บทนำ
'จินเลี่ยงหรง' เ้าสำนักผู้เป็เลิศทุกด้าน รูปงาม และร้ายกาจ นอกจากจะต้องคอยควบคุมและปกครองสำนักอื่นๆ ให้สงบแล้ว เขาต้องมาปวดหัวกับสาวใช้ที่ได้มาเป็ของบรรณาการเพิ่มขึ้นอีก
สาวใช้ผู้นี้ จับต้องสิ่งใดก็แตกหัก กระทำการอันใดก็เสียหายไปหมด ไร้ความรู้เกี่ยวกับงานเรือน นำพาหายนะเข้าสู่ทรัพย์สินในสำนัก ราวกับมันเป็เพียงสิ่งของไร้ค่าไร้ราคาเสียหายไปก็ไม่นึกเสียดาย
“ได้โปรดอภัยให้ข้าอีกสักหนเถิดเ้าค่ะ” นางแสดงสีหน้ารู้สึกผิดและก้มหมอบขอความเมตตาจากเ้าสำนักที่กำลังยืนมองนางด้วยใบหน้าราวจะหักคอนางให้แหลกคามือ
แม้คำเอ่ยของ ‘ไป๋จางลี่’ จะฟังดูเหมือนนาง้าขอโทษจริงๆ
ทว่า…
ความคิดภายในหัวของสตรีผู้นี้ จะรู้สึกผิดอย่างที่เอ่ยออกมาด้วยหรือไม่นั้น…สุดแล้วแต่ผู้ใดจะอ่านออก
“เ้ารู้หรือไม่แม่นางไป๋” น้ำเสียงราบเรียบทว่าเยือกเย็น เอ่ยออกมาพร้อมๆ กับเอื้อมมือไปเชยคางให้นางที่กำลังก้มหมอบอยู่ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับตน จากนั้นจึงเอ่ยต่อ
“หยกที่เ้าเพิ่งทำแตกนั้น สำคัญกับสำนักแห่งนี้เพียงใด”
“…” สาวใช้ผู้กระทำความผิดส่ายหน้าบอกแทนเสียงเอ่ย
ไป๋จางลี่ยังคงทำสีหน้าราวกับสำนึกผิดและเรียกร้องขอให้เ้าสำนักอภัยให้นาง
ก่อนจะ…
แปรเปลี่ยนเป็สีแดงระเรื่อหลังได้ฟังประโยคถัดมา ซึ่งเปล่งออกจากริมฝีปากสีแดงคล้ำ
“สตรีเช่นเ้า โง่งมและไร้ทักษะของการเป็สาวใช้ ถ้าเช่นนั้นก็มาเป็สตรีอุ่นเตียงให้ข้า…ไม่ดีกว่าหรือ”
เื่นี้แต่งขึ้นตามจินตนาการของนักเขียน ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลใด สถานที่ใด หรือไม่อิงประวัติศาสตร์ใดๆ เป็เื่ที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น
คำเตือน : ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือเอาเนื้อหาใดๆ ในนิยายเื่นี้ไปเขียนใหม่เป็สมบัติของตัวเองโดยเด็ดขาด หากฝ่าฝืนจะดำเนินคดีตามกฎหมาย
6K
