ในวันนั้น วาตะได้เป็สักขีพยานในเื่ที่เขาไม่คิดว่ามันจะเป็ไปได้ ภาพตรงที่เขาเห็นคือ อสูรหมื่นพิษอยู่ๆก็ล้มตัวลงกับพื้น ขาทั้งสี่ของมันชี้ขึ้นฟ้าพร้อมกับลิ้นที่แลบออกมา มีประกายสายฟ้าขึ้นทั่วร่างของมัน
“โอ้ว อร่อยจริงๆเลยแฮะ รสชาติของพิษนับหมื่นเนี่ย” จากนั้นวาตะก็ได้ยินเสียงของชายผู้สยบอสูรหมื่นพิษที่กำลังยิ้มสดใสขณะที่หัวของเขายังเลอะน้ำลายของอสูรระดับ A อยู่
จากนั้นวาตะก็เห็นชายหนุ่มผมเทามองอสูรหมื่นพิษด้วยแววตาที่จริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน
‘นั่นแหละ ฆ่ามันซะ ประตูมิติจะได้หายไป’ วาตะส่งเสียงเชียร์ในใจ
“นะ น่าร๊ากกก ปอมเมอเรเนียนนี่นา อ๊ากกก ป๊าขอโทษที่ช็อตหนูนะ มาหาป๊ามา ฮี่ๆ”
วาตะมองไปที่ภาพตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งกำลังเอาหน้าถูท้องของสัตว์อสูรที่ได้ชื่อว่าอันตรายเทียบเท่าระดับ S อย่างไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองยังไง ส่วนอสูรหมื่นพิษที่เหมือนจะฟื้นขึ้นมาจากอาการาเ็ก็กำลังมองราฟอย่างหวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าต่อต้านอะไร
“เอาล่ะ ป๊าจะรับหนูเป็สัตว์เลี้ยงนะ ไหนดูซิเพศอะไร เอ้า เพศเมียนี่นา งั้นตั้งชื่อว่าโกโก้ละกัน เพราะป๊าชอบกินโกโก้ ฮี่ๆ”
ในเวลานั้นเองวาตะอดไม่ได้ที่จะสงสารอสูรตัวนี้ หลังจากเห็นมันน้ำตาคลอเพราะถูกคนบ้าบังคับเป็สัตว์เลี้ยง
“นี่วาตะ มีวิธีอะไรที่จะทำสัญญากับสัตว์อสูรมะ” ราฟหันมาถามวาตะขณะเอาแขนล็อคคอโกโก้ไว้ไม่ให้มันหนี
“แค่หยดเืที่เต็มไปด้วยพลังของนายใส่ตัวมันก็พอ” วาตะตอบ
“อืม เรียบร้อย”
หลังจากหยดเืของราฟลงไปใส่ตัวของอสูรหมื่นพิษนามโกโก้ มันก็ตกเป็สัตว์อสูรของราฟทันที เนื่องจากจิตใจของมันได้ยอมแพ้ต่อพลังของชายหนุ่มั้แ่แรก
“นายท่าน” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น
“หือ พูดได้ด้วยแฮะ” ราฟอึ้ง
“ไม่แปลกหรอก อสูรระดับ A มีความฉลาดสูงอยู่แล้ว พอเชื่อมต่อกับนายผ่านพันธะสัญญาก็เลยได้เรียนรู้ภาษามนุษย์ด้วย เลยทำให้สื่อสารกับพวกเราได้น่ะ นอกจากนี้ก็มีอีกวิธีนึงที่จะทำให้พูดได้ก็คือการกินคนเพื่อดึงความทรงจำบางส่วน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมโกโก้ถึงไม่พูดั้แ่ทีแรก บางทีเพราะพึ่งออกมาจากประตูมิติเลยยังไม่ได้กินคนล่ะมั้ง” วาตะคาดเดา
“เป็ตามที่เ้าคนผอมแห้งกล่าว ว่าแต่นายท่าน ข้าขออะไรบางอย่างจากท่านได้หรือไม่” สำเนียงดูโบราณเปล่งออกมาจากปากของโกโก้
“ว่ามาเลยๆ”
“ข้าขอให้ท่านปล่อยสายฟ้าใส่ร่างข้าอีกครั้งได้หรือไม่ ข้าอยากจะโดนมันอีกสักรอบ เพราะมันทำให้ข้ารู้สึกดีมาก แฮ่กๆ” โกโก้กล่าวพร้อมกับแลบลิ้นออกมาด้วยสีหน้าย่ารักน่าชัง
“...” ราฟและวาตะหันมามองหน้ากัน
“คะ ความรู้ใหม่ พันธะสัญญามันส่งต่อความโรคจิตให้กันได้ด้วยเว้ยเห้ย!” วาตะะโออกมาลั่นป่า
“ใช่ที่ไหนล่ะโว๊ย!” ราฟะโสวนกลับทันที
.
.
.
วันต่อมา
เจโรมเอามือเคาะโต๊ะเป็จังหวะช้าๆ ขณะมองร่างทั้งสองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตะลึง
เมื่อเช้าเขาได้รับรายงานจากวาตะว่าเด็กใหม่ได้ทำการปราบอสูรหมื่นพิษได้ ทำให้เขาใเป็อย่างมาก แต่เมื่อได้เห็นกับตา เขาก็ต้องเชื่อจริงๆว่าเ้าเด็กนี่มีฝีมือ
ด้วยวัยเพียงแค่ 17 ปี แต่กลับสยบอสูรระดับ A ที่อันตรายเทียบเท่ากับระดับ S ได้ด้วยมือเปล่า ในอนาคตฝีมือของเขาคงไม่ห่างจากคุณหนูซายะมากนัก บางทีถ้าสามารถลากตัวเ้าเด็กนี่เข้าตระกูลชิโรคามิได้ล่ะก็...
เื่น่ายินดีก็คือหัวหน้าของอสูรที่จะบุกผ่านประตูมิติอย่างอสูรหมื่นพิษถูกกำราบไว้แล้ว ทำให้คลื่นอสูรครั้งนี้ไม่ร้ายแรงมากนัก ใช้เพียงแค่ลูกน้องของเขาก็คงรับมือได้ง่ายๆ
“เอาล่ะ ปัญหาคราวนี้ได้รับการแก้ไขให้มันง่ายขึ้นเพราะนาย นายสามารถกลับไปได้แล้ว อ้อ ส่งนอสูรหมื่นพิษนั่นนายก็เอากลับไปด้วยได้ เพราะถือเป็รางวัลของนาย”
“โอ้ว กลับได้เลยเหรอ จริงดิ ผมพึ่งมาที่นี่ได้แค่สองวันเองนะ”
“ใช่ เพราะปัญหาร้ายแรงอย่างอสูรหมื่นพิษถูกแก้ไขแล้ว ที่เหลือก็แค่ลูกกระจ๊อก”
“แล้วลูกกระจ๊อกที่ว่ามีรางวัลมั้ยอ่ะ” ราฟถูมือไปมาและยิ้มให้กับเจโรม
“อืม อสูร 1 ตัวเท่ากับ 1000 เหรียญ คลื่นอสูรน่าจะมีอสูรบุกประมาณแสนตัวได้ล่ะมั้งนะ” วาตะที่อยู่ข้างเจโรมเป็คนนับนิ้วตอบแทน
“สะ แสนตัว โอ้ว”
ไม่รู้ว่าทำไม แต่วาตะรู้สึกสงสารเหล่าอสูรขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อยล่ะนะ
.
.
.
สามวันต่อมา
วันนี้เป็วันที่คาดการณ์ว่าคลื่นอสูรจะถล่มฐานทัพแห่งนี้ ทำให้ในตอนนี้คนจากฐานทัพเจโรมทั้งหมดมายืนออกันอยู่ตรงหน้าฐานทัพ พร้อมกับจัดกระบวนทัพกันตามที่ได้ฝึกซ้อมกันมา เว้นแต่ราฟที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างเจโรมและวาตะพร้อมกับโกโก้ที่เกาะตัวราฟเพื่อที่จะััสายฟ้ารอบตัวเขา
ครืนนน
เสียงที่ดังขึ้นเป็สัญญานของรอยแยกมิติที่ถูกเปิดออกมาหลายร้อยรอยแยก จากนั้นก็มีอสูรจำนวนมากวิ่งออกมาจากช่องว่างมิติเ่าั้
ก๊าซ
กี๊ซ
โฮก
กรร
เสียงของบรรดาอสูรที่มีรูปร่างที่ผสมกันของสิ่งมีชีวิตมากมายดังออกมาไม่ขาดสาย
ราฟที่ตอนนี้หัวใจเต้นกระหน่ำเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกับาระหว่างมนุษย์และอสูรครั้งแรกั้แ่เขามาที่โลกนี้
“โจมตีได้!” เมื่อเห็นมาอสูรทั้งหลายเคลื่อนไหงมาถึงจุดที่วางกับดัก เจโรมก็ออกคำสั่งให้ใช้งานกับดักทันที
ตูม
ฉัวะ
เผละ
บ้างเป็กับะเิที่เผาไหม้ บ้างเป็กับดับหนามที่ทิ่มแทง บ้างก็เป็เครื่องเหวี่ยงหินอันทรงพลังที่จะทำลายเหล่าอสูรจนราบเป็หน้ากลอง แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือกับดักทั้งหลายนั้นทรงพลังเป็อย่างมาก
เพียงแค่ใช้พวกมัน จำนวนของอสูรก็ลดลงไปกว่าครึ่ง จากหนึ่งแสนเหลือเพียงห้าหมื่นเท่านั้น
“อ๊ากกกกก” เสียงกรีดร้องสายหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางา เมื่อคนในฐานทัพที่กำลังวุ่นกับการรับมือสัตว์อสูรหันมาหาเ้าของเสียงก็พบกับราฟที่กำลังเอามือกุมหัวอยู่
“เป็อะไรวะ ร้องเสียงหลงเชียว” วาตะถามด้วยความสงสัย
“จำนวนอสูรเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้ว ไม่ได้การ ฉันต้องลงมือแล้ว...หัวหน้าเจโรม อย่าลืมล่ะ ว่า หนึ่งศพต่อพันเหรียญ ลุยล่ะนะ” เมื่อราฟกล่าวจบ เขาก็คว้าโกโก้แล้วเหวี่ยงมันไปยังทิศที่มีอสูรอยู่
“นายท่านใจร้าย” โกโก้ร้องโหยหวนออกมา
“ช่วยกันทำมาหากินหน่อย ถ้าทำป๊าจะอัดสายฟ้าให้หนูเต็มคราบเลย”
“พูดแล้วนะ ฮิๆ...โฮก” โกโก้คำรามออกมาเสียงดัง จากนั้นพิษนับหมื่นประเภทก็ออกมาจากปากของมัน เมื่อไหร่ที่อสูรโดนพิษเข้าไป พวกมันก็จะตายทันทีตามแต่ชนิดของพิษที่โดน
“เยี่ยมมากหนูโกโก้ เอาล่ะ เราก็ลงมือบ้างดีกว่า” ราฟเกร็งร่างของเขาจากนั้นก็ะโเข้าไปกลางดงอสูรนับหมื่น
“หมัดสายฟ้าคำรน” เขาตั้งชื่อกระบวนท่าเท่ๆไปงั้น จริงๆมันก็แค่รวมพลังสายฟ้าไว้ที่หมัดแล้วเหวี่ยงมันทุบลงพื้นพร้อมกับร่างที่เต็มไปด้วยสายฟ้าของเขา
เหล่าสัตว์อสูรที่ถูกสายฟ้าเ่าั้เข้าไปล้วนร่างสลายทันที จากนั้นราฟก็ใช้พลังกายที่เหมือนกับปีศาจคชสารเข้าบดขยี้ทำลายอสูรที่อยู่รอบๆตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง
“อ๊าก พวกเ้าช่างน่าอิจฉายิ่งนักที่โดนสายฟ้านั่นเข้าไป” โกโก้ร้องออกมา
“...” วาตะที่กำลังร่ายรำเพลงดาบสายลมของเขาฟาดฟันอสูรอยู่ถึงกับสะดุดก้อนหินจนเกือบโดนอสูรข่วน
“เ้านายกับสัตว์เลี้ยงเหมือนกันเด๊ะ” วาตะพึมพำออกมา
“ฮ่าๆๆ สมแล้งที่เป็ผู้สยบอสูรหมื่นพิษ ฉันก็ลงมือด้วยดีกว่า” เจโรมหัวเราะร่าขณะที่เขากระทืบเท้า
“เขตแดนแรงโน้มถ่วงสามสิบเท่า” หลังจากเขาพูดจบก็เกิดคลื่นพลังดับไปข้างหน้าของเจโรม ทำให้เหล่าอสูรถูกกดทับลงกับพื้นด้วยแรกโน้มถ่วงแล้วต่อมาร่างกายพวกมันก็แหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี
“โห แรงโน้มถ่วงเหรอ พลังของตาลุงนั่นโหดเอาเื่แฮะ” ราฟที่กำลังใช้หมัดทุบอสูรอยู่หันไปมองการใช้พลังของเจโรม
“ไม่ได้การละ ขืนเป็อย่างนี้ต่อไปเงินรางวัลลดลงแน่ ผสานพลัง คลื่นสายฟ้าหมื่นพิษ!”
ราฟกางแขนทั้งสองข้างออก โดยมือซ้ายเต็มไปด้วยพลังหมื่นพิษ ส่วนมือขวามีพลังของเทพสายฟ้า จากนั้นเขาก็ยกมันขึ้นประสานกันแล้วเหวี่ยงมือลงทุบไปที่พื้นทันที
ตูมมม
หลังจากเขาทุบไป ก็บังเกิดคลื่นกระแทกสีม่วงผสมฟ้าอันเกิดจากการผสมกันของพลังพิษและสายฟ้ากระจายไปทั่วสนามรบทันที ดีที่จุดที่เขาลงมือไม่มีคนจากฐานทัพอยู่เลยเพราะเขาก็โดดมาไกลจากฐานทัพมาก
หลังจากคลื่นพลังหายไป ก็หลงเหลือสัตว์อสูรไม่ถึงสองหมื่นตัว ราฟที่ใช้พลังเกือบทั้งหมดไปก็เริ่มรู้สึกอ่อนล้า เขาจึงตัดสินใจใช้เพียงแค่หมัดเปล่าจัดการกับสัตว์อสูรต่อไปเรื่อยๆ
2K
