บทที่ 22
เริ่มปฏิบัติการช่วยเหลือ
เช้าวันรุ่งขึ้น
สองพี่น้องตระกูลลัวตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย พร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ อย่างอธิบายไม่ถูก
โดยเฉพาะลัวหลง เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกตื่นเต้น ร่างกายจะลุกเป็ไฟทันที ทำให้เสื้อผ้าหลายจุดถูกเผาในเวลาไม่ถึงชั่วโมง
“ควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ได้ ไม่ก็เรียนรู้จากน้องสาวของนาย อย่าลืมว่านายติดไฟได้ทุกเมื่อ ต้องระวังอย่าให้มันไหม้เสื้อผ้า เพราะถ้ายังคุมไม่ได้ นายก็ไม่ต่างจากพวกล่อนจ้อน”
เฉินเทียนเซิงสอนปากเปียกปากแฉะ แต่ไม่ว่าจะสอนยังไง ลัวหลงก็ยังควบคุมไฟไม่ได้
แม้จะได้รับความสามารถเหนืุ์มา แต่ลัวหลงยังเด็ก ไม่แปลกที่เขาจะควบคุมอารมณ์ตื่นเต้นไม่ได้
“สุดยอด อยากรู้จังว่าไฟจะแรงได้มากแค่ไหน?”
“ถ้าเมื่อก่อนเรามีพลังแบบนี้ ฉันจะไม่กลัววันสิ้นโลกเลย”
สองพี่น้องตระกูลลัวต่างพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น
เฉินเทียนเซิงพูดขึ้นว่า “นี่คือวันสิ้นโลก จำเอาไว้ให้ดี อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้!”
เนื่องจากี้เีสอนเื่หยุมหยิมพวกนี้ เขาจึงเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อสูดอากาศ ก่อนเหลือบไปเห็นหยางเซวี่ยยืนจ้องมาที่เขาด้วยแววตาที่ลุกโชน ราวกับ้าพูดอะไรบางอย่าง
“ห้องฉันมันแคบนะ อย่าขวางทางน่า”
ก่อนที่เฉินเทียนเซิงจะเดินหลบไปด้านข้าง หยางเซวี่ยก็คุกเข่าลงแล้วพูดว่า
“ฉันก็อยากได้พลังแบบนั้นเหมือนกัน ได้โปรดรับฉันเป็ศิษย์ด้วยคนสิ ไม่ว่าคุณ้าอะไรฉันจะทำให้!”
“ขอร้องจริง ๆ ล่ะ ฉันอยากแข็งแกร่งเหมือนกับคุณ เพื่อจะได้ใช้ชีวิตช่วยเหลือคนอื่นและไม่ถูกรังแกอีก”
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ขณะที่ก้มหน้าและพูดอยู่นั้น เธอก้มคำนับเขาจนหน้าผากโขกพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า
“ขอร้องจริง ๆ นะ ฉันรู้ว่าตัวเองไม่คู่ควร แต่ถ้าคุณทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นได้ สัญญาเลยว่าจะรับใช้คุณตลอดไป ให้เป็ทาสก็ยอม”
เฉินเทียนเซิงคาดไม่ถึงว่า สิ่งที่เขาทุ่มเทไปจะได้รับคืนมามากขนาดนี้
ขณะที่พวกเขาคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น เสียงของเธอดังไปถึงในห้องนอน ทำให้สองพี่น้องตระกูลลัวพากันมาแอบฟังอย่างเงียบ ๆ
เฉินเทียนเซิงอยากช่วยเหลือเธออยู่แล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา เนื่องจากเขาไม่มียาที่จะใช้เพิ่มความสามารถให้กับเทพีแห่งา เราควรทำยังไงดี?
“อาจารย์ หนูคิดว่าเราควรช่วยพี่สาวคนนี้ ดูสิพี่สาวน่าสงสารจะตาย”
หลังจากลัวเฟิงพูดจบ เฉินเทียนเซิงก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้
“ไม่ใช่เื่ยากที่ผมจะทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้นได้ แต่คุณยังอ่อนแอเกินไป ถ้าคุณสามารถผ่านบททดสอบของผมไปได้ เมื่อนั้นแหละผมถึงจะยอมรับ”
หยางเซวี่ยเลิกก้มหน้า ก่อนมองไปที่เฉินเทียนเซิงด้วยแววตามุ่งมั่น
“จะทดสอบอะไรล่ะ?”
ไม่ว่าจะเป็บททดสอบแบบไหน เมื่อได้จังหวะดี ๆ และเวลาที่เหมาะสม เขาจะใช้ประโยชน์จากตรงนี้ตามหาสัตว์กลายพันธุ์ประเภทความเร็ว แล้วฆ่ามันทิ้งพร้อมขุดเอาผลึกกลายพันธุ์กลับมา และนำมาแลกแพ็กของขวัญ เพื่อหายาที่เหมาะสมกับ หยางเซวี่ย
หลังจากนั้นเขาตอบกลับว่า
“ยังไม่ใช่เวลามาพูดเื่นี้ เตรียมตัวให้พร้อม แล้วย้ายเสบียงในห้องขึ้นรถให้หมด ระวังอย่าให้เกิดอุบัติเหตุ อีกไม่นานทีมกู้ภัยคงเข้ามาถึงชุมชนในเร็ว ๆ นี้”
ทั้งสามเชื่อฟังเฉินเทียนเซิงอย่างไม่มีข้อกังขา เมื่อเขาออกคำสั่ง ทุกคนก็พร้อมทำตามทันที
สองพี่น้องลัวหลงและลัวเฟิง ะโลงมาจากหน้าต่าง คนหนึ่งยืนอยู่บนหลังคารถเพื่อรับเสบียง ส่วนอีกคนนำเสบียงมาเก็บไว้ในตู้ขนสินค้า ส่วนหยางเซวี่ยทำหน้าที่ส่งเสบียงทางหน้าต่าง ในขณะที่เฉินเทียนเซิงคอยทำหน้าที่รักษาความปลอดภัย และจัดการซอมบี้บางตัวที่เข้ามาใกล้
การขนเสบียงของทั้งสี่คนดึงดูดความสนใจของคนทั้งชุมชนไม่น้อย หลาย ๆ คนต่างนอนหมอบอยู่บนระเบียง แล้วคอยสังเกตพวกเขาอย่างเงียบ ๆ
แต่เฉินเทียนเซิงก็รับรู้ได้ว่า ตอนนี้พวกเขาถูกคนทั้งชุมชนแอบมองอยู่ ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ ว่าทำไมคนพวกนี้ถึงเงียบกริบไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้เลย
ความจริงแล้วเฉินเทียนเซิงไม่รู้ว่าหลังจากที่ตัวเองขับรถออกไป มีเหตุการณ์นองเืเกิดขึ้นในชุมชน และเหตุการณ์นี้เริ่มต้นเมื่อตอนบ่ายของเมื่อวาน
...
หลังจากเฉินเทียนเซิงออกจากชุมชนไป ผู้รอดชีวิตที่เหลือต่างกระวนกระวายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในตอนแรกพวกเขาแค่ตำหนิสวี่หว่านชิงเพื่อระบายความไม่พอใจ
หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มพูดคุยกันโดยไม่ระวังเื่เสียงเลย พวกเขาคุยกันเสียงดัง บ้างก็ะโข้ามตึก เพื่อพูดคุยหารือเกี่ยวกับวิธีการฆ่าซอมบี้ นอกจากจะไม่สนใจเื่ระดับเสียงแล้ว พวกเขายังทำเหมือนกับซอมบี้เป็เื่ไม่จริงจัง
บางคนตั้งทีมลงไปชั้นล่างเพื่อเอาเสบียง ส่วนอาวุธที่มีก็หาตามห้องครัวของตัวเอง
ไม้นวดแป้ง มีดทำครัว ไม้ถูพื้น บางคนก็เอาเฉินเทียนเซิงเป็แบบอย่าง โดยเตรียมฝาหม้อมาใช้ป้องกัน
แต่พวกเขาดันพลาดเื่การใช้เสียงอีกตามเคย ทุกครั้งที่เกิดเื่ตรงทางเดินก็จะมีเสียงะโตลอด
คงไม่ต้องพูดถึงคนส่วนน้อยที่กลับมาอย่างปลอดภัยพร้อมกับเสบียงจำนวนไม่มาก เพราะกว่า 20 ชีวิตที่รวมตัวกันลงไปชั้นล่าง มีเพียงไม่กี่ชีวิตที่รอดกลับมาได้
ไม่ว่าที่ไหนเมื่อมีคนกล้าก็ต้องมีคนขลาด
เว่ยเฉียงและคนอื่น ๆ ไม่กล้าออกไปเหมือนเคย ดังนั้นพวกเขาจึงอาศัยดักปล้นเอาตามทางเดิน เพราะพวกเขาไม่กล้าสู้กับซอมบี้ แต่กล้าฆ่าคนเพื่อสิ่งที่ตัวเอง้า
เสียงปืนนั้นดึงดูดซอมบี้ได้มากทีเดียว และมันคือสาเหตุหลักว่าทำไมชุมชนถึงถูกซอมบี้ยึดครองเมื่อวาน ตอนนี้ในชุมชนเหลือผู้รอดชีวิตไม่มาก และผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ยังเป็คนแก่ ผู้หญิง เด็กเล็ก และพวกอันธพาลอีกไม่กี่คน
...
ในขณะที่เฉินเทียนเซิงและคนอื่นกำลังขนย้ายเสบียง
มีขบวนรถหุ้มเกราะ ติดลำโพงที่ส่งเสียงดัง จนได้ยินจากระยะไกล
“เราคือทีมกู้ภัย ใครก็ตามที่ได้ยินเสียงนี้ โปรดเตรียมตัวให้พร้อม อีกไม่นานทีมกู้ภัยจะเริ่มค้นหาและช่วยเหลือพวกคุณทุกคน ขอให้ทุกคนให้ความร่วมมือและทำตามที่ทีมกู้ภัยบอก...”
หลังจากได้ฟังเสียงประกาศ ผู้รอดชีวิตทุกคนต่างมีความหวังผุดขึ้นมาในหัวใจ ก่อนย่อตัวลง เฝ้าดูขบวนรถหุ้มเกราะที่กำลังเคลื่อนเข้ามาในชุมชนจากระยะไกล
ซอมบี้หลายตัวถูกเสียงประกาศจากรถหุ้มเกราะดึงดูดเข้ามา แต่ก่อนที่ขบวนจะเข้ามาใกล้มากกว่านี้ เสียงปืนกลของรถหุ้มเกราะดังขึ้น พร้อมกับทีมกู้ภัยที่ติดอาวุธครบมือ ช่วยกันยิงซอมบี้ที่วิ่งกรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
เสียงปืนที่ดังกึกก้อง ทำให้เหล่าผู้รอดชีวิตต่างโห่ร้องด้วยความยินดี เพราะเสียงปืนในวันนี้ไม่ใช่เสียงปืนที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นองเือย่างเมื่อวาน แต่เป็เสียงปืนจากคนที่เข้ามาช่วยเหลือพวกเขา
“รั้วของชาติอยู่นี่แล้ว พวกคุณคือความหวังของเรา!”
บางคนตื้นตันจนน้ำตาคลอ บางคนก็หลั่งน้ำตาด้วยความปีติ
มีเพียงเฉินเทียนเซิงเท่านั้นที่พึมพำอย่างเฉยเมย
“เปลืองะุซะเปล่า ไม่ช้าก็เร็วพวกคุณจะต้องเสียใจ”
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องถนน
ซอมบี้นับร้อยวิ่งกรูกันเข้ามาอย่างเบียดเสียดและถาโถมกันเข้ามาไม่หยุดหย่อน
เฉินเทียนเซิงออกคำสั่งอย่างเร่งรีบ
“ขึ้นรถเร็ว รีบขึ้นรถเดี๋ยวนี้!”
นอกจากเฉินเทียนเซิง อีกสามคนต่างรู้สึกหมดแรง โดยเฉพาะหยางเซวี่ยที่เหนื่อยมากจนเหงื่อเปียกโชกไปทั้งตัว แต่เธอไม่กล้าขอพักเบรก เพราะคิดว่านี่คือบททดสอบของ เฉินเทียนเซิง
ตอนนี้เสียงประกาศยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ขบวนรถหุ้มเกราะเองก็รุดหน้าอย่างทรงพลัง บดขยี้ฝูงซอมบี้และเดินหน้าต่อไปโดยไม่หยุดรถเลยแม้แต่นาทีเดียว
ไม่นานขบวนรถหุ้มเกราะก็เคลื่อนไปทางอื่น เสียงปืนดังไกลออกไป ทำให้เฉินเทียนเซิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
“ทำไมรู้สึกแปลก ๆ แฮะ?”
ความจริงแล้วเขาไม่รู้ว่าขบวนรถหุ้มเกราะและเสียงประกาศนี้เป็เพียงตัวล่อ และแผนการนี้เป็แผนการช่วยเหลือที่ลัวิเสนอกับทางกองกำลังเจียงเฉิงเมื่อคืนนี้
โดยแผนการนี้ ลัวิได้รับแรงบันดาลใจมาจาก เฉินเทียนเซิง
แต่เฉินเทียนเซิงไม่ได้ฉุกคิด อย่างน้อยแผนของลัวิก็ช่วยเขาได้มาก ในขณะที่ขบวนรถหุ้มเกราะและเสียงประกาศยังคงดำเนินอยู่ ซอมบี้ที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกซอยและทางเดินก็ถูกล่อออกไปจนหมด ทำให้เฉินเทียนเซิงประหยัดทั้งแรงและเวลาในการขนย้ายเสบียง
หลังจากนั้น 20 นาที รถบรรทุกคันนี้อัดแน่นไปด้วยเสบียงมากมาย ก่อนที่เขาจะปิดตู้ขนส่งสินค้า
ทีมกู้ภัยของกองกำลังเจียงเฉิงก็เริ่มปฏิบัติการ
ทหารติดอาวุธหนัก 10 นายประจำการอยู่ในรถบรรทุกขนาดใหญ่ แล่นเข้ามาในชุมชนอย่างรวดเร็ว ก่อนแยกย้ายไปตามอาคารต่าง ๆ ในเขตพัฒนาเพื่อทำการช่วยเหลือ
“เร็วๆๆ เร่งมือเร็วเข้า ถึงเวลาของเราแล้วที่จะต้องช่วยเหลือประชาชน วันนี้กองกำลังเจียงเฉิงจะไม่ทิ้งใครไว้เด็ดขาด อย่าพลาดแม้แต่คนเดียว จงพยายามอย่างเต็มที่ แล้วช่วยเหลือผู้รอดชีวิตทุกคน!”
ทันทีที่รถบรรทุกขนาดใหญ่จอด ทหารติดอาวุธหนักรีบะโลงจากรถทีละคน ก่อนบุกเข้าไปในอาคารอย่างรวดเร็ว เพื่อค้นหาและช่วยเหลือผู้รอดชีวิต
“ช่างเป็ฉากที่คุ้นเคยอะไรอย่างนี้!”
เฉินเทียนเซิงเห็นฉากนี้ ก็อดบ่นพึมพำขึ้นมาไม่ได้
480
