ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ผู้มั่งคั่งด้วยโกดังสินค้าในยุค 70 (จบ)

        เซี่ยโม่มองหมูป่าที่นอนสิ้นใจตรงหน้าอย่างปวดหัวเธอจัดการมันไม่เป็นด้วยสิ

        คงได้แต่ต้องเอาไว้ในโกดังสินค้าก่อนแล้วค่อยว่ากันทีหลังอย่างไรเสียเวลาในนี้ก็หยุดนิ่ง เก็บเอาไว้ก็ไม่เน่าแน่นอน

        เธอต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยเซี่ยโม่เดินหาส่วนที่ใช้เก็บเสื้อผ้า ในนี้มีแต่เสื้อผ้าสภาพใหม่เอี่ยมจะให้ใส่ไปขึ้นเขาก็อย่างไรอยู่

        อีกอย่างหากใครมาเห็นเข้าเธอคงไม่รู้จะอธิบายที่มาของมันอย่างไร

        เธอเจอชุดเครื่องแบบที่ถูกซักจนสีซีดภายในห้องของคนเฝ้าโกดังเซี่ยโม่ถอดเสื้อผ้าเปื้อนเลือดออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดที่เพิ่งเจอ

        เจ้าของชุดต้องเป็นคนที่ตัวสูงพอสมควรแน่เธอใส่แล้วดูหลวมโคร่ง เหมือนเอาชุดผู้ใหญ่มาใส่ไม่มีผิด แต่เพราะไม่มีชุดอื่นแล้วคงต้องใส่แก้ขัดไปก่อน

        คิดในใจว่าตอนนี้ต้องรีบออกจากโกดังสินค้าแล้วหาลำธารเพื่อซักชุดที่เปื้อนเลือด

        หลุบมองสองมือที่เปื้อนเลือดสีแดงสดแล้วน่ากลัวเหลือเกิน

        เธอหยิบขวดน้ำเปล่าออกมาจากชั้นคิดจะนำมาล้างเลือดที่เปรอะเปื้อนมือ

        แต่ทำแบบนี้ไม่ค่อยสะดวกเท่าใดนักเพราะต้องใช้มือหนึ่งถือขวดน้ำ แล้วจะล้างเลือดที่เปื้อนทั้งสองมือได้อย่างไร

        เซี่ยโม่เลยวางขวดน้ำไว้บนก๊อกน้ำเพื่อที่เธอจะได้ล้างมือทั้งสองข้างได้สะดวก

        ไม่รู้ว่าขวดน้ำไปโดนที่ปิดเปิดเองหรือก๊อกน้ำมันหมุนปิดไม่สนิทกันแน่ จู่ๆ น้ำก็ไหลออกมา

        เธอมองน้ำที่ไหลออกมาจากก๊อกด้วยสีหน้าตื่นตะลึงใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น

        ที่ผ่านมาเธอเข้าใจมาตลอดว่าเวลาในโกดังสินค้าหยุดนิ่งแล้วน้ำที่ไหลออกมาจากก๊อกตอนนี้มันมาจากไหน?

        ในเมื่อหาคำตอบไม่ได้งั้นก็อย่าเพิ่งไปคิดเลย รีบล้างมือให้สะอาดก่อนดีกว่าเซี่ยโม่ตัดสินใจว่าจะซักเสื้อผ้าในนี้ด้วยเลย

        ไม่กี่นาทีต่อมามือทั้งสองข้างของเธอก็กลับมาสะอาดเหมือนเดิม ไม่เพียงแค่นั้นเสื้อผ้าที่เคยเปื้อนเลือดยังถูกซักจนสะอาดหมดจด

        เมื่อก๊อกน้ำในโกดังสินค้ามีน้ำเธอเลยลงมือล้างเลือดที่เปื้อนพื้นปูนโกดังสินค้าไปด้วย

        จากนั้นก็ลากหมูป่าไปไว้ตรงมุมโกดังจะได้ไม่เกะกะ

        ขณะที่กำลังคิดว่าจะจัดการเสื้อผ้าที่เปียกอย่างไรดีเซี่ยโม่พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ หากในโกดังสินค้ามีน้ำเช่นนั้นก็น่าจะต้องมีไฟฟ้าด้วย

        ภายในโกดังสินค้ามีเตารีดมากมายหลายแบบเธอลองดูหน่อยดีกว่า

        เซี่ยโม่นำเตารีดไปเสียบปลั๊กรอให้เครื่องทำงานสักครู่ ไม่นานเตารีดก็ร้อนจนได้อุณหภูมิที่เธอต้องการ

        เธอยิ้มดีใจกำมือแน่นแล้วกระชากเข้าหาตัวเบาๆ โกดังสินค้าช่างสุดยอดไปเลย!

        ในนี้มีทั้งน้ำมีทั้งไฟฟ้า และอาหาร หากเกิดอะไรขึ้น เธอสามารถพาคนในครอบครัวเข้ามาหลบในนี้ได้

        แต่ช้าก่อนเธอยังไม่รู้เลยว่าสามารถพาคนในครอบครัวเข้าโกดังสินค้าด้วยได้หรือไม่เธอวางแผนอยู่ในใจ ไว้วันหลังค่อยลองพาน้องชายเข้ามาในนี้ดู

        เตารีดอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆเด็กสาวใช้เตารีด รีดผ้าจนเรียบแห้ง

        ในเมื่อในโกดังสินค้ามีไฟฟ้าเช่นนั้นเธอก็สามารถชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือได้ใช่หรือไม่

        ชาติที่แล้วเซี่ยโม่ แม่เลี้ยง และพี่สาวต่างมารดาทะเลาะกันในโกดังสินค้าเธอจำได้ว่าทำโทรศัพท์มือถือตกอยู่ในนี้

        หลังจากชาร์จแบตเตอรี่หากไม่มีงานอะไรทำ เธอสามารถอ่านข่าวและดูหนังจากโทรศัพท์มือถือได้ ชีวิตที่น่าเบื่อของเธอก็จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป

        ไม่แน่อาจจะเจอข่าวของเธอหลังจากกลับมาเกิดใหม่ในชาติที่แล้วก็เป็นได้

        คิดได้ดังนั้นเซี่ยโม่เดินหาโทรศัพท์มือถือ เมื่อเจอก็นำมันไปชาร์จแบตเตอรี่ทันที

        คำนวณดูแล้วนับจากวันที่กลับมาเกิดใหม่ก็ผ่านมาได้เก้าวันแล้ว ไม่รู้ว่าหลังจากที่เธอจากมาโลกที่เคยอยู่เป็นอย่างไรบ้าง

        เมื่อโทรศัพท์มือถือมีแบตเตอรี่พร้อมใช้เธอเปิดข่าวดูอย่างอดทนรอไม่ไหว ไม่นานก็เจอกับข่าวท้องถิ่นข่าวหนึ่ง

        “ประธานบริษัทเฉินเฟิง กรุ๊ป เสียชีวิตกะทันหัน แม่เลี้ยงหวางลี่ลี่และพี่สาวต่างมารดาเซี่ยอวิ๋นก็เสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยเช่นกัน”

        “พินัยกรรมของประธานบริษัทเซี่ยโม่ ระบุไว้ว่า หลังจากเสียชีวิต ต้องการยกมรดกทั้งหมดให้แก่ประเทศหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงกำลังเข้ารับมรดกหลายร้อยล้านที่ได้จากบริษัท เฉินเฟิงกรุ๊ป”

        ด้านล่างยังมีข่าวเซี่ยฟู่กุ้ยเซี่ยเฉินซี และเซี่ยวฉางเซิง ที่กำลังแต่งตั้งทนายเพื่อสู้คดี

        ทั้งสามคนเข้าใจว่าตัวเองมีหุ้นในบริษัทเพียงแต่ไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร เป็นหุ้นที่ตอนมีชีวิตอยู่เธอสัญญาว่าจะให้ทั้งสามคน

        อ่านถึงตรงนี้เธอรู้สึกสะใจเหลือเกินนึกไม่ถึงเลยว่าหวางลี่ลี่กับเซี่ยอวิ๋นจะเสียชีวิตเช่นเดียวกันกับเธอ

        ขณะเดียวกันมุมปากพลันยกยิ้มเย็นชาบิดาของเธอเซี่ยฟู่กุ้ยช่างหน้าไม่อายเหลือเกิน

        เงินที่ใช้สร้างบริษัทตอนนั้นเป็นเงินที่เธอเก็บหอมรอมริบจากการขายอาหารเช้า หลังจากเกิดเรื่องลักพาตัว ชื่อเสียงของเธอถูกทำลายย่อยยับถูกครอบครัวไล่ออกจากบ้าน

        เซี่ยโม่เข้าไปทำงานในเมืองห้าปีต่อมา จากธุรกิจเล็กๆ ก็ขยับขยายกลายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็ก

        เมื่อบิดารู้ข่าวก็รีบแจ้นมาหาเห็นแก่ความเป็นบุพการีเธอจึงซื้อบ้านให้อยู่ โชคดีที่บ้านเป็นชื่อเธอหลังจากเซี่ยโม่เสียชีวิต มันเลยถูกบริจาคไปด้วย

        ตอนนั้นคนที่บ้านคิดจะเข้ามายุ่มย่ามกับซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอหากถูกเธอขัดขวาง ต่อมาจึงให้คนช่วยหางานให้พวกเขาทำทั้งยังให้เงินหนึ่งหมื่นหยวนเป็นค่ากินอยู่แก่พวกเขา

        ปีนั้นคือปี1980 ค่าเงินในประเทศกำลังถูก แค่พันหยวนก็สามารถทำให้ทั้งครอบครัวกินดีอยู่ดีได้แล้วเงินที่เหลือจึงเข้ากระเป๋าแม่ดอกบัวขาวหมด

        เธอกลับไปที่นั่นน้อยครั้งมากกลับไปเฉพาะช่วงขึ้นปีใหม่ แค่เอาของฝากไปเยี่ยมพวกเขาเท่านั้น

        ที่น่าหนักใจคือพวกเขาไม่มีใครมีใจอยากจะทำงานเลยสักคน ทั้งยังหาเรื่องได้ทุกวี่ทุกวัน

        เธอไม่รู้จะทำอย่างไรไหนจะยุ่งเรื่องงาน เลยบอกกับบิดาว่า “ไม่ต้องทำงานแล้ว อยู่บ้านเฉยๆ ไปก็แล้วกัน”

        หวางลี่ลี่กล่าวด้วยท่าทีไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด“พวกเราไม่ทำงานก็ได้ แต่เธอต้องให้เงินพวกเราเดือนละสองหมื่น”

        เพื่อตัดปัญหาเธอกัดฟันยอมให้ตามที่อีกฝ่ายว่า

        เป็นแบบนี้อยู่หลายสิบปีจนพวกนั้นกลายเป็นตัวขี้เกียจ ดังนั้นเมื่อเห็นข่าวนี้ เธอเลยรู้สึกโมโห

        นี่สินะคือธาตุแท้ของบิดากับน้องชายต่างมารดา

        โดยเฉพาะผู้ชายสารเลวคนนั้นคงอยากได้สมบัติเธอจนตัวสั่น ด้วยความกรุ่นโกรธ เซี่ยโม่ลงชื่อเข้าสู่ระบบในกระดานสนทนาหนึ่งแล้วพิมพ์ข้อความด่าทั้งสามคน

        แต่ที่น่าเจ็บใจคือมันกลับโพสต์ไม่ได้

        เซี่ยโม่เพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองไม่ได้อยู่ในโลกนั้นอีกแล้ว ตอนนี้เธอมีชีวิตอยู่อีกยุคหนึ่งถ้าโพสต์ข้อความได้สิแปลก แค่ได้เห็นได้รับรู้ก็นับว่าดีมากแล้ว อย่าโลภมากนักเลย

        เธออ่านเนื้อหาข่าวต่อพบว่างานศพตนเองหน่วยงานของรัฐบาลที่เกี่ยวข้องรับเป็นเจ้าภาพ พนักงานในบริษัทเฉินเฟิง กรุ๊ป ต่างไปร่วมงานเพื่ออำลาเธอเป็นครั้งสุดท้าย

        เซี่ยโม่จำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยอ่านเจอข้อความหนึ่งจากอินเทอร์เน็ตซึ่งเขียนเอาไว้ว่า น่าเสียดายที่ไม่อาจเห็นโลกที่เราเคยอยู่หลังจากเสียไปแล้ว

        นึกไม่ถึงเลยว่าเธอที่กลับชาติมาเกิดใหม่จะได้ดูข่าวงานศพของตัวเองในชาติที่แล้ว

        ในภาพข่าวคนมากมายที่มาร่วมงานศพของเธอทุกคนต่างมีสีหน้าเศร้าเสียใจกันถ้วนทั่ว

        มีบางคนที่เธอคนคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีเพราะเป็นคนงานเก่าแก่ตั้งแต่สมัยเพิ่งเริ่มก่อตั้งบริษัทมีบางคนที่เธอจำชื่อไม่ได้ ได้แต่เคยพยักหน้าทักทายกันเวลาพบเจอ

        นึกไม่ถึงเลยว่าฐานะของเธอในใจทุกคนจะสำคัญถึงขนาดนี้

        เซี่ยโม่เลื่อนสายตาไปที่ภาพบิดาและน้องชายต่างมารดาซึ่งมีสีหน้าเย็นชาราวกับมีคนติดหนี้ตัวเองแปดล้านแล้วไม่ยอมคืนอย่างไรอย่างนั้น

        ไม่ใช่สินี่มันเกี่ยวพันถึงทรัพย์สินมูลค่าหลายร้อยล้านต่างหากแล้วแบบนี้ทั้งสองคนจะไม่เคร่งเครียดได้อย่างไร

        ยิ่งมองก็ยิ่งสะใจแต่เมื่อเห็นเวลาตรงมุมจอด้านขวาเธอก็ต้องตกใจพระอาทิตย์ด้านนอกโกดังสินค้าอยู่ตำแหน่งกลางศีรษะพอดี พาให้ตระหนกยิ่งกว่าเดิม

        เที่ยงวันเข้าไปแล้วป่านนี้น้องชายเธอไม่ร้อนใจแย่แล้วหรือคุณตาคุณยายที่ไปทำงานที่กองการผลิตก็คงจะกลับมาบ้านแล้วด้วย

        เซี่ยโม่เปลี่ยนกลับไปใส่ชุดเดิมก่อนจะออกจากโกดังสินค้าแล้วเดินลงเขาไป

        เมื่อถึงบ้านพบว่าคุณตาคุณยายกลับมาถึงบ้านแล้วเช่นกัน

        น้องชายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเธอกลับมา“พี่ครับ ทำไมถึงเพิ่งกลับมา”

        เธอได้แต่ตอบไปว่า“พี่มัวแต่เก็บสมุนไพรจนลืมเวลาน่ะ”

        เซี่ยเฉินเฟิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่ครับ ต่อไปตอนไปเก็บสมุนไพรอย่าลืมดูพระอาทิตย์บ่อยๆ นะถ้าแสงของพระอาทิตย์เป็นเส้นตรงแสดงว่าเที่ยงแล้ว พี่ควรจะลงจากเขาได้แล้ว”

        เธอไม่เคยสอนน้องชายเรื่องนี้อย่าบอกนะว่าเรียนรู้ด้วยตัวเอง น้องชายของเธอช่างฉลาดและเก่งเหลือเกิน!