“หา! ห้าร้อยตำลึงนี่เ้าจะบ้าหรือไร?ข้ากับคุณชายเถียนเคยนัดหมายกันก่อนที่เขาจะแต่งงานกับเ้าเสียอีก”
“อืม...หากเ้าไม่ยอมจ่ายข้าก็จะไปร้องเรียนที่ศาลาว่าการอยากรู้นักว่าหากเ้าต้องขึ้นศาลคดีเป็ชู้กับสามีข้า จะต้องอับอายผู้คนขนาดไหน?ด้วยชื่อเสียงของข้าในวงการการค้าเรียกค่าเสียหายจากเ้าห้าร้อยตำลึงนับว่าน้อยนัก”สีหน้าของคุณหนูใหญ่สกุลซิวดูไม่ล้อเล่นเลยสักนิด
คุณหนูเป่าหน้าเผือดสีแม้นางจะแอบนัดหมายกับบุรุษหลายคนแต่ก็ไม่เคยมีภรรยาของผู้ใดตามจับได้เช่นนี้มาก่อน
“ว่าอย่างไรล่ะ?เ้าจะยอมจ่ายตอนนี้หรือจะไปจ่ายตอนขึ้นศาล”
เป่าลี่ปี้ไม่กล้าเสี่ยงกับชื่อเสียง“ก็ได้! ข้าจ่ายก็ได้จ่ายแล้วก็ถือว่าจบกันไปใช่หรือไม่?”
“ใช่! ขอเพียงเ้าลงชื่อในสัญญาจ่ายฉบับนี้ข้าจะถือว่าไม่เคยมีเื่ใดเกิดขึ้น”ซิวเชี่ยนหันไปรับเอากระดาษสัญญาจากซู่หลีสาวใช้ที่ยืนรออยู่ด้านหลัง
“ซิวเชี่ยนเ้าจะมากไปแล้วนะ เหตุใดต้องมารีดเงินกับคุณหนูเป่าด้วย?”เถียนฮุยที่ยืนอยู่ข้างหลังร้องออกมาอย่างเหลืออด
นางมารสกุลซิวเงยหน้าขึ้นมองสามีในนามที่ยืนทำหน้าทมึงถึงอยู่หลัง ชู้รัก นางยิ้มเยาะ“ท่านพี่จะจ่ายให้นางก็ได้นะ ข้าไม่ถือสา รับจากผู้ใดก็ถือว่าเป็เงินเหมือนกัน”
เถียนฮุยไม่อาจจะปล่อยให้เป่าลี่ปี้ต้องมาจ่ายเงินในส่วนนี้
“คุณหนูเป่าในเมื่อข้าเป็คนนัดเ้ามาเอง ส่วนนี้ข้าจะรับผิดชอบ”ชายหนุ่มควักเอาตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงออกมาตบลงบนโต๊ะต่อหน้าภรรยา “นี่! เงิน ห้าร้อยตำลึงที่เ้า้าคราวนี้ปล่อยคุณหนูเป่าไปได้หรือยัง?"
“ซู่หวนเก็บเงิน!” ซิวเชี่ยนหันไปสั่งสาวใช้“เป่าลี่ปี้เ้าไปได้ ข้ายังมีเื่ต้องคุยกับสามีข้าอีกสักหน่อย”
คล้อยหลังคุณหนูเป่าเถียนฮุยแทบจะทรุดตัวลงนั่งปัญหานกเขาไม่ขันก็ยังแก้ไม่ได้แล้วยังต้องมาถูกนางมารซิวหลอกเอาเงินไปอีกห้าร้อยตำลึง
“ครั้งนี้เป่าลี่ปี้รับเองกับปากท่านพี่คงจะไม่มีข้อโต้แย้งใช่หรือไม่?”
“เอ๋?”
“ค่าปรับของท่านครั้งนี้อีกหนึ่งพันตำลึงหวังว่าท่านคงจะจ่ายพร้อมกับเงินรายงวดตามที่สัญญาเอาไว้”
เถียนฮุยผงะในตัวเขายามนี้เหลือเงินเพียงสองพันห้าร้อยตำลึงเท่านั้นชายหนุ่มควักตั๋วเงินที่เหลือทั้งหมดออกมา “ข้ามีแค่นี้...”
“ท่านสัญญาว่าจะจ่ายรายเดือนสองพันตำลึงงวดแรกคือวันนี้ ค่าปรับวันก่อนหนึ่งพันตำลึง วันนี้อีกหนึ่งพันตำลึงรวมเป็สี่พันตำลึง ท่านพี่...หากว่าท่านยังไม่มีเงินล่ะก็ข้าว่าระวังเนื้อระวังตัวหน่อยก็ดีนะเ้าคะ”
ชายหนุ่มกัดฟันกรอดๆเขานึกแช่ง์ที่ทำให้เขาต้องกลายมาเป็บุรุษจนตรอกถูกนางมารผู้นี้ไล่ล่าอยู่ทุกวี่วันจานเจิ้งกับเหมาฮ่าวรู้จากเสี่ยวเอ้อว่าฮูหยินของคุณชายเถียนมาก็แตกตื่นรีบวิ่งมาดูกลับพบสหายหนุ่มผู้เป็จอมเ้าชู้กำลังนั่งคอตกอยู่หน้านางมารสกุลซิวที่ใช้ตั๋วแลกเงินโบกไปมาแทนพัด
“อ้อ! คุณชายจานกับคุณชายเหมามาพอดีข้าก็แค่มาดูแลท่านพี่เ้าค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ข้าต้องขอตัวกลับก่อน”
จานเจิ้งกับเหมาฮ่าวเดินไปตบบ่าเถียนฮุย“เ้าถูกนางรีดไถอีกแล้วสินะ”
“หึ!เย็นนี้ข้ายังต้องหาเงินไปจ่ายนางอีกหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงเงินเก็บของข้าคราวนี้คงไม่เหลือแน่ๆ”
“แต่เ้าก็ได้เสพสุขกับคุณหนูเป่ามิใช่หรือ?”
“เสพสุขกับผีเ้าน่ะสิ! แท่งหยกของข้าไม่ยอมกระดิกสักนิดทั้งอับอายทั้งเสียเงิน จะมีผู้ใดซวยเท่าข้าได้อีก?”ใบหน้าของเถียนฮุยอึมครึมลงไปในบัดดล
จานเจิ้งขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่งจึงใช้มือตบบ่าสหายหนักๆ“อา...ข้าลืมพี่อันไปได้อย่างไรกัน? ไป! เสี่ยวฮุยเ้าไปหาหมอเวิงอันกับข้า! อาการนี้ของเ้าต้องเป็ญาติผู้พี่ของข้าช่วยรักษาเท่านั้น!”
สีหน้าของเถียนฮุยดีขึ้นในทันทีความแค้นที่มีต่อนางมารซิวเชี่ยนเอาไว้ทีหลังยามนี้สิ่งที่เขากังวลที่สุดคืออาการของเ้าแท่งหยกที่กลายเป็ก้อนเนื้อเหลวเป๋วซุกอยู่ในห่อ
หมอเวิงอันตรวจชีพจรของเถียนฮุยแล้วก็มีสีหน้าไม่ค่อยดีนักเถียนฮุยเห็นแล้วรู้สึกเหมือนใจหล่นไปอยู่ที่ปลายเท้า
“พี่อันอาการข้าเป็อย่างไรหรือ?”
“ถ้าเป็อย่างที่เ้าว่าจริงๆนี่ไม่ใช่อาการที่เกิดจากวิตกกังวลหรือเจ็บป่วยหรอก แต่เ้าถูกคนวางยาต่างหาก”
“ถูกวางยา!” คุณชายจอมเสเพลทั้งสามร้องออกมาพร้อมกัน
“ใช่!ข้าเคยได้ยินว่าที่แคว้นเหลียนมียาที่ใช้ในการทำให้สามีไม่อาจจะปฏิบัติกามกิจได้ภรรยามักจะให้สามีดื่มในยามที่ต้องอยู่ห่างกันเป็เวลานาน เรียกว่า ยาหลวงจีน”
“ไอหยา! มียาประเภทนี้ด้วยหรือ?แค่ได้ยินชื่อข้าก็ขนลุกไปหมดแล้วนี่”จานเจิ้งที่เพิ่งแต่งงานได้ไม่นานนึกกลัวว่าภรรยาของตนจะได้เคยได้ยินแล้วคิดเอามาใช้บ้าง
“อืม...แต่ยังไม่เคยได้ยินว่าในแคว้นิมีคนเอามาใช้นะนับว่าเ้าเป็รายแรกเชียวล่ะ” หมอเวิงหัวเราะร่าใช้มือตบบ่าสหายของน้องสองสามที“ว่าแต่...เ้าไปสร้างแค้นให้สตรีรายได้เข้าจึงได้ถูกวางยาเช่นนี้”
เถียนฮุยนั่งตะลึงเขารู้สึกหูอื้อตาลายคล้ายจะเป็ลมเพราะคิดไม่ออกว่าตนเองถูกผู้ใดวางยานี้เข้าเหมาฮ่าวเห็นอาการของสหายไม่ค่อยดีนักก็รีบหันไปซักไซ้หมอหนุ่มรูปงาม
“รักษาได้หรือไม่พี่อัน?”
“ได้สิ! เพียงแต่ไม่รู้ว่า....”
“รู้อะไรหรือ?”เถียนฮุยได้สติรีบหันมายึดแขนหมอเวิงอันเอาไว้แน่น
“ไม่รู้ว่าเ้าถูกคนผู้นั้นวางยาเพียงครั้งเดียวหรือถูกวางยาอยู่เรื่อยๆ เพราะถ้าหากข้าให้ยารักษาไปแล้วแต่เ้ากลับถูกคนผู้นั้นวางยาซ้ำ ยาที่ข้าใช้รักษาเ้าก็จะไม่ได้ผลเช่นนั้นเ้าต้องบอกข้าให้ได้ว่าเ้าถูกผู้ใดวางยา?”
เถียนฮุยมืดแปดด้านเขาส่ายหน้าช้าๆนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็สตรีนางใดเพราะตัวเขามีสัมพันธ์กับสตรีมากหน้าหลายตาเหลือเกิน
“ตอนที่มีข่าวว่าข้าจะแต่งงานกับนางมารซิวก็มีสตรีมากมายมาต่อว่าด่าทอข้า แต่ว่าข้าก็นัดหมายแค่คุณหนูหลุนผู้เดียวนะขอรับ”
นับั้แ่บิดาของเขาต้องคดีเถียนฮุยก็ไม่มีแก่ใจจะนัดหมายพบปะกับสตรีนางใดกระทั่งตอนที่บิดาแจ้งว่าเขาต้องแต่งงานกับซิวเชี่ยนเพื่อนำเงินหนึ่งแสนตำลึงมาประกันตัวบิดาจากคุกหลวงชายหนุ่มจึงได้คิดจะทิ้งทวนโดยการนัดหมายกับคุณหนูหลุน แต่เขากับหลุนจิ่งก็ได้ร่วมรักกันเพียงครั้งเดียวแล้วก็ แยกย้ายซึ่งผิดปกติยิ่งนัก
“เสี่ยวฮุยหลุนจิ่งชอบเ้ายิ่งนักไม่แน่ว่านางอาจจะโกรธแค้นเ้าจึงรับนัดเพื่อคิดจะวางยาเ้าก็เป็ได้”จานเจิ้งรีบวิเคราะห์ทันที “จะว่าไป แรงแค้นของสตรีมักจะมากและล้ำลึกกว่าบุรุษเสมอเ้าอย่าได้ประมาทนางทีเดียว นางรู้ว่าเ้ามีวรยุทธ์หากจะทำร้ายตรงๆ ก็คงทำไม่ได้แต่การวางยาอย่างนี้เรียกได้ว่าอยู่ไม่สู้ตายจริงๆ”
เหมาฮ่าวผุดลุกขึ้นทันที“อา...พวกเ้าอย่าลืมสิว่า หลุนจิ่งผู้นี้มีบิดาทำร้านขายยานะ”
******************************
2K
