”
“จริงสิ…จำไว้ว่าในครั้งนี้อย่าประมาทแล้วก็ลงมืออย่างให้เหลือร่องรอย” ชายวัยกลางคนสั่งการออกมา
ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าพยักหน้าก่อนที่จะขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจากนั้นมันเองก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วทำตามคำสั่งของรองหัวหน้า
ชายวัยกลางคนที่ผู้คนเรียกว่ารองหัวหน้าฝูค่อยๆยื่นมือไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่มอย่างช้าๆ
“มาดูกันว่ามนุษย์ธรรมดาคนนึงอย่างเ้าจะรอดไปได้หรือเปล่า”
8K
