โอลาฟพาเจโรมและลิลลี่เดินลัดเลาะมายังท้ายหมู่บ้าน ท่ามกลางเงาสะท้อนของกองเพลิงที่ยังคุกรุ่น เจโรมชะเง้อออกไปเบื้องหน้า…
เขาเห็นรถตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่สีดำสนิทสองคันจอดนิ่งสนิทอยู่ ท้ายรถพ่วงกรงเหล็กสูงเกือบสามเมตร กรงหนึ่งว่างเปล่า อีกกรงมีอสูรหมาป่าั์ยืนสองขา ขนสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีแดงฉานแวววับ มันจ้องเขม็งมาทางพวกเขา ก่อนจะคำรามเบาๆ ราวกับขู่เหยื่อ
“จับมันได้แล้วเหรอ…” เจโรมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แม้ตื่นเต้น แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
เมื่อมาถึงบริเวณหน้ารถ ทหารนับสิบคนออกมาเรียงแถวต้อนรับโอลาฟและหญิงสาวปริศนาที่เดินเคียงข้าง เมย่า
นายทหารคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา เขาชิดส้นเท้า ยกมือทำวันทยาหัตถ์อย่างเคร่งขรึม
“รายงานครับท่านโอลาฟ พวกเราสามารถจับตัวชาวบ้านที่ยังแข็งแรงไว้ได้บางส่วน ส่วนใหญ่เป็ทหารคุ้มกันหมู่บ้าน…แต่หัวหน้าคุ้มกัน—คนที่ฝีมือดีที่สุด…เขาไม่ยอมให้จับ จึงจำเป็ต้องสังหาร”
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องก็ดังลอดออกมาจากคอนเทนเนอร์
“ช่วยด้วย!”
“ปล่อยพวกเรานะเว้ย! ไอพวกสารเลว!!”
“ฮืออ…พวกเราไปทำอะไรให้…”
เจโรมเบิกตากว้าง เสียงเ่าั้คุ้นหูเกินไป
เขากำมือลิลลี่แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก
“นี่มันเื่อะไรกัน! ทำไมพวกแกถึงจับคนในหมู่บ้านเราไว้แบบนี้?! แล้วพ่อของฉัน…เขาอยู่ไหน!”
เขาสะบัดมือออกจากโอลาฟ ะโอย่างเดือดดาล น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่นปนสิ้นหวัง
ยังไม่ทันที่โอลาฟจะตอบ ทหารอีกกลุ่มก็เดินนำอสูรวอร์วูฟตัวใหญ่กลับเข้ามา ในนั้น—มันอุ้มหญิงสาวคนหนึ่งไว้ราวกับตุ๊กตาเน่า หญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนมัน ผมของเธอปกปิดใบหน้าจนไม่เห็นชัดว่าเป็ใคร
“ในหมู่บ้านไม่มีผู้รอดชีวิตอีกแล้วครับ เหลือเพียงผู้หญิงคนนี้” ทหารคนหนึ่งรายงาน
“วอร์วูฟ ปล่อยตัวเธอให้ท่านโอลาฟดู”
นายทหารอีกคนออกคำสั่ง แต่หมาป่าอสูรคำรามตอบกลับ ร่างสั่นเทิ้มคล้ายถูกไฟฟ้าช็อตก่อนจะยอมคุกเข่าลงและเหวี่ยงร่างหญิงสาวลงกับพื้น
“จับตัวไปด้วยไหมครับ?” ทหารถามพลางจิกผมผู้หญิงคนนั้นให้หน้าเงยขึ้น
โอลาฟไม่แม้แต่จะชายตามอง หันไปหาเจโรมแทน พูดเรียบๆ ว่า
“ให้อาหารวอร์วูฟไป รถมันเต็มแล้ว และเรารับแต่ ‘ของคุณภาพ’ เท่านั้น”
“ครับ!”
วอร์วูฟก้าวเข้าหาเหยื่ออย่างช้าๆ เลียปาก น้ำลายไหลยืด
แล้วเจโรมก็เห็นใบหน้าหญิงสาวที่ถูกจับอยู่ตรงหน้า—
“แม่…!”
“อย่าาาา!! คุณแม่!!”
“แม่คะ!! ไม่!!”
เสียงกรีดร้องของพี่น้องดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ
ไอลิสค่อยๆ ลืมตา เห็นลูกทั้งสองยังปลอดภัย เธอฝืนยิ้ม น้ำตาคลอ ก่อนที่—
งับ!!! แคว้กกก!!!
เืพุ่งกระเซ็นออกมาราวน้ำพุ ไหล่ของเธอถูกกัดจนเนื้อฉีกขาด
ไอลิสโซเซ ล้มลง คุกเข่า มือกำแผลแน่น เธอมองลูกทั้งสองอีกครั้ง พูดเบาๆ ว่า
“…หนีไป…”
เจโรมจะพุ่งเข้าไปหาเธอ
แต่—
“หนีไป!!!” เธอะโสุดเสียง ก่อนร่างจะล้มฟุบไปกับพื้น
เธอแหงนหน้าขึ้นอีกครั้ง มองลูกชายกับลูกสาวเป็ครั้งสุดท้าย ปากขยับช้าๆ พึมพำว่า
“…แม่…รักพวกลูกนะ…”
แล้วดวงตาของไอลิสก็ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ…
“ม่ายยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!”
เจโรมกรีดร้องสุดเสียง โลกทั้งใบเหมือนหยุดนิ่ง เสียงรอบข้างหายไป เหลือแค่เสียงในหัวที่ดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คำพูดสุดท้ายของแม่…มันจะฝังอยู่ในใจเขา…ตลอดไป
เขากระชากมือลิลลี่ หันหลังแล้วออกวิ่งสุดแรง!
“ไปตามจับเด็กผู้ชายกลับมา ส่วนอีกคน…ไม่สำคัญ” โอลาฟพูดเรียบๆ
เจโรมวิ่งไม่คิดชีวิต ร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม ภาพของแม่ยังค้างในหัวไม่เลือน
“คุณแม่…คุณพ่อ…ทุกคนในหมู่บ้าน…ทำไมต้องเป็แบบนี้…!”
เสียงฝีเท้าทหารเริ่มดังใกล้เข้ามา เจโรมพยายามเร่งฝีเท้า ลิลลี่ที่ยังเกาะมือวิ่งไปด้วย ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด
“พี่…หนู…วิ่งไม่ไหวแล้ว…” ลิลลี่ล้มลง หอบหายใจ
เจโรมหันซ้ายมองขวา เห็นโพรงใต้ต้นไม้ใหญ่ รีบพยุงน้องสาวหลบเข้าไป
“ลิลลี่…ฟังพี่นะ เธอต้องอยู่ที่นี่ ห้ามออกมาเด็ดขาด”
“พี่จะไปไหน ไม่เอา…อย่าทิ้งหนู…พ่อแม่ก็…”
เจโรมกัดฟันแน่น ลูบหัวน้อง น้ำตาไหลอาบแก้ม
“พี่จะล่อพวกมันไปอีกทาง…เพื่อเธอจะรอด”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเบาๆ
“พี่สัญญา…จะกลับมารับ…ทำสัญญานะ”
เจโรมยื่นนิ้วก้อย ลิลลี่ก็เกี่ยวกลับตามคำขอ
“นิ้วก้อยสัญญา…ต้องกลับมานะพี่…”
“แน่นอน” เจโรมยิ้ม น้ำตาคลอ ยกนิ้วโป้งขึ้นชูให้ แล้ววิ่งออกไป
เมื่อห่างพอ เขาสูดลมหายใจเต็มปอด
มองฟ้า เห็นดาวที่เคยมองกับแม่และน้อง ยิ้มออกมาเล็กน้อย
ก่อนะโสุดเสียงให้โลกทั้งใบได้ยิน—
“กูอยู่ทางนี้โว้ย!!!”
“ไอ้พวกเวรรรรรรรรรรรร!!!!”
ผู้แต่ง: พุงหมี????
542
