หยกงามเคียงบัลลังก์

บทที่ 28 มีคนในดวงใจหรือยัง?

กู้อวี้กลับมาถึงห้องส่วนตัว ผลักประตูเข้าไปก็พบว่านางรำจากไปหมดแล้ว เหลือเพียงเซียวเหยาอ๋องกับตวนชินอ๋องกำลังเล่นทอยลูกเต๋ากันอยู่

เห็นนางเข้ามา เซียวเหยาอ๋องจึงปริปากถาม “กู้ซื่อจื่อ มาเล่นด้วยกันไหม?”

เขาเอนกายอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็๲เพราะดื่มมากเกินไปจึงรู้สึกร้อนหรืออย่างไร ตอนนี้ปกเสื้อจึงคลี่ออก เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและแผงอกบางส่วน ผมดำขลับทิ้งตัวลงบนแผ่นหลัง ประกอบกับสีหน้าอมชมพูระเรื่อ ดวงตาดอกท้อฉ่ำน้ำ ทำให้แลดูเ๽้าชู้กรุ้มกริ่มอย่างยิ่ง

ภาพที่เห็นทำให้กู้อวี้นึกถึงโฮสต์ชายในบาร์โฮสต์ญี่ปุ่นจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้…

ยั่วยวนเกินไปแล้ว

สุราพวกนี้ไม่ควรดื่มมากเกินไปจริง ๆ ด้วย พอเมาแล้วก็ทำให้ความคิดของคนเตลิดเปิดเปิงได้ง่าย กู้อวี้ยกมือตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติคืนมา

“ใช่แล้ว กู้ซื่อจื่อมาเล่นด้วยกันสิ เ๽้าจวินเจ๋อไม่เห็นแก่ผู้หลักผู้ใหญ่เลยสักนิด มีแต่เอาชนะข้า ใช้ได้ที่ไหนกัน กู้ซื่อจื่อ มา ๆ พวกเรามาช่วยกันถล่มเขากันเถอะ” ตวนชินอ๋องกล่าวอย่างเมามาย

กู้อวี้ไม่กล้ามองท่าทางเย้ายวนของเซียวเหยาอ๋องมากเกินไปเพราะกลัวว่าตนเองจะมีความคิดพิลึกพิลั่นอะไรขึ้นมาอีก แต่สภาพของตวนชินอ๋องกลับทิ่มแทงสายตายิ่งกว่า

เขาแหวกเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นพุงพลุ้ยและขนบนแผงอก ใบหน้าแดงก่ำ ดูสติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว

ไม่พูดแล้ว เลือกสิ่งที่เลวร้ายน้อยที่สุดจากสองตัวเลือกที่เลวร้าย กู้อวี้ตัดสินใจเดินไปนั่งลงข้างกายเซียวเหยาอ๋องอย่างเด็ดขาด

“กู้ซื่อจื่อเล่นทอยเต๋าเป็๲หรือไม่?” จวินเจ๋อเขย่ากระปุกลูกเต๋าในมือจนเกิดเสียงดัง

แม้นางจะไม่ชมชอบแนวทางการวางตัวของเขา แต่ก็ต้องยอมรับว่าท่าทางเสเพลยามเขย่าลูกเต๋านั้นแลดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก

คงเป็๲เพราะการรบเร้าของตวนชินอ๋อง นางจึงแอบหาข้ออ้างให้ตนเองอย่างเงียบ ๆ

“ข้าไม่เคยศึกษามาก่อน” กู้อวี้มองลูกเต๋าพลางกล่าวอย่างจริงจัง

ไม่รู้ว่าประโยคนี้ไปกระทบเส้นตื้นเส้นไหนของตวนชินอ๋องเข้า เขาจึงหัวเราะออกมาเสียงดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า กู้ซื่อจื่อเป็๲สุภาพบุรุษ ย่อมแตกต่างจากพวกข้าสองคนอยู่แล้ว”

จวินเจ๋อยกยิ้มมุมปาก ยกแขนโอบไหล่ซื่อจื่อพลางกระซิบข้างหูว่า “นั่นน่ะสิ ชาติตระกูลดี… ทั้งยังเป็๲พ่อบ้านที่ดีอีกด้วย”

กลิ่นสุราหอบหนึ่งโชยมา กู้อวี้ถลึงตาใส่เขา ก่อนออกแรงดันแขนที่โอบไหล่ออกไป “ท่านอ๋องจะพูดก็พูดจาดี ๆ อย่ามือบอน”

ตวนชินอ๋องหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า มิน่าล่ะเ๽้าถึงบอกว่าเขาไม่เหมือนใคร เป็๲คนน่าสนใจจริง ๆ ด้วย”

กู้อวี้ถูกน้าหลานสองคนนี้ก่อกวนจนทั้งรำคาญทั้งขุ่นเคือง จึงผุดลุกขึ้นพร้อมใบหน้าดำคล้ำ “ท่านอ๋องทั้งสองเล่นต่อไปเถอะ ข้าน้อยต้องขอตัวก่อน”

“เอ๊ะ กู้ซื่อจื่ออย่าโมโหสิ ข้าผิดเอง ข้าปรับสุราตัวเองหนึ่งจอก” ตวนชินอ๋องกล่าวรั้งนางไว้โดยปราศจากความถือตัวแม้แต่น้อย

ทันใดนั้นพลันมีเสียงร้องของสตรีดังมาจากข้างนอก “ตาเฒ่า ออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!”

นั่นคือเสียงของซงหยาง

ตวนชินอ๋องสร่างเมาในชั่วพริบตา รีบร้อนหาสถานที่ซ่อนตัว

“ซ่อนตัวทำไม ท่านน้าดื่มสุราอยู่กับกู้ซื่อจื่อที่สุภาพมีมารยาท ที่นี่ก็ไม่มีผู้หญิงอยู่ด้วย” จวินเจ๋อพูด ขณะกล่าววาจายังใช้สายตาหยอกเย้ามองมาทางกู้ซื่อจื่อ

กู้อวี้ถูกเขาทำให้โมโหขึ้นมาอีกครั้ง หลังงานชุมนุมปราชญ์สิ้นสุดลง นางจะต้องอยู่ห่างจากคนผู้นี้ให้ไกล ไม่อย่างนั้นคงได้ถูกเขาทำให้กระอักความโมโหจนตายแน่

“จริงด้วย ข้าไม่ได้ทำเ๱ื่๵๹น่าละอายใจอันใดเสียหน่อย จะหลบไปทำไม” เมื่อได้หลานชายเอ่ยเตือนเช่นนี้ ตวนชินอ๋องก็ไม่ลนลานอีก เกาะโต๊ะยืนอย่างมั่นคง และจัดแจงความเรียบร้อยของอาภรณ์

เสียง ‘ปัง’ พลันดังขึ้นมา

ซงหยางถีบประตูห้องส่วนตัวเปิดออก

กู้อวี้อยู่ไม่ไกลจากประตู ลมหอบหนึ่งพัดมา ไรผมตรงมุมหน้าผากพลิ้วไสว

ซงหยางจวิ้นจู่มาเพื่อจับตัวบิดากลับบ้าน คิดไม่ถึงว่าเพิ่งถีบประตูเปิดออก คุณชายท่าทางสง่างามผู้หนึ่งก็พลันปรากฏเบื้องหน้าสายตา รูปโฉมประดุจภาพวาด คิ้วตากระจ่างใส ชุดเขียวที่ดาษดื่นธรรมดาเมื่อสวมอยู่บนร่างของอีกฝ่ายกลับมีกลิ่นอายบริสุทธิ์เหนือโลกีย์

ซงหยางที่แต่ไหนมาไม่เคยชอบอ่านบทกวีกลับมีกลอนท่อนหนึ่งดังขึ้นมาในหัว ‘รูปงามประดุจหยก เป็๲หนึ่งไม่มีสอง’

ตอนแรกนางยังมีท่าทางเกรี้ยวกราด ทว่าพอเห็นกู้อวี้กลับเปลี่ยนสีหน้ากะทันหัน รีบเก็บเท้าที่ค้างไว้กลางอากาศลงมา กัดริมฝีปาก กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “คุณชายท่านนี้มีชื่อแซ่ว่าอะไร เห็นท่านพ่อของข้าหรือไม่”

กู้ซื่อจื่อขมวดคิ้ว เพราะเ๱ื่๵๹น้องสาว นางจึงรังเกียจเดียดฉันท์ต่งฉางเม่าอย่างยิ่ง รวมไปถึงซงหยางจวิ้นจู่ที่รู้ดีแก่ใจว่าเขามีพันธะหมั้นหมาย แต่ยังไปข้องแวะกับอีกฝ่ายทั้งที่ไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้

ได้ยินนางถามแล้วก็ไม่พูดอะไรสักคำ เพียงเบี่ยงร่างเปิดทางให้เห็นตวนชินอ๋อง

“ลูกรัก คุณชายท่านนี้คือกู้ซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ข้ามาเจอญาติผู้พี่ของเ๽้ากับกู้ซื่อจื่อเข้าโดยบังเอิญจึงมาดื่มสุราด้วยกัน” ตวนชินอ๋องแนะนำอย่างยิ้มแย้ม

ไม่มีใครเข้าใจลูกสาวเท่าคนเป็๲พ่อ ตวนชินอ๋องรู้จักลูกสาวของตนดี ซงหยางก็คือผู้งมงายบุปผาคนหนึ่งดี ๆ นี่เอง*[1] เห็นชายรูปงามทีไรเป็๲ก้าวขาไม่ออก

ออกจากบ้านมารอบนี้ ไม่แน่ว่าอาจจัดการเ๱ื่๵๹สำคัญชั่วชีวิตของบุตรสาวให้สำเร็จในคราวเดียวก็เป็๲ได้ ตวนชินอ๋องยินดียิ่งนัก

“ซงหยางคารวะกู้ซื่อจื่อ” ซงหยางจวิ้นจู่กล่าวกับกู้อวี้ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

กู้อวี้คารวะตอบ “ข้าน้อยคารวะซงหยางจวิ้นจู่”

น้ำเสียงก็ยังน่าฟัง หัวใจดวงน้อย ๆ ของซงหยางเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น พบหน้ากันครั้งแรก นางไม่อาจแสดงออกอย่างเร่าร้อนเกินไป จึงเดินไปข้างกายตวนชินอ๋อง “ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงดื่มสุราอีกแล้ว แบบนี้ไม่ดีต่อสุขภาพเลย”

ยากนักที่ตวนชินอ๋องจะเห็นซงหยางทำตัวเหมือนบุตรสาวบ้านอื่น ตระหนักว่ารูปโฉมของกู้อวี้กำลังบังเกิดผล จึงลูบเครากล่าวว่า “พ่อกับกู้ซื่อจื่อพูดคุยกันถูกคอ จึงดื่มสุราไปหลายจอกอย่างอดใจไม่ไหว ลูกรักคงไม่ถือสากระมัง”

ซงหยางตอบโดยเลียนแบบท่าทางของกุลสตรี “ท่านพ่อพูดอะไรเพคะ ลูกจะถือสาได้อย่างไร ลูกแค่เป็๲ห่วงสุขภาพของท่านพ่อ”

จวินเจ๋อที่อยู่ข้างหลังเห็นภาพนี้แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างไร้สุ้มเสียง ดื่มสุรารวดเดียวหมดจอกอย่างสำราญใจ คิดในใจว่ากู้อวี้เอ๋ยกู้อวี้ เ๽้าหมายมั่นปั้นมือจะทวงคืนความยุติธรรมให้น้องสาว แต่กลับไม่สืบนิสัยของซงหยางให้ดีเสียก่อน รูปโฉมเช่นนี้ของเ๽้า ถ้าต่อไปนางไม่ตามรบเร้าพัวพัน ข้ายอมเขียนชื่อจวินเจ๋อของตัวเองกลับหัวเลยก็ได้

“เ๽้ายังไม่รู้ความสามารถเชิงสุราของพ่อเ๽้าอีกหรือ? แต่กู้ซื่อจื่อเริ่มเมาแล้ว ทำให้พ่อรู้สึกผิดจริง ๆ” ตวนชินอ๋องกล่าวอย่างมีเลศนัย

กู้อวี้ไม่รู้ว่าพ่อลูกคู่นี้เปลี่ยนประเด็นสนทนามาหาตนเองได้อย่างไร จึงกล่าวว่า “ขอบคุณท่านอ๋องที่เป็๲ห่วง ข้าน้อยไม่ได้เมาขอรับ”

ตวนชินอ๋องกลับไม่ยอมรามือ “คนเมาก็ชอบบอกว่าตัวเองไม่เมาแบบนี้แหละ ลูกรัก เ๽้าไปประคองกู้ซื่อจื่อนั่งลงเถอะ รินน้ำชาให้เขาดื่มคลายฤทธิ์สุราเสียหน่อย”

ซงหยางเดินเข้ามาพร้อมแก้มแดงระเรื่อ กล่าวว่า “กู้ซื่อจื่อ ข้าช่วยประคองท่านไปนั่งนะ”

กู้อวี้ถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างตื่นตัว ต่อให้นางความรู้สึกช้าแค่ไหน เวลานี้ก็ต้องมองเจตนาของสองพ่อลูกออกแล้ว คิดไม่ถึงว่าซงหยางจวิ้นจู่จะใจง่ายเช่นนี้ ความสัมพันธ์กับต่งฉางเม่ายังคลุมเครือไม่กระจ่าง นี่กลับมาเกาะแกะนางเสียแล้ว

นางกล่าวว่า “บุรุษสตรีไม่อาจใกล้ชิดกันเกินไป คงไม่รบกวนจวิ้นจู่แล้ว”

เห็นกู้อวี้ไม่รู้กาลเทศะเช่นนี้ ซงหยางชักจะหงุดหงิดขึ้นมา นางอาจเย่อหยิ่งปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปบ้าง แต่คิดว่ารูปโฉมของตัวเองนับว่าไม่เลว

ยกตัวอย่างต่งฉางเม่าบุตรชายคนโตสายรองของเ๽้ากรมพระราชยานหลวงผู้นั้นก็ได้ เขาคอยรบเร้าให้นางยอมออกเรือนให้ น่าเสียดายที่ต่งฉางเม่าฐานะต่ำต้อยเกินไป ความสัมพันธ์ในครอบครัวก็ยุ่งเหยิงไปหมด ให้ชมเชยใบหน้าเขาชั่วคราวยังพอไหว แต่เ๱ื่๵๹ออกเรือนนั้นอย่าหวังเลย

เดิมเข้าใจว่าต่งฉางเม่ามีรูปโฉมไม่เลวแล้ว แต่เมื่อเปรียบเทียบกับกู้อวี้ นั่นก็คือโคลนตมดี ๆ นี่เอง

ซงหยางไม่ยอมแพ้ ยังอยากคุยกับอีกฝ่ายสักประโยคสองประโยค

กู้อวี้เห็นท่าทางของซงหยางก็รู้สึกว่าหนังศีรษะชาวาบ รีบร้อนกล่าวว่า “ข้าน้อยยังมีธุระที่บ้านต้องไปจัดการ คงต้องขอตัวก่อน ลาก่อนท่านอ๋อง ลาก่อนจวิ้นจู่”

ประตูเปิดอยู่ นางกล่าวจบก็หมุนกายจากไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลย

ซงหยางร้อนใจจนขยี้เท้า อยากจะตามไปแต่ถูกจวินเจ๋อคว้าแขนไว้ “ซงหยาง ดีชั่วอย่างไรเ๽้าก็สงวนท่าทีบ้างเถอะ ทำให้กู้ซื่อจื่อ๻๠ใ๽เตลิดหนีไปแล้วเห็นไหม”

ซงหยางคิดแล้วก็เห็นด้วย เหลือบมองจวินเจ๋อพลางถามว่า “ท่านสนิทกับกู้ซื่อจื่อ?”

จวินเจ๋อตอบ “สนิทสิ จะไม่สนิทได้อย่างไร”

ซงหยางถามกลับทันควัน “กู้ซื่อจื่อมีคู่หมั้นหรือคนในดวงใจแล้วหรือยัง?”

จวินเจ๋อเหยียดยิ้ม ดวงตาดอกท้อฉายแววนึกสนุก “ไม่มี เ๽้าตามเกี้ยวพาอย่างวางใจเถอะ”

[1] ผู้งมงายบุปผา มาจากคำแสลงจีนว่า 花痴 (ฮวาชือ) หมายถึง บ้าผู้ชาย