เมื่อร่างบางประคองแม่สามีออกมาด้านหน้าเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า ก็เจอบ่าวรับใช้จำนวนมากมายืนเข้าแถวรออย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยตามที่ท่านพ่อบ้านอู๋เรียกมา
" ที่ข้าให้มารวมตัวกันในครั้งนี้ ข้ามีเื่อยากจะบอกให้ทุกคนรู้ " ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวแล้วกวาดสายตาคมดุเหมือนผู้เป็บุตรชายไปทั่วลานด้านหน้า
" นี่คือฮูหยินน้อย หลี่อ้ายเหริน นับแต่นี้เป็ต้นไปนางจะมาเป็เ้านายอีกคนของพวกเ้า จงเชื่อฟังและปฏิบัติกับนางเหมือนที่พวกเ้าปฏิบัติกับข้าและท่านแม่ทัพ เข้าใจหรือไม่" ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวแนะนำหญิงสาวกับบ่าวรับใช้ในจวน
" ขอรับ/เ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า "
" ข้าหลี่อ้ายเหริน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะทุกๆ คน " ร่างบางก้าวออกมาด้านหน้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มอ่อนแนะนำตัวกับบ่าวรับใช้อย่างไม่ถือตัว
" คาราวะฮูหยินน้อย เ้าค่ะ/ขอรับ "
" พวกเ้าแยกย้ายกันไปทำหน้าที่เถอะ" ร่างบางบอกให้ทุกคนแยกย้ายกันกลับไปทำงานของตำเอง
" ขอรับ/เ้าค่ะ ฮูหยินน้อย "
เมื่อพวกบ่าวรับใช้แยกย้ายกันไปหมดแล้วฮูหยินผู้เฒ่าก็หันมากล่าวกับร่างบาง
" เดียวพรุ่งนี้ข้าจะให้ อู๋เหล่ย นำสมุดรายรับรายจ่ายและรายชื่อบ่าวรับใช้ภายในจวนไปให้เ้าที่เรือน หากเ้าสงสัยหรือติดที่ส่วนไหน เ้าก็ลองถามพ่อบ้านอู๋ดูละกัน ตอนนี้เ้ากลับเรือนไปพักผ่อนเถอะ " ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอนุญาตให้ลูกสะใภ้ กลับเรือนของตนเอง
" เ้าค่ะท่านแม่ เหรินเอ๋อขอตัวก่อนเ้าค่ะ " ร่างบางของหลี่อ้ายเหรินและเสี่ยวจิงสาวใช้ส่วนตัวย่อตัวทำความเคารพก่อนกลับเรือนตนเอง
ระหว่างทางเดินกลับเรือนมีบ่าวรับใช้ทำหน้าที่อยู่ประปราย เมื่อเห็นนางและสาวใช้เดินผ่านก็หยุดงานที่ทำมาทำความเคารพ
" ไม่ต้องๆ พวกเ้ากลับไปทำงานต่อเถอะ เอ่อว่าแต่พวกเ้าทำสิ่งใดอยู่หรือ " ร่างบางกล่าวกับบ่าวรับใช้
" ขอรับฮูหยินน้อย "
" ว่าแต่นั่นพวกเ้ากำลังจะปลูกสิ่งใดลงไปหรือ " ร่างบางถามเมื่อเห็นว่าบ่าวชายผู้นั้นกำลังขุดหลุมเตรียมปลูกบางสิ่งบางอย่างอยู่
" เรียนฮูหยินน้อย บ่าวได้รับคำสั่งจากท่านหัวหน้าพ่อบ้านอู๋ให้เตรียมแปลงปลูกต้นดอกโม่ลี่ฮวา(ดอกมะลิ) ขอรับ " บ่าวชายผู้นั้นตอบผู้เป็นายหญิงของจวน
" เช่นนี้นี่เอง "ร่างบางรับฟังแล้วมองไปเห็นต้นกล้าของดอกมะลิจำนวนมามากอย่างด้านข้างแปลง นางคำนวนดูจากหลุมที่บ่าวชายพวกนี้ขุดเตรียมไว้แล้ว น่าจะเหลือต้นกล้าพอสมควร
" เช่นนั้น ต้นกล้าที่เหลือข้าขอได้หรือไม่ " ร่างบางเอ่ยปากขอต้นกล้าที่เหลือ นางคิดจะนำไปปลูกที่เรือนของตนเองบ้าง
" ไม่ได้เ้าค่ะ ต้นกล้าที่เหลือพี่หลินหง จองไว้แล้วเ้าค่ะ นางจะเอาไปปลูกที่เรือนส่วนหน้าของท่านแม่ทัพเ้าค่ะ " ยังไม่ทันที่บ่าวรับใช้ชายจะตอบ ก็มีเสียงแข็งๆ ของเสี่ยวลี่ สตรีร่างเล็กดังมาพร้อมกับร่างงามของ หลินหง หัวหน้าสาวใช้เดินเชิดหน้าเข้ามา นางปรายสายตามองหลี่อ้ายเหริน นิดนึงแล้วเอ่ย
" ต้นกล้าโมลี่ฮวาเหล่านี้ข้าจะนำไปปลูกที่เรือนท่านแม่ทัพเ้าค่ะฮูหยินน้อย ถ้าฮูหยินน้อย้าปลูกคงต้องรอสั่งครั้งหน้าแล้วละเ้าค่ะ " หลินหงกล่าวกับร่างบางเเล้วเชิดหน้าขึ้น นางถือตัวว่านางเป็หัวหน้าสาวใช้และสาวใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าแล้วนางยังเป็บุตรสาวของหลินมามา แม่นมที่เลี้ยงดูหานอี้เฟิงหรือท่านแม่ทัพเ้าจวนแห่งนี้
หลี่อ้ายเหรินได้ยินและเห็นท่าทางที่หลินหงแสดงต่อนางผู้ซึ่งเป็นายหญิงเล็กของจวนแม่ทัพแห่งนี้ สังสัยนางคงต้องแสดงให้ผู้คนได้เห็นเสียแล้วว่าใครเป็นายใครเป็บ่าว
" เช่นนั้นข้าฮูหยินน้อยผู้นี้คงต้องสละต้นโมลี่ฮวาที่เหลือเหล่านี้ให้เ้าผู้เป็เพียงหัวหน้าสาวใช้นำไปก่อนเสียแล้ว " หลี่อ้ายเหริน กล่าวเสียงดังฟังชัดพร้อมด้วยแสดงสีหน้ายิ้มแย้มไม่ถือสาส่งให้หลินหง ทำให้พวกบ่าวรับใช้จำนวนมาก(มากันตอนไหนก็ไม่รู้^_^)ที่อยู่บริเวณโดยรอบได้ยินกันอย่างชัดเจน จนเกิดเสียงซุบซิบกันเป็วงกว้าง
" นางคิดว่านางเป็ใครถึงได้เอาตนเองไปเทียบชั้นกับฮูหยินน้อยได้ "
" นั่นสิ นางคงถือตัวว่ามีแม่เป็แม่นมท่านแม่ทัพแน่ๆ "
" อ้อๆ เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ็นดูนางไม่น้อย "
" แต่อย่างไรนางก็เป็เพียงหัวหน้าสาวใช้ ใครกันให้หน้านางกล้าเทียบตนเองกับฮูหยินน้อยกัน "
" ข้าได้ยินมาว่านางเกือบได้เป็อนุท่านแม่ทัพนะ แต่ท่านแม่ทัพปฏิเสธฮูหยินผู้เฒ่า "
หลินหงได้หยินเช่นนั้นก็ส่งสายดุๆให้บ่าวพวกนั้น หลุบสายตามองพื้นสองกำมือแน่นภายใต้เเขนเสื้อ แล้วสูดหายใจเข้าลึกก่อนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้างามที่ยังประด้วยรอยยิ้มของหลี่อ้ายเหริน ด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาแล้วกล่าว
" ขออภัยเ้าค่ะฮูหยินน้อย เป็หลินหงหลงลืมไปชั่วขณะ เนื่องจากเมื่อก่อนหลินหงเป็ผู้จัดการงานทุกอย่างภายในจวนร่วมกับท่านหัวหน้าพ่อบ้านอู๋ ขอฮูหยินน้อยอย่าได้ถือสาเลยเ้าค่ะ " หลินหงกล่าวพร้อมค้อมหัวให้หลี่อ้ายเหริน
" อืม ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาความ ที่ผ่านมาลำบากเ้าแล้ว ต่อแต่นี้ไปข้าในฐานะฮูหยินน้อยของจวนแม่ทัพแห่งนี้จะแบ่งเบาภาระของท่านพี่เอง ส่วนเ้าก็จงทำหน้าที่หัวหน้าสาวใช้ให้ดีก็พอ " หลี่อ้ายเหรินกล่าวกับหลินหงด้วยรอยยิ้มเช่นเคย
" เ้าค่ะฮูหยินน้อยบ่าวจะจำไว้เ้าค่ะ " หลินหงก้มหน้ารับคำสองมือที่กุมไว้ภายใต้แขนเสื้อกำแน่นจนขาวซีด
" เอาละ พวกเ้าก็แยกย้ายกันได้แล้ว ข้าก็จะขึ้นเรือนแล้วเช่นกัน อ้อ!ข้าหวังว่าเื่ในวันนี้คงจะไม่มีใครนำไปพูดต่อนะ " หลี่อ้ายหลินสำทับเสียงกังวานอีกรอบ
"เ้าค่ะ/ขอรับ ฮูหยินน้อย " พวกบ่าวรับใช้ชายหญิงรับคำก่อนแยกย้ายกัน
ร่างบางพยักหน้าพอใจแล้วหันไปมองต้นกล้าดอกโมลี่ฮวา เมื่อเสี่ยวจิงเห็นสายตาผู้เป็นายจึงหันไปกล่าวกับบ่าวชายที่ดูแลสวนอีกครั้ง
" ส่วนต้นกล้าดอกโมลี่ฮวาที่เหลือ เ้าก็นำไว้ที่เรือนฮูหยินน้อยแล้วกันนะ " เสี่ยวจิงหันมาย้ำกับบ่าวชายผู้นั้นอีกรอบก่อนจะตามผู้เป็นายกลับเรือน
บ่าวชายผู้นั้นได้แต่มองตามสองร่างนายบ่าวไปด้วยรอยยิ้ม พลางคิดว่า " ฮูหยินน้อยผู้นี้ไม่ใช่ลูกพลับนุ่มนิ่มดังเช่นที่แสดงออกมาอย่างแน่นนอน " คิดได้ดังนั้นก็กลับไปทำงานของตนเองอีกครั้ง
1K
