ฉันจำเื่สมัยม.1ได้ มันคือเื่เกี่ยวกับเพื่อนร่วมห้องที่ฉันรู้จัก เพื่อนคนนี้ชื่อว่าครีม
วันนั้นคาบเรียนที่3อาจารย์ผู้สอนไม่อยู่ ฉันเห็นครีมถูกนักเรียนเกเรผู้หญิงตบ ทำร้ายร่างกายเธอ ฉันลองถามคนในห้องเรียนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฉันจึงรู้มาว่าครีมน่าจะพูดไม่ดี หรือไปมีเื่กับนักเรียนเกเรผู้หญิงในเฟสบุ๊ค ฉันคิดที่จะไปช่วยนะ แต่พวกนั้นบอกใครมายุ่งเจอดี ฉันไม่กล้าไปช่วยคนเดียว ฉันก็เลยลองถามคนที่ดูอยู่เหมือนกันว่ามีใครจะช่วยครีมบ้าง แต่ไม่มีเลย ไม่มีใครคิดจะช่วย ที่ฉันเห็นนอกจากจะมีคนที่ไม่ใส่ใจครีมที่ถูกตบ ยังมีคนหัวเราะและสนุกกับเื่นี้
หลังจากที่ครีมถูกตบ คาบเรียนต่อไปไม่มีเรียนเพราะเป็่พักกลางวัน ฉันลองชวนครีมไปกินข้าวแต่เธอไม่ไป ฉันคิดว่าเธอคงกลัวมาก ฉันรู้สึกสงสารและเป็ห่วงเธอมากจริงๆ
ฉันเลยแอบไปฟ้องครู แล้วนำไปบอกครีม ฉันอยากให้เธอรู้สึกดีขึ้น ว่าอย่างน้อยๆครูก็รู้เื่นี้และไม่ปล่อยคนที่ทำร้ายเธอ แต่ฉันคิดผิด
ครีมกลับเอาเื่นี้ไปบอกมายด์ นักเรียนเกเรผู้หญิงที่ตบเธอ ฉันไม่รู้เธอทำไปเพื่ออะไร ฉันช่วยเธอนะ
ฉันกลัวว่าจะถูกทำร้าย แต่มายด์ไม่ได้ทำ เธอแค่พูดอะไรนิดหน่อยไม่มีการข่มขู่หรือด่าฉัน มันก็แค่เป็ความนึกไม่ถึงว่าฉันจะทำ
แต่ที่แน่ฉันจำความรู้สึกนั้นได้ตอนที่ครีมบอกว่าฉันฟ้องอาจารย์ ความรู้สึกผิดหวัง ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทำอะไรไม่ถูก ความสงสัย มันทำให้ฉันถึงกับพูดไม่ออก ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปตอนนั้นได้ ฉันอยากจะถามครีม อยากจะพูดว่าทำไม คงมีแค่คำๆนี้ที่ฉันอยากจะพูดออกมา
2K
