ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        คืนนั้นหานอวิ๋นซีใช้เวลาทั้งคืนในห้องตำรา โชคดีที่อากาศไม่หนาวเกินไปนางจึงสามารถอยู่รอดได้ เมื่อนางตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้นหลงเฟยเยี่ยก็ไม่อยู่ในห้องนอนแล้ว

        เขาจะไม่ผิดสัญญาเ๹ื่๪๫นั้นใช่หรือไม่? เมื่อคืนดูเหมือนเขาจะไม่ได้ตอบออกมาตรงๆ เช่นกันหานอวิ๋นซีจึงรู้สึกไม่สบายใจและรีบออกไปทันที

        โดยไม่คาดคิดว่าหลงเฟยเยี่ยกำลังดื่มชาในสวนด้านนอกเมื่อเห็นนางเปิดประตูด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนพร้อมกับเสื้อผ้าและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง หรือแม้กระทั่งรองเท้าที่ไม่ได้สวมเขาก็รู้สึกรังเกียจอย่างมากและพูดอย่างไม่พอใจว่า “ให้เวลาเ๽้าครึ่งชั่วยามไปจัดการตัวเองให้ดีแล้วค่อยออกมา!”

        “ได้สิสัญญาว่าจะไม่ทำให้ท่านอับอายอย่างแน่นอน” หานอวิ๋นซียิ้มแล้วรีบปิดประตูอีกครั้ง

        เวลาครึ่งชั่วยามในการจัดการตัวเองเพียงพอสำหรับนางที่จะแช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อนสักพัก

        ทว่าในไม่ช้าหานอวิ๋นซีก็ตระหนักได้ว่านางคิดง่ายเกินไปทรงผมของคนสมัยก่อนนั้นซับซ้อนมากจนนางไม่สามารถแกะออกได้ต้องใช้เวลานานกว่าจะคลายมวยผมเมื่อวานได้ ด้วยความสิ้นหวังนางจึงทำได้เพียงหวีผมเป็๞ทรงองค์หญิงเกาหลีแบ่งผมหน้าม้าให้เอียงเป็๞สามส่วนและเจ็ดส่วน

        นางอยากจะหาเครื่องประดับผมเพื่อมาประดับตกแต่งแต่น่าเสียดายที่เครื่องประดับที่มาเป็๲สินสอดทองหมั้นนั้นเป็๲ของที่ไม่ได้มาตรฐานหานอวิ๋นซีรู้ดีว่าหากสวมสิ่งนี้ออกไป ไม่ใช่แค่นางที่จะขายหน้าจวนฉินอ๋องเองก็จะขายหน้าเช่นกัน ช่างมันเถอะ อย่างไรหากสวมมันไปก็คงไม่ดีอยู่แล้วไม่ใส่มันเสียเลยจะดีกว่า

        หานอวิ๋นซีเปิดประตูออกมาเกือบจะวินาทีสุดท้ายนางสวมชุดยาวสีน้ำเงินที่ยิ่งขับผิวขาวของนางให้ดูผ่องยิ่งขึ้นทรงผมที่เรียบง่ายก็เข้ากับชุดได้อย่างดีแม้ว่าจะไม่มีเครื่องประดับราคาแพงมาช่วยเพิ่มสีสันก็ตาม ทว่ากลับดูหรูหราและประณีตเป็๞ที่สะดุดตาของผู้คนไม่น้อย

        เป็๲ความจริงที่คนสวยไม่จำเป็๲ต้องตกแต่งสิ่งใดเพิ่มเติม ความเรียบง่ายคือสิ่งที่สวยงามที่สุด

        “เสร็จเรียบร้อยแล้วเชิญท่านอ๋องตรวจสอบได้เลย” หานอวิ๋นซีพูดอย่างอารมณ์ดี

        หลงเฟยเยี่ยมองนางอยู่เป็๲เวลานานจากนั้นก็ลุกขึ้นและเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

        “เ๯้าคนขี้เหนียวพูดสักคำมันจะตายหรือไง?” หานอวิ๋นซีพึมพำแล้วรีบเดินตามไป โดยที่นางไม่เคยรู้เลยว่าหลงเฟยเยี่ยไม่เคยมองหญิงสาวนานกว่าสามวินาที

        หลงเฟยเยี่ยอยู่ข้างหน้าและหานอวิ๋นซีเดินตามอยู่ข้างหลังพยายามรักษาระยะห่างกับเขาไว้หนึ่งก้าวเมื่อวานตอนที่เข้ามามีผ้าคลุมหน้าเ๽้าสาวบังไว้จึงมองเห็นไม่ชัดเจนตอนนี้เพิ่งจะค้นพบว่าลานดอกบัวเต็มไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ลำธารเทียมและป่าไผ่เป็๲ที่เงียบสงบและสวยงามดุจฤาษีสถาน

        ตลอดทางก็ไม่เห็นคนรับใช้เลยจนกระทั่งไปถึงประตูลาน ในที่สุดก็เห็นเหล่ามามา[1]คนหนึ่งซึ่งมองจากเครื่องแต่งกายก็รับรู้ได้ว่าเป็๞คนใกล้ชิดของอี้ไท่เฟย

        เห็นได้ชัดว่าเหล่ามามารู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นหลงเฟยเยี่ยถึงกับผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะโค้งคำนับอย่างรวดเร็วและทำความเคารพ“ถวายบังคมฉินอ๋องเพคะ”

        หลงเฟยเยี่ยเพิกเฉยต่อนางและเดินไปข้างหน้าแม้ว่าหานอวิ๋นซีจะมีชื่อเหมือนหวังเฟยแต่กลับไม่เคยคาดหวังให้ใครมาทำความเคารพกับนาง นางเดินตามหลงเฟยเยี่ยไปและทำเหมือนไม่มีใครอยู่

        ทว่าเหล่ามามากลับหยุดนางไว้และพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า“หวังเฟย ตามปกติแล้ว ไท่เฟยจะต้องตรวจสอบผ้าตกสีแดงและยังต้องส่งไปยังพระราชวังเพื่อให้ไท่เฮาตรวจสอบ”

        ผ้าตกสีแดงเป็๞สิ่งที่ใช้ในการตรวจสอบว่าเ๯้าสาวบริสุทธิ์หรือไม่ในคืนวันแต่งงานในห้องหอและไม่ใช่ว่าหญิงสาวทุกคนจะเป็๞สีแดงในคืนแรกมีหญิงบริสุทธิ์ไม่น้อยที่ตายเพราะสิ่งนี้!

        หากหานอวิ๋นซีไม่สามารถมอบสิ่งนี้ให้ได้ก็ต้องยอมรับว่านางอยู่คนเดียวในห้องว่าง หรือไม่ก็ต้องยอมรับว่าตนเองไม่บริสุทธิ์

        อย่างแรกจะทำให้นางถูกเยาะเย้ยจากทุกคนและก็จะเสียหน้าในขณะที่อย่างหลังจะมีโทษถึงตาย และจะเกี่ยวข้องกับตระกูลหานทั้งหมดด้วยเช่นกัน

        ทันทีที่เข้าไปในพระราชวังประตูนั้นลึกราวกับมหาสมุทรและทุกย่างก้าวล้วนอันตราย เช้าวันแรกของการอภิเษกจึงไม่ใช่เ๱ื่๵๹เล็กน้อย

        เมื่อคืนนางไม่ได้นอนด้วยซ้ำจะไปเอาผ้าตกสีแดงมาจากไหน?

        “หวังเฟยโปรดมอบของสิ่งนั้นให้หม่อมฉันด้วย” เหล่ามามาเร่งเร้า

        เมื่อมองไปที่หลังของหลงเฟยเยี่ยที่ไม่ขยับเขยื้อนหานอวิ๋นซีก็ลังเลอยู่พักหนึ่ง ถึงอย่างไรมันก็เป็๞ปัญหาอยู่ดี เอาล่ะ มาสู้กัน!

        ดังนั้นนางจึงก้มศีรษะลงและแสร้งทำเป็๲เขินอายว่า “ท่านอ๋องของสิ่งนั้นอยู่ที่ท่านหรือไม่?”

-----------------------

[1] มามา (嬤嬤) เป็๞สรรพนามที่ใช้เรียกนางกำนัลรับใช้๪า๭ุโ๱ที่เคยแต่งงานแล้วทางราชสำนักจะคัดเลือกแม่ม่ายที่ไม่มีลูก อายุประมาณ 40-50 ปี เข้ามาเป็๞นางกำนัลรับใช้เชื้อพระวงศ์ที่มีตำแหน่งสูงอย่างฮองไทเฮาฮองเฮา พระชายา หรือเป็๞แม่นมให้กับพระโอรสพระธิดาที่เกิดแต่องค์จักรพรรดิกับฮองเฮาและพระชายานอกจากนี้ยังสามารถควบคุมดูแลสั่งสอนเหล่านางกำนัลรับใช้ทั่วไปได้ รวมถึงสอนเ๹ื่๪๫การแต่งตัวแต่งหน้าอบรมมารยาทและพิธีการในวังหลวง