คืนนี้...แค่เรา

ริมฝีปากเขาแนบลงมาเบาๆ ๼ั๬๶ั๼ที่ไม่เร่งเร้าแต่ร้อนรุ่มในใจมิวอย่างประหลาด
มันไม่ใช่จูบแบบที่เธอเคยรู้จัก ไม่ใช่จูบจากความหลงใหลฉับพลันหรือความใคร่ทันควัน
แต่มันอ่อนโยน ราวกับเขากำลังถามเธอผ่านริมฝีปากว่า "ขออยู่ตรงนี้ได้ไหม?"

มิวหลับตา ไม่ได้ขัดขืน และปล่อยให้เวลาชั่ววินาทีนั้นกลายเป็๞ความทรงจำถาวรในหัวใจ

เมื่อเขาผละออกมาเล็กน้อย ดวงตาของภัทรยังจ้องเธออยู่อย่างไม่หลบ
เธอกำลังหายใจถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ขอโทษ…” เขาพูดเสียงแ๵่๭ “ผมไม่ควร—”

“ไม่ค่ะ” มิวขัดทันที น้ำเสียงเธอแน่น
“คุณ…ไม่ต้องขอโทษอะไรเลย”

พวกเขานั่งอยู่ข้างกองไฟอีกพักใหญ่ ไม่มีคำพูดใดออกจากปากอีก
มีเพียงมือของเขาที่จับมือนุ่มของเธอไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย

ทุกอย่างเงียบ แต่หัวใจของเธอกำลังดังมาก... ดังจนรู้สึกว่าเขาคงได้ยิน

เมื่อเดินกลับถึงห้องพักอีกครั้ง มิวรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเอง
เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เพิ่งหนีรักพังๆ จากเมืองใหญ่อีกต่อไป

เธอคือนักเดินทางที่บังเอิญเจอ “ผู้ชายที่อยากอยู่ต่อเพื่อค้นหาให้สุดทาง”

ภัทรยืนรอส่งหน้าไม้เลื้อยหน้าห้อง
แสงไฟสีอำพันจากโคมระย้าทำให้เงาของเขายาวไปบนพื้นไม้
เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่ยื่นมือไปแตะแขนเธออีกครั้ง

“ผมไม่เร่งอะไรคุณนะ” เขาเอ่ย “แต่ถ้าคืนนี้...คุณไม่อยากอยู่คนเดียว ผมจะอยู่ตรงระเบียงนี้...จนคุณหลับ”

มิวใจเต้นวูบ มือสั่นนิดๆ ก่อนพยักหน้าเบาๆ และเปิดประตูเข้าไป

เธออาบน้ำ เปลี่ยนเป็๲เสื้อยืดตัวหลวมและกางเกงขาสั้น
ผมเปียกเล็กน้อยจากการซับด้วยผ้าขนหนู มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

“ผู้หญิงคนนี้...ยิ้มอยู่จริงๆ เหรอ” เธอถามตัวเองเบาๆ

ครู่ต่อมา เธอเปิดประตูห้องออก

ภัทรยังอยู่ที่เดิม — นั่งพิงผนัง ไวน์ขวดเดิมวางอยู่ข้างเขา
เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตู

“ฉัน…” มิวเริ่ม
“ฉันไม่แน่ใจว่ากำลังทำอะไรอยู่…แต่ฉันอยากให้คุณอยู่”

เขาไม่ได้พูดอะไร
เพียงแค่ลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้ามาใกล้...
และกอดเธอไว้แน่น จากด้านหน้า

อ้อมกอดของเขาไม่เร่งร้อน แต่กลับร้อนแรงในแบบที่เธอไม่เคย๼ั๬๶ั๼มาก่อน

เขาไม่แตะจูบ
เขาไม่พาเธอไปที่เตียง

แค่ยืนกอด...นานพอให้เธอรู้ว่า
คืนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียว และหัวใจของเธอก็ไม่ได้ไร้ค่าอีกต่อไป

“ผมจะอยู่จนคุณหลับ” เขากระซิบข้างหูเธอ

และเธอก็พยักหน้าทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมแขนนั้น...