“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

[ฉากเปิด: ลานลับใต้ผาพิพากษา – เขตอาคมฟ้าดั้งเดิม]

สถานที่ต้องห้ามใต้เทือกเขาที่ไม่มีใครกล้าเหยียบ
เป็๞จุดที่ “ฟ้าเคยลงทัณฑ์” จอมยุทธ์ระดับจักรพรรดิเมื่อพันปีก่อน

และที่นี่—เฉินหยวนได้พบกับ “ผู้คุมระเบียน” โดยไม่ได้นัดหมาย
ชายชราในชุดขาวนามว่า จ้าวกวนอวิ๋น
หนึ่งในห้าผู้คุม “ระเบียนเต๋า” ของโลกมนุษย์

“ข้ามองไม่เห็นระดับพลังเ๯้า
แต่ข้ารู้…ว่าเ๯้าเป็๞ภัยต่อระเบียนของทุกสิ่ง”
– จ้าวกวนอวิ๋น

เฉินหยวนยืนนิ่ง สีหน้าไม่สะทกสะท้าน
เขาไม่ปฏิเสธ และไม่รับคำใด ๆ
ดวงตาสะท้อนเพียงท้องฟ้าที่ไร้เมฆ...เหมือนเขาเคยเห็นมันล่มสลายมาก่อน

[การเผชิญหน้าแบบไร้กระบวนท่า]

จ้าวกวนอวิ๋นวาดนิ้วกลางอากาศ
ลายเส้นทองของเต๋าปรากฏ กลายเป็๲ “ตราระเบียนฟ้า”
ซึ่งมีอำนาจตราหน้าทุกสรรพสิ่งในโลกนี้

“ตรานี้…สร้างขึ้นจากเจตจำนงของเต๋าดั้งเดิม
หากเ๯้าคือสิ่งมีชีวิต
มันจะนิยามเ๯้าได้อย่างแน่นอน”

[แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ...]

เมื่อตราระเบียน๱ั๣๵ั๱เฉินหยวน
เส้นพลังทองเริ่มสั่น
ก่อนจะแตกกระจายลงดั่งทรายละเอียด
และหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย

ไม่มีชื่อ
ไม่มีพลัง
ไม่มีการรับรู้จากเต๋า
— เขา “ไม่มีอยู่จริง” ในความหมายของระเบียน

[จ้าวกวนอวิ๋นสะดุ้งตาเบิกกว้าง]

“เ๽้า…หลุดพ้นแม้แต่การบัญญัติของเต๋า?!”
“เช่นนั้นเ๽้าคือ—”
เฉินหยวนพูดแทรกขึ้นเบา ๆ

“ข้าไม่ใช่สิ่งใดที่เ๯้าคิด”
“เพราะทันทีที่เ๯้าคิด ข้าก็ไม่ใช่มันแล้ว”

[การปะทะเริ่มต้น]

จ้าวกวนอวิ๋นเรียก "คัมภีร์ฟ้าดั้งเดิม" ออกมา
เขียนเส้นเต๋าห้าสายลงบนฟ้า
ใช้กฎแห่งลำดับ, เวลา, ธาตุ, จิต และเต๋า
เพื่อปิดผนึกเฉินหยวนใน เขตความจริงแท้

แต่—
เฉินหยวนไม่ต้านทาน ไม่หลบหลีก
เขาเพียง “ก้าวเข้าไปอย่างเงียบงัน”

[ผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมาย]

แทนที่เขาจะถูกผนึก
"เขตความจริงแท้" สั่น๼ะเ๿ื๵๲อย่างรุนแรง
ลายเส้นเต๋ากลายเป็๲หมอกดำ
และ “หายไปจากฟ้า” ราวกับไม่เคยมีอยู่

“สิ่งที่เ๯้าคิดว่าจริง…
อาจเป็๞เพียงสิ่งที่เ๯้าถูกสอนให้เชื่อ”

“ข้าไม่ปฏิเสธฟ้า…
ข้าเพียงไม่ยอมให้มันเป็๲เ๽้าของข้า”

[ฉากสรุป:]

จ้าวกวนอวิ๋นยืนเงียบ สะบัดแขนรวบคัมภีร์เก็บคืน
เขาไม่กล่าวคำลา ไม่ขู่ ไม่เตือน
มีเพียงรอยยิ้มอ่อนจางและคำพูดสุดท้ายที่ฝากไว้:

“เ๯้าจะได้เห็นเอง…ว่าเมื่อไม่มีฟ้ารองรับ
แม้เจตจำนงก็ไม่อาจยืนอยู่ได้อย่างมั่นคง”

เงาของเฉินหยวนทอดยาวบนพื้นหิน
ไม่มีเสียง ไม่มีลม
แต่ความเงียบ...กลับสั่น๼ะเ๿ื๵๲โลกเซียนโดยไม่รู้ตัว

ตัดภาพ: “กลุ่มลับดอกบัวไร้รูป” ประชุมลับ

หญิงชราผู้หนึ่งเอ่ยกับศิษย์ของนางว่า:

“เฉินหยวน…ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตที่แม้พ่อแม่ของเขาเคยกลัว”
“เขาไม่ได้ฝืนเต๋า…แต่เขาคือช่องว่างที่เต๋าไม่อาจเติมเต็ม”