**คืนก่อนา**
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ใน่ปีท้าย ๆ ของศตวรรษที่สิบเก้า กิจการของมนุษย์กำลังถูกเฝ้าดูอย่างใกล้ชิดและละเอียดถี่ถ้วนโดยปัญญาที่เหนือกว่ามนุษย์ แต่ยังคงมีความเป็มรรตัยเช่นเดียวกับพวกเขา ในขณะที่มนุษย์ยุ่งอยู่กับกิจการของตนเอง พวกเขากลับถูกตรวจสอบและศึกษา อาจจะละเอียดพอ ๆ กับที่มนุษย์ใช้กล้องจุลทรรศน์สังเกตสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่แหวกว่ายและขยายพันธุ์ในหยดน้ำ ด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง มนุษย์เดินทางไปมาในโลกนี้ สนใจแต่เื่เล็ก ๆ ของตนเอง ด้วยความมั่นใจในอำนาจเหนือสสารของตนเอง บางทีสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ใต้กล้องจุลทรรศน์อาจทำเช่นเดียวกัน
ไม่มีใครสนใจโลกเก่าในอวกาศในฐานะแหล่งที่มาของอันตรายตุ่์ หรือคิดถึงพวกมันเพียงเพื่อปัดความเป็ไปได้ของการมีชีวิตออกไปว่าเป็สิ่งที่เป็ไปไม่ได้หรือไม่น่าจะเป็ไปได้ มันเป็เื่น่าสนใจที่ได้ระลึกถึงนิสัยทางความคิดบางอย่างของคนในยุคนั้น อย่างมากที่สุด มนุษย์บนโลกคิดจินตนาการว่าบนดาวอังคารอาจมีมนุษย์อื่นอยู่ ซึ่งอาจด้อยกว่าพวกเขาและพร้อมจะต้อนรับภารกิจเผยแผ่ศาสนา
แต่ ณ อีกฟากหนึ่งของห้วงอวกาศ มีจิตใจที่เหนือชั้น ซึ่งเปรียบได้กับความคิดของเราเมื่อเทียบกับสัตว์ป่าที่ตายไปแล้ว ปัญญาที่กว้างใหญ่ เยือกเย็น และไร้ความปรานี มองดูโลกนี้ด้วยสายตาอิจฉา และค่อย ๆ วางแผนต่อต้านเราอย่างแน่วแน่และช้า ๆ และใน่ต้นของศตวรรษที่ยี่สิบ ความหลงผิดอันยิ่งใหญ่ก็เกิดขึ้น.
ดาวเคราะห์อังคาร ซึ่งผู้อ่านคงไม่จำเป็ต้องให้ข้าพเ้าเตือนว่า โคจรรอบดวงอาทิตย์ที่ระยะทางเฉลี่ยประมาณ 140,000,000 ไมล์ และแสงกับความร้อนที่มันได้รับจากดวงอาทิตย์นั้นแทบจะเป็เพียงครึ่งหนึ่งของที่โลกนี้ได้รับ หากสมมติฐานเนบิวลา (Nebular Hypothesis) มีความจริงอยู่บ้าง ดาวอังคารก็น่าจะมีอายุมากกว่าโลกของเรา และนานก่อนที่โลกนี้จะเย็นตัวลงจากสถานะหลอมเหลว ชีวิตบนผิวดาวอังคารคงเริ่มต้นขึ้นแล้ว ข้อเท็จจริงที่ว่ามันมีปริมาตรเพียงหนึ่งในเจ็ดของโลก อาจทำให้กระบวนการเย็นตัวลงสู่ระดับอุณหภูมิที่เหมาะสมต่อการเริ่มต้นของชีวิตเกิดขึ้นเร็วกว่า นอกจากนี้ มันยังมีทั้งอากาศและน้ำ ซึ่งเป็สิ่งจำเป็สำหรับการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิต.
แต่มนุษย์นั้นช่างหยิ่งทะนงและถูกความหยิ่งผยองของตนเองบดบังเสียจนกระทั่งถึงปลายศตวรรษที่สิบเก้า ไม่มีนักเขียนคนใดแสดงความคิดว่า ชีวิตที่มีสติปัญญาอาจพัฒนาขึ้นบนดาวอังคารได้เกินกว่าหรือแม้แต่เทียบเท่ากับระดับของโลกเลย อีกทั้งยังไม่มีความเข้าใจกันโดยทั่วไปว่า เนื่องจากดาวอังคารมีอายุมากกว่าโลกของเรา มีพื้นที่ผิวเพียงหนึ่งในสี่ และอยู่ไกลจากดวงอาทิตย์มากกว่า นั่นหมายความว่ามันไม่เพียงแต่อยู่ไกลจากจุดเริ่มต้นของชีวิตเท่านั้น แต่ยังใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของชีวิตมากกว่าอีกด้วย.
การเย็นตัวลงของโลกที่วันหนึ่งต้องเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ได้ดำเนินไปไกลมากแล้วสำหรับเพื่อนบ้านของเรา ดาวอังคาร สภาพทางกายภาพของมันยังคงเป็ปริศนาอยู่มาก แต่เราทราบแล้วว่าต่อให้เป็บริเวณเส้นศูนย์สูตร อุณหภูมิยามเที่ยงวันก็แทบไม่ใกล้เคียงกับฤดูหนาวที่หนาวที่สุดของเรา อากาศของมันบางเบากว่าของเรามาก มหาสมุทรของมันหดตัวลงจนเหลือเพียงหนึ่งในสามของพื้นผิว และเมื่อฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลงอย่างเชื่องช้าของมันดำเนินไป แผ่นน้ำแข็งขนาดมหึมาจะก่อตัวและละลายบริเวณขั้วทั้งสอง ส่งผลให้พื้นที่เขตอบอุ่นถูกน้ำท่วมอย่างเป็ระยะ
ระยะสุดท้ายของความหมดสิ้น ซึ่งสำหรับพวกเรายังดูเหมือนจะห่างไกลเกินจะจินตนาการ ได้กลายเป็ปัญหาในปัจจุบันสำหรับชาวดาวอังคาร ความกดดันจากความจำเป็ในทันทีได้ทำให้สติปัญญาของพวกเขาสว่างไสวขึ้น เพิ่มพลังความสามารถ และทำให้จิตใจของพวกเขาแข็งกระด้าง และเมื่อมองข้ามห้วงอวกาศ ด้วยเครื่องมือและปัญญาที่เราแทบจะจินตนาการไม่ถึง พวกเขามองเห็นดาวที่อยู่ใกล้ที่สุด ห่างออกไปเพียง 35,000,000 ไมล์ไปทางดวงอาทิตย์ นั่นคือดาวแห่งความหวังของพวกเขา โลกที่อุ่นกว่าเขียวชอุ่มด้วยพืชพรรณ เต็มไปด้วยน้ำท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเมฆ อันเป็สัญญาณแห่งความอุดมสมบูรณ์ และมีภาพลาง ๆ ของผืนดินกว้างใหญ่ที่มีประชากรหนาแน่น และท้องทะเลที่เต็มไปด้วยกองเรือเดินสมุทร.
และพวกเรา มนุษย์ สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนโลกนี้ ย่อมดูแปลกแยกและต่ำต้อยสำหรับพวกเขาไม่น้อยไปกว่าที่ลิงและลีเมอร์ดูต่ำต้อยในสายตาของเรา ด้านปัญญาของมนุษย์ยอมรับแล้วว่าชีวิตคือการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดอย่างไม่หยุดหย่อน และดูเหมือนว่านี่จะเป็ความเชื่อของจิตใจบนดาวอังคารเช่นกัน โลกของพวกเขาได้เย็นตัวลงไปอย่างมากแล้ว ในขณะที่โลกของเรายังคงอัดแน่นไปด้วยชีวิต แต่ชีวิตเ่าั้กลับเป็เพียงสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็สัตว์ชั้นต่ำ การทำามุ่งไปทางดวงอาทิตย์จึงเป็หนทางเดียวของพวกเขาในการหลีกหนีจากการทำลายล้างที่คืบคลานเข้ามารุ่นแล้วรุ่นเล่า.
และก่อนที่เราจะตัดสินพวกเขาอย่างรุนแรงเกินไป เราควรระลึกถึงการทำลายล้างที่โหดร้ายและสิ้นเชิงซึ่งเผ่าพันธุ์ของเราเองได้ก่อขึ้น ไม่เพียงแต่ต่อสัตว์ เช่น วัวไบซันและนกโดโด้ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว แต่ยังตุ่์เผ่าพันธุ์ที่เรามองว่า "ด้อยกว่า" เช่นกัน ชาวแทสมาเนีย แม้ว่าพวกเขาจะมีลักษณะเป็มนุษย์เช่นเดียวกับเรา ก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นในาเพื่อการทำลายล้างที่ผู้อพยพชาวยุโรปก่อขึ้นภายในเวลาเพียงห้าสิบปี แล้วเราจะเป็นักบุญผู้เปี่ยมเมตตาเพียงพอหรือไม่ที่จะกล่าวตำหนิ หากชาวดาวอังคารทำาด้วยจิติญญาเดียวกัน?
ชาวดาวอังคารดูเหมือนจะคำนวณการลงมายังโลกของพวกเขาด้วยความละเอียดอ่อนอันน่าทึ่ง ความรู้ด้านคณิตศาสตร์ของพวกเขานั้นเห็นได้ชัดว่าเหนือกว่าเรามาก และพวกเขาได้ดำเนินการเตรียมการด้วยความเป็เอกภาพที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ หากเครื่องมือของเราในตอนนั้นสามารถตรวจจับได้ เราอาจเห็นสัญญาณของปัญหาที่กำลังจะมาถึงั้แ่ปลายศตวรรษที่สิบเก้า นักวิทยาศาสตร์อย่างเชียปาเรลลีเคยเฝ้าสังเกตดาวเคราะห์สีแดง—ซึ่งน่าสนใจที่ว่าเป็เวลาหลายศตวรรษแล้วที่ดาวอังคารถูกมองว่าเป็ดาวแห่งา—แต่กลับไม่สามารถตีความการเปลี่ยนแปลงของลักษณะร่องรอยบนพื้นผิวที่พวกเขาแผนที่ไว้อย่างแม่นยำได้ ทุก่เวลานั้น ชาวดาวอังคารคงกำลังเตรียมตัวอย่างขะมักเขม้น
ใน่การเผชิญหน้า (opposition) ของปี 1894 ได้มีการสังเกตเห็นแสงสว่างขนาดใหญ่ในส่วนที่สว่างของดาวครั้งแรกที่หอดูดาวลิค จากนั้นโดยเปร์โรแตงแห่งเมืองนีซ และต่อมาจากนักสังเกตการณ์คนอื่น ๆ ผู้อ่านชาวอังกฤษได้รับทราบเื่นี้ครั้งแรกในนิตยสาร *Nature* ฉบับวันที่ 2 สิงหาคม ข้าพเ้ามีแนวโน้มที่จะคิดว่า แสงที่ปรากฏนั้นอาจเป็ผลมาจากการหล่อปืนใหญ่ขนาดมหึมา หลุมลึกบนดาวของพวกเขาซึ่งใช้ยิงโจมตีมายังโลกเรา ใน่การเผชิญหน้าครั้งต่อมาสองครั้ง ยังมีการสังเกตเห็นร่องรอยประหลาดใกล้กับบริเวณที่เคยเกิดแสงนั้น ซึ่งจนถึงตอนนี้ยังไม่สามารถอธิบายได้.
พายุโหมกระหน่ำใส่เราเมื่อหกปีก่อน ในขณะที่ดาวอังคารเข้าใกล้่เผชิญหน้า ลาแวลล์แห่งชวาได้ส่งข่าวสารที่น่าตื่นตะลึงผ่านเครือข่ายแลกเปลี่ยนข้อมูลทางดาราศาสตร์ เขารายงานการปะทุขนาดมหึมาของก๊าซเรืองแสงบนดาวอังคาร เหตุการณ์เกิดขึ้นใกล้เที่ยงคืนของวันที่ 12 และเขาได้ใช้สเปกโตรสโคปในทันทีเพื่อวิเคราะห์ พบว่ามันเป็มวลก๊าซลุกไหม้ ส่วนใหญ่เป็ไฮโดรเจน เคลื่อนที่ด้วยความเร็วมหาศาลตรงมายังโลกของเรา เจตพุ่งไฟนี้หายไปจากสายตาในเวลาประมาณสิบห้านาทีหลังเที่ยงคืน เขาเปรียบเทียบเหตุการณ์นี้ว่าเป็เหมือนการพ่นเปลวไฟขนาดมหึมาอย่างฉับพลันและรุนแรงออกจากดาวอังคาร "เหมือนกับก๊าซลุกไหม้ที่พุ่งออกจากปากปืนใหญ่"
คำอธิบายนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าเหมาะสมอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม วันต่อมากลับไม่มีรายงานเื่นี้ในหนังสือพิมพ์เลย ยกเว้นเพียงข้อความเล็ก ๆ ใน *Daily Telegraph* และโลกยังคงอยู่ในความไม่รู้ถึงหนึ่งในอันตรายที่ร้ายแรงที่สุดที่เคยคุกคามเผ่าพันธุ์มนุษย์ ข้าพเ้าอาจไม่เคยได้ยินเื่การปะทุครั้งนี้เลย หากไม่ได้พบกับโอกิลวี นักดาราศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง ที่เมืองออตเตอร์ชอว์ เขาตื่นเต้นอย่างยิ่งกับข่าวนี้ และด้วยความรู้สึกที่ล้นหลาม เขาได้ชวนข้าพเ้าขึ้นไปช่วยกันสังเกตการณ์ดาวเคราะห์สีแดงในคืนนั้น.
แม้เวลาจะผ่านไปพร้อมกับเหตุการณ์ต่าง ๆ มากมาย ข้าพเ้าก็ยังคงจดจำค่ำคืนแห่งการเฝ้าดูนั้นได้อย่างชัดเจน: หอดูดาวที่มืดมิดและเงียบสงัด โคมไฟที่ถูกบดบังทิ้งเพียงแสงสลัว ๆ บนพื้นมุมห้อง เสียงติ๊กต่อเนื่องของกลไกนาฬิกาในกล้องโทรทรรศน์ และรอยแยกเล็ก ๆ บนหลังคาที่เผยให้เห็นความลึกของท้องฟ้ายามค่ำคืน พร้อมด้วยละอองดวงดาวที่พาดผ่าน โอกิลวีเดินไปมารอบห้อง แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็ได้ยินเสียงชัดเจน
เมื่อมองผ่านกล้องโทรทรรศน์ จะเห็นวงกลมสีน้ำเงินเข้ม และดาวเคราะห์เล็ก ๆ กลม ๆ ลอยอยู่ในขอบเขตการมอง มันดูเป็สิ่งเล็กน้อยเหลือเกิน ทั้งสว่างไสว เล็ก และเงียบสงบ มีลายพาดขวางจาง ๆ และดูแบนเล็กน้อยจากความกลมสมบูรณ์ มันเล็กเสียจนดูเหมือนหัวเข็มหมุดที่เปล่งแสงสีเงินอบอุ่น คล้ายกับมันสั่นเล็กน้อย แต่แท้จริงแล้ว นั่นเป็การสั่นไหวของกล้องโทรทรรศน์จากการทำงานของกลไกที่รักษาดาวเคราะห์ให้อยู่ในระยะมองเห็น
ขณะที่ข้าพเ้าจ้องมอง ดาวดวงเล็กนั้นดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นและเล็กลง ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาและถอยออกไป แต่ทั้งหมดนั้นเป็เพียงเพราะสายตาข้าพเ้าล้าจากการจ้องมอง มันอยู่ห่างออกไปถึงสี่สิบล้านไมล์—มากกว่าสี่สิบล้านไมล์ของความเวิ้งว้างน่าอัศจรรย์ มีเพียงไม่กี่คนที่ตระหนักถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของความว่างเปล่า ที่ละอองของจักรวาลวัตถุลอยอยู่ในนั้น.
ใกล้กับดาวดวงนั้นในขอบเขตการมอง ข้าพเ้าจำได้ว่ามีจุดแสงเล็ก ๆ สามจุด ซึ่งเป็ดวงดาวที่มองเห็นได้ด้วยกล้องโทรทรรศน์ ทั้งสามนั้นอยู่ห่างไกลอย่างไร้ขอบเขต และรอบ ๆ ดวงดาวนั้นคือความมืดมิดลึกล้ำของห้วงอวกาศที่ว่างเปล่า คุณคงรู้ว่าความมืดเช่นนั้นดูเป็อย่างไรในคืนที่อากาศหนาวเย็นและเต็มไปด้วยแสงดาว ในกล้องโทรทรรศน์ ความลึกนั้นดูยิ่งลึกซึ้งกว่า และที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าของข้าพเ้า เพราะมันเล็กและห่างไกลเกินไป แต่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและมั่นคงตรงมายังโลกเรา ผ่านระยะทางอันน่าอัศจรรย์ เข้ามาใกล้ขึ้นทุกนาทีเป็ระยะทางหลายพันไมล์ นั่นคือ "สิ่งนั้น" ที่พวกเขาส่งมายังเรา สิ่งที่จะนำมาซึ่งการต่อสู้ ภัยพิบัติ และความตายมากมายบนโลก ข้าพเ้าไม่เคยคิดฝันเลยในขณะนั้นขณะที่เฝ้ามอง ไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่คาดคิดถึงขีปนาวุธที่แม่นยำเช่นนั้น
ในคืนนั้นเองก็มีการพ่นก๊าซออกมาจากดาวเคราะห์ที่ห่างไกลอีกครั้ง ข้าพเ้าเห็นมัน มันเป็ประกายสีแดงตรงขอบ เพียงเล็กน้อยที่ยื่นออกมาจากเส้นขอบพอดีในขณะที่โครโนมิเตอร์ตีบอกเวลาเที่ยงคืน และข้าพเ้าบอกโอกิลวี เขาจึงเข้ามาแทนที่ข้าพเ้า คืนนี้อากาศอบอุ่น และข้าพเ้ารู้สึกกระหายน้ำ จึงยืดขาเดินอย่างเก้งก้างไปในความมืดเพื่อไปยังโต๊ะเล็ก ๆ ที่วางไซฟอนน้ำอยู่ ขณะที่โอกิลวีอุทานด้วยความตื่นเต้นเกี่ยวกับลำก๊าซที่พุ่งออกมาตรงมายังเรา.
ในคืนนั้น ขีปนาวุธที่มองไม่เห็นอีกลูกหนึ่งได้เริ่มออกเดินทางจากดาวอังคารมายังโลก เพียงไม่กี่วินาทีก่อนครบยี่สิบสี่ชั่วโมงหลังจากลูกแรก ข้าพเ้าจำได้ว่าตนนั่งอยู่บนโต๊ะท่ามกลางความมืด พร้อมกับเห็นแสงสีเขียวและสีแดงลอยไปมาผ่านสายตาที่ล้าของตน ข้าพเ้าอยากมีแสงสว่างเพื่อสูบบุหรี่ โดยไม่เคยนึกสงสัยเลยถึงความหมายของแสงวาบเล็ก ๆ ที่ได้เห็น และสิ่งที่มันจะนำพามาในไม่ช้า โอกิลวีเฝ้าดูจนถึงเวลาตีหนึ่ง จากนั้นเขาจึงยอมแพ้ เราจุดตะเกียงและเดินกลับไปยังบ้านของเขา เบื้องล่างในความมืดคือเมืองออตเตอร์ชอว์และเชิร์ตซีย์ ที่ซึ่งผู้คนหลายร้อยคนกำลังหลับใหลอย่างสงบสุข
ในคืนนั้นเขาเต็มไปด้วยการคาดเดาเกี่ยวกับสภาพของดาวอังคาร และเย้ยหยันความคิดทั่วไปที่ว่ามีสิ่งมีชีวิตบนดาวนั้นที่กำลังส่งสัญญาณถึงเรา เขาคิดว่าอาจเป็อุกกาบาตกำลังตกลงมาบนดาวอังคารอย่างหนัก หรือว่าเกิดการปะทุของูเาไฟขนาดใหญ่ เขาอธิบายให้ข้าพเ้าฟังว่ามันไม่น่าจะเป็ไปได้ที่วิวัฒนาการทางชีวภาพจะพัฒนาไปในทิศทางเดียวกันในสองดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้กัน.
"โอกาสที่สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์จะอยู่บนดาวอังคารมีเพียงหนึ่งในล้าน" เขากล่าว
คืนวันนั้นและคืนถัดมา เวลาประมาณเที่ยงคืน รวมถึงอีกหลายคืนถัดไป รวมสิบคืน มีผู้สังเกตเห็นเปลวไฟพวยพุ่งจากดาวอังคาร คืนละหนึ่งครั้ง แต่ไม่มีใครบนโลกสามารถอธิบายได้ว่าทำไมการยิงถึงหยุดลงหลังคืนที่สิบ บางทีอาจเป็เพราะก๊าซที่เกิดจากการยิงสร้างความไม่สะดวกแก่ชาวดาวอังคาร กลุ่มควันหรือฝุ่นหนาแน่นที่มองเห็นได้ผ่านกล้องโทรทรรศน์กำลังขยายสูงจากโลก ปรากฏเป็จุดสีเทาจาง ๆ และแปรปรวนปกคลุมบรรยากาศที่ใสสะอาดของดาวอังคารจนบดบังลักษณะเด่นที่เราคุ้นเคย
แม้แต่หนังสือพิมพ์รายวันก็เริ่มตื่นตัวต่อเหตุการณ์นี้ บทความที่พูดถึงูเาไฟบนดาวอังคารปรากฏอยู่ทั่วไป และนิตยสารแนวเสียดสี *Punch* ก็ใช้เหตุการณ์นี้เป็แรงบันดาลใจในภาพการ์ตูนล้อการเมืองอย่างมีไหวพริบ แต่ไม่มีใครเฉลียวใจเลยว่า ขีปนาวุธที่ชาวดาวอังคารยิงมาหาเรากำลังพุ่งตรงมายังโลก ด้วยความเร็วหลายไมล์ต่อวินาที ทะยานข้ามห้วงอวกาศว่างเปล่า ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า วันแล้ววันเล่า ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เมื่อย้อนคิดถึงเหตุการณ์นี้ในตอนนี้ ข้าพเ้ารู้สึกแทบไม่น่าเชื่อว่า ทั้งที่ชะตากรรมอันรวดเร็วและร้ายแรงกำลังแขวนอยู่เหนือเรา ผู้คนกลับดำเนินชีวิตไปตามเื่เล็กน้อยของตนอย่างไม่ทุกข์ร้อน ข้าพเ้าจำได้ว่าในเวลานั้น มาร์คแฮมดีใจอย่างยิ่งที่สามารถถ่ายภาพใหม่ของดาวอังคารมาใช้ในหนังสือภาพที่เขาเป็บรรณาธิการอยู่ ผู้คนในยุคหลังแทบไม่เข้าใจถึงความหลากหลายและความกระตือรือร้นของหนังสือพิมพ์ในศตวรรษที่ 19 สำหรับข้าพเ้าเอง ใน่นั้นข้าพเ้ากำลังยุ่งอยู่กับการเรียนปั่นจักรยาน และเขียนบทความชุดหนึ่งที่ถกเถียงเกี่ยวกับความเป็ไปได้ของพัฒนาการทางจริยธรรมเมื่ออารยธรรมเจริญขึ้น.
คืนหนึ่ง (ตอนนั้นขีปนาวุธลูกแรกน่าจะอยู่ห่างจากโลกไม่ถึง 10 ล้านไมล์) ข้าพเ้าออกไปเดินเล่นกับภรรยา คืนนั้นเต็มไปด้วยแสงดาว และข้าพเ้าได้อธิบายเื่กลุ่มดาวจักรราศีให้เธอฟัง พร้อมทั้งชี้ให้ดูดาวอังคาร จุดแสงสว่างที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นไปใกล้จุดเหนือศีรษะ ซึ่งกล้องโทรทรรศน์หลายตัวกำลังจับตามอง มันเป็คืนที่อากาศอบอุ่น
ระหว่างทางกลับบ้าน เราสวนกับกลุ่มนักท่องเที่ยวจากเชิร์ตซีย์หรือไอล์เวิร์ธ พวกเขากำลังร้องเพลงและเล่นดนตรีอย่างร่าเริง มีแสงไฟจากหน้าต่างชั้นบนของบ้านเรือน เมื่อผู้คนกำลังเข้านอน เสียงจากสถานีรถไฟในระยะไกลดังขึ้น เป็เสียงของขบวนรถไฟที่กำลังสับเปลี่ยน เสียงกระทบและเสียงดังก้อง ถูกทำให้อ่อนโยนคล้ายทำนองเพลงด้วยความห่างไกล ภรรยาของข้าพเ้าชี้ให้ดูแสงสว่างของไฟสัญญาณสีแดง สีเขียว และสีเหลืองที่แขวนอยู่ในกรอบกับพื้นหลังท้องฟ้า ทุกอย่างดูปลอดภัยและสงบสุขอย่างยิ่ง.
4K
