“ตะวันๆ มานี่แป๊บสิจ๊ะ”
พะยอมกวักมือเรียกประหนึ่งมีเื่ร้อนเมื่อถึงที่พักราวหกโมงเย็น ทั้งที่ตัวก็กำลังเดินมาหาอาทิตยาที่กำลังวุ่นกับการขนของลงจากรถ ทำเอาสองหนุ่มสาวหันไปยิ้มให้กันด้วยความขำในท่าทีแปลกๆ แต่ไม่นานอาทิตยาก็ปรับสีหน้าเป็การเป็งาน เพราะเห็นอีกคนมีแววกังวลไม่น้อย
“มีอะไรคะพี่”
“มีเื่ให้ตะวันกับคุณจิณช่วยนิดหน่อยค่ะ คือตอนนี้ห้องพักที่พี่จองไว้เหลือห้องเดียว ก็ห้องเราสองคนนี่ล่ะจ๊ะ จะจองเพิ่มก็ไม่มีแล้ว เลยจะปรึกษาว่าถ้าพี่ย้ายไปนอนห้องอื่น ตะวันคุณจิณและสองสาวจะนอนห้องเดียวกันได้หรือเปล่า พี่ไม่อยากบอกหลายคนกลัวนายจะว่าบกพร่องต่อหน้าที่น่ะ”
อาทิตยาหันไปมองจิณณวัตรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบรับไปด้วยความเห็นใจเพื่อนร่วมอาชีพที่จัดการยากลำบากเมื่อมีหลายๆ คนมาร่วม อีกทั้งตัวเองก็พาคนมาเพิ่มอีกสาม ซึ่งไม่อยู่ในแผน จึงจำเป็ต้องรับผิดชอบช่วยกัน
“ได้ค่ะพี่ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวตะวันกับน้องจะนอนพื้น ให้คุณจิณกับคุณแอ๊นนอนเตียง งั้นตะวันขอเอาไปเก็บก่อนนะคะ แล้วจะออกมาช่วย”
“ขอบคุณจ้ะตะวัน”
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เลขาสาวทั้งสองก็แยกกันไปหาหน้าที่ของตัวเอง อาทิตยาพิจารณาห้องพักขนาดไม่ใหญ่มากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกกล่าวน้องสาวเื่ที่นอน ซึ่งน้องก็ไม่ได้สร้างปัญหาแต่อย่างใด
“รัตน์นอนบนเตียงกับฉันสิ จะได้ไม่ต้องเบียดตะวันเพราะพื้นแคบนิดเดียวเอง”
จิรฐารีบแสดงน้ำใจออกมา ซึ่งนั่นทำให้อาทิตยาและจิณณวัตรหันไปยิ้มให้กันอย่างพึงพอใจ เมื่อทุกอย่างลงตัวทุกคนจึงออกไปกินมื้อเย็นร่วมกับคณะ จากนั้นความเหนื่อยอ่อนต่างเรียกร้องให้ทยอยเข้าห้องพัก
“ครับน้องเนม! มีอะไรให้พี่รับใช้ครับ”
ยกเว้นจิณณวัตรต้องแยกออกไปคุยตามลำพังเพื่อเป็ศิราณีให้สาวน้อยไฮโซที่มักจะโทรมาปรึกษาไม่ว่าจะเป็เื่งานหรือไม่ก็ทะเลาะกับแม่ไม่ก็ก็กับเพื่อน แม้จะเบื่อนิดๆ
แต่ก็สงสารหน่อยๆ เพราะคิดถึงน้องสาวตัวเองว่าเวลามีเื่กลัดกลุ้มคงอยากจะคุยกับใครสักคน และเขาดันเป็ผู้โชคดีคนนั้น นับั้แ่สาวน้อยไฮโซไปฝึกงานที่ออฟฟิศกระทั่งถึงวินาทีนี้
เขายังต้องทำหน้าที่นี้อยู่ ในใจภาวนาขอให้มีคนมารับ่ต่อที จะได้ไม่ต้องเสียเวลากับเื่เล็กๆ น้อยๆ พอวางสายไปก็มีสายใหม่เข้ามาและเป็เื่งานสำคัญด้วย เกือบสามทุ่มถึงกลับเข้าห้อง
สองสาวน้อยหลับสนิทด้วยกันบนเตียงแคบๆ ส่วนอีกสาวนอนกับพื้นมีฟูกปูไว้ และหลับสนิทไม่แพ้กัน เขาย่องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินมาหยุดยืนดูน้องพร้อมกับดึงผ้าขึ้นไปคลุมให้ทั้งสองคน
แล้วหันไปหาอีกคนที่เขาอยากจะปลุกให้ขึ้นไปนอนบนเตียงแทนมากกว่า แต่รู้ดีว่าต่อให้ปลุกยังไงยัยถั่วงอกก็ไม่มีทางตื่น ถ้าลองได้หลับลึกอย่างนี้ มีเพียงหนทางเดียวนั่นคือต้องอุ้ม
เลยค่อยๆ ช้อนร่างบางขึ้นอย่างเต็มอกเต็มใจไปวางไว้บนเตียง ยิ้มบางๆ เกิดขึ้นกับดวงหน้าขาวที่ดึงใจจนต้องจ้องนานกว่าปกติ หัวใจเสือหนุ่มกระตุกว้าบขึ้นทันใด และหายไปทันควัน
แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจกับปรากฏการณ์นี้นัก นอกจากรีบล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อย ทว่าก็หลับไม่ลงจนลุกขึ้นนั่งหลับไม่รู้เหนือรู้ใต้ซะเลย ‘ดูๆ ไปยัยถั่วงอกก็น่ารักเหมือนกันแฮะ’ เขายอมรับอยู่ในใจ แล้วภาพในวัยเด็กกระทั่งถึงหนุ่มน้อยก็หลั่งไหลมาไม่ขาด
แต่ละภาพล้วนมี ‘ยัยถั่วงอก’ รวมอยู่ด้วยอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วภาพเ่าั้ก็ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด พร้อมๆ กับร่างสูงใหญ่ที่เผลอล้มตัวลงนอนแล้วหลับในที่สุด หกโมงเช้าเป็เวลาที่เลขาสาวลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับอาการงวยงงกับการย้ายที่นอนของตัวเอง
แต่พอเห็นอีกคนนอนอยู่กับพื้นก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หัวใจดวงน้อยๆ กระตุกเต้นตุบตั้บทันที เมื่อวาดภาพวินาทีที่เขาอุ้มขึ้นมาไว้บนเตียง หลายนาทีกว่าจะปรับสภาพจิตใจให้ปกติ
แล้วดึงผ้าห่มของตัวเองเอาไปคลุมให้ร่างยาวเหยียดที่หลับสนิทเพื่อเป็การขอบคุณ แล้วย่องเข้าไปอาบน้ำ พอออกมาก็ไปสะกิดให้น้องสาวอาบบ้าง
ส่วนตัวเอคงต้องรีบออกไปช่วยพะยอมดูแลความเรียบร้อย เ้าของใบหน้าหล่อเหลาลืมตาขึ้นมาได้ก็ยิ้มตามหลังร่างบอบบางที่เดินออกจากห้องไปทันที
ตอบไม่ได้เช่นกันว่าทำไมกับแค่ผ้าห่มผืนเดียวถึงได้อบอุ่นนัก แต่ก็ไม่คิดจะค้นหาคำตอบ เพราะมีเื่ให้ขบคิดไม่ว่างเว้น โดยเฉพาะเื่งาน
“เป็อะไรกันหมดเหรอ ไม่เห็นคุยเหมือนตอนออกมาจากรีสอร์ตเลย”
จิณณวัตรอดล้อไม่ได้ขณะควบรถมุ่งหน้าขึ้นดอย ไปตามถนนแคบๆ คดเคี้ยวน่าเสียวไส้ โดยมีทีมออฟโรดเ้าประจำที่เคยร่วมงานกันมาคอยช่วยเหลือด้วยการ ขับนำทางหนึ่งคัน แทรกกลางขบวนสองคัน และรั้งท้ายสองคันพร้อมอุปกรณ์ช่วยเวลาฉุกเฉินเต็มอัตราตลอดการเดินทาง
เพราะสมาชิกในมูลนิธิฯ ล้วนแล้วแต่เป็บุคคลสำคัญ ฐานะร่ำรวยแถมพลีตัวเพื่องานการกุศล จึงต้องคอยอำนวยความสะดวกให้อย่างเต็มใจ ระหว่างทางแตรถูกแต่ละคันใช้จนดังสนั่นหวั่นไหว
เพื่อเตือนให้รถที่จะสวนมาจาก้ารู้ตัว เพราะต่างฝ่ายก็มองไม่เห็น ผู้โดยสารต่างก็เกร็งไปตามๆ กัน
“บีบแตรด้วยค่ะ”
รวมทั้งอาทิตยาด้วยที่ต้องคอยย้ำเตือนทุกครั้งเมื่อเห็นป้ายบอก และแม้จะกลัวแต่ก็ทำในดีสู้เสือเอาไว้ไม่ร้องวี้ดว้ายออกมารบกวนคนขับ แต่สองสาวที่ยังเด็กนักมักจะร้องวี้กระฟัดกระเฟียดว้ายด้วยความเสียว ใน่ทางแคบมากจนไม่แน่ใจว่ารถสองคันจะสวนกันไปได้ยังไง
บาง่ทีมออฟโรดต้องลงไปโบกกำกับเมื่อมีรถลงหลายคันและเป็นักเที่ยวที่ไม่ใคร่จะคุ้นเส้นทาง บาง่มีนักปั่นน่องเหล็กนับสามสิบคันเหมาถนนจนเต็ม ไหนจะมอเตอร์ไซคล์ของชาวดอย นักท่องเที่ยวฝรั่งที่เช่าขับขึ้นดอยอีก ซึ่งจะต้องคอยระวังและจัดการให้ทุกฝ่ายผ่าน่วิกฤตไปอย่างปลอดภัย
ชั่วโมงหนึ่งผ่านพ้นไป แทบทุกใบหน้าต่างยิ้มแก้มแทบปริ เมื่อดอกนางพญาเสือโคร่ง หรือดอกซากุระเมืองไทยปรากฏอยู่ตรงหน้าจนหายเหนื่อยหายกลัวเป็ปลิดทิ้ง แล้ววิ่งลงไปผลัดกันโพสต์ท่าถ่ายรูปเก็บไว้เป็ที่ระลึก และได้กาแฟสดหอมอบอวลกันคนละแก้วแล้วก็ไปต่อ
“เฮ้อ!!! นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว”
จิรฐาเอ่ยออกมาอย่างโล่งอกเมื่อรถจอดในสนามฟุตบอลของโรงเรียนอย่างปลอดภัย รัตติกาลเองก็มีท่าทีผ่อนคลายไม่แพ้กัน อาทิตยาอดลอบยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นลูกสาวเ้านายดูสดใสขึ้น และไม่วายย้ำเตือนน้องอีกครั้ง
“รัตน์! ช่วยดูแลคุณแอ๊นแทนพี่ด้วยนะจ๊ะ อย่าพากันออกนอกเขตโรงเรียนนะ พี่ต้องไปทำงานทางโน้นก่อน แล้วพี่จะหาโต๊ะมาให้วางขนมไว้แจกเด็กๆ อย่าลืมเหลือไว้ครึ่งหนึ่งสำหรับหมู่บ้านหน้าด้วยนะ”
ทำเอาจิณณวัตรปลื้มใจไม่น้อย
“คุณไปเถอะไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมดูสองสาวให้เอง”
เลยให้ความสบายใจอย่างมั่นเหมาะพร้อมรอยยิ้มที่หล่อเหลา
“ค่ะ”
ทำเอาหัวใจหญิงสาวเต้นไม่เป็ส่ำขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเผลอมองสบตาเ้าของใบหน้าหล่อเข้าอย่างจัง เลยแก้เก้อด้วยการผละไปหางานทันที เพื่อคอยอำนวยความสะดวกให้ทุกคนในมูลนิธิฯ ได้แจกเครื่องกันหนาวพันห้าร้อยชุด ข้าวสารอาหารแห้ง สำหรับชาวบ้านที่มารอต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
สำหรับนักเรียนมีชุดคนละสาม รองเท้าผ้าใบกับแตะคนละสองคู่ ถุงเท้าคนละสองโหล โลชั่นบำรุงผิวไม่ให้แตกลอกเพราะอากาศหนาว สำหรับโรงเรียนมีเครื่องเขียนห้าร้อยชุด และอุปกรณ์กีฬายี่สิบชุด
“ตะวัน! ไปช่วยลูกสาวกับลูกชายฉันแจกขนมให้เด็กๆ เถอะ ทางนี้มีคนเยอะแล้ว”
เ้านายสั่งการเมื่อเลขามาคอยดูแลทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็น้ำแร่ ชาในกระติกน้ำร้อนเล็กๆ และของว่างไร้คอเลสเตอรอลที่ผ่อนจัดเตรียมใส่กล่องโฟมมาให้แล้ว
และยังได้จัดเผื่อแผ่ให้คุณหญิงเพลินพิศด้วยหนึ่งชุดเพราะความรักความเคารพที่หญิงสาวมีให้ อีกทั้งจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระพะยอมที่มักจะหัวหมุนเพราะเป็งานในความรับผิดชอบโดยตรง
ที่จะต้องดูแลให้เรียบร้อยและไม่ขาดตกบกพร่อง ส่วนเหตุผลของเ้านายนั้นหวังได้หน้ามากกว่าอย่างอื่นเลยทำเป็เ้าจี้เ้าการสั่งเลขาทุกครั้งเวลาออกมาแจกของแบบนี้
“ค่ะคุณผู้หญิง”
อาทิตยารับคำแล้วก็รีบตรงไปหาสองสาวที่กำลังวุ่นอยู่กับการแบ่งสันปันส่วนขนมขบเคี้ยว คุกกี้ โดนัทหลายร้อยถุง โดยมีจิณณวัตรสะพายกล้องยืนสังเกตการณ์อยู่ห่าง
โดยไม่เข้ามายุ่งเพราะน้องขอจัดการกันเอง แต่ดูเหมือนจะยังหาของที่มีไม่ลงตัวกับจำนวนเด็กที่มี เพราะซื้อเตรียมให้แค่เด็กนักเรียนไม่ได้รวมเด็กก่อนวัยเรียนที่ตามพ่อแม่มารับของแจกด้วย
“แล้วถ้าเราจะแจกขนมขบเคี้ยวกับคุกกี้ให้เด็กนักเรียนก่อน ส่วนโดนัทก็แจกน้องหนูตัวเล็กๆ ก็แล้วกัน เดี๋ยวพี่กับคุณครูจะคอยจัดแถวให้ ถ้าโดนัทเหลือแล้วค่อยเอามาแจกนักเรียนหญิงก่อน ให้หนุ่มๆ เป็ฝ่ายเสียสละ ถ้าเหลืออีกคุณแอ๊นกับรัตน์ก็เอาไปเดินแจกคนแก่ๆ ก็ได้ แบบนี้จะดีมั้ยจ้ะสาวๆ”
+++++
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
97
![หยุดรัก, ไม่ให้รัก [YURI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689258192_50843906.webp)
