"ทุกๆคนหนูมาแล้วนะคร้าบ พี่ตะวันสุดเท่ห์คนดีคนเดิม" เสียงเจื้อยแจ้วมาก่อนตัวตามเคย
"ทุกคนคิดถึงหนูไหม หนูคิดถื้งงงคิดถึงทุกคนมากเลยนะ" ปากหวานได้ตลอด
"เนี่ยๆๆวันนี้หนูทำของโปรดของทุกคนมาด้วยน๊า แกงเขียวหวานไก่หอมๆ แล้วก็ไข่เจียวยัดไส้กรอบๆ ไก่ทอดTW Byตะวันกรอบนอกนุ่มใน ตบท้ายด้วยคุ้กกี้เนยสดโหลโตๆ" ยังคงเจื้อยแจ้วแบบต่อเนื่อง
"พวกพี่แล้วก็น้องเพลิงหิวกันหรือยังเอ่ย วันนี้ตะวันมีบริการเสริมตั้งโต๊ะตักข้าวให้ทุกคนด้วยน๊าา" วันนี้หนูอารมณ์ดีสุดๆ ส่วนสาเหตุน่ะเหรอ คิกคิก
ผมแอบมองมันอยู่ในออฟฟิศพลางยกยิ้มอย่างเอ็นดูมันเป็เด็กน่ารักลูกน้องของผมรักมันกันทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ลูกค้าบางคนที่เห็นมันแล้วก็มักจะปรี่มาทักทายชวนพูดคุย ลูกค้าผู้ชายบางคนถึงกับขอคอนแทคมันเลยก็มีจนผมต้องออกไปสะกัดดาวรุ่งทุกครั้งที่เห็น เสน่ห์แรงใช้ได้เลย แล้วสาเหตุที่วันนี้มันอารมณ์ดีน่ะเหรอ หึหึ
หลังจากที่ถกเถียงกันด้วยเื่เงินๆทองๆเสร็จผมก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง
'นอกจากยุ่งมากๆแล้ว มึง เป็อะไรอีกหรือเปล่า'
"..เอ๋"
'บอกกูได้นะ กูจะได้รู้ตัว' ผมถามมันด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง
'เอ่อ นะ..หนูไม่ได้เป็อะไร ปกติมากกกก' มันส่ายหัวพร้อมปฏิเสธเสียงลากยาว
'จริงเหรอ?แต่กูว่าไม่จริงนะ บอกมา'
ดูท่าทางแล้วมันน่าจะคิดหนัก ผมเลยต้องกระตุ้น
'มึงถามมาเถอะ กูอนุญาต สัญญาว่าจะไม่ดุ'
'ก้อ..ได้ ก็ได้ งั้นหนูขอถามนะ_" มันเลิ่กลักแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆกุมมือไว้บนตักแน่น ทำเหมือนว่าถ้าถามออกมาแล้วจะโดนผมดุงั้นแหละ
'อืมม มึงถามกูได้ทุกเื่เลยถามเท่าที่มึงอยากถามกูตอบได้หมด ไม่มีความลับสำหรับมึง" มันยู่ปากน้อยๆพลางก้มหน้าพูดเสียงบาๆฟังดูไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่
'คนทะ..ที่ชื่อแพรวเป็ฟะ.. แฟนของพี่ปราบเหรอ' มันหลับตาแน่นพร้อมกับลุ้นรอฟังคำตอบจากผม
'หึหึ ทำไมมึงคิดแบบนั้นล่ะ'
'ก็แพรวสวยน่ารักมากๆนิสัยก็ดีแล้วอีกอย่าง .. พี่กับแพรวดูสนิทสนมกันมากดูพี่ตามใจแล้วก็เอ็นดูแพรวมากๆเลย นะ..หนูเลยคิดว่า_'
'คิดว่ากูกับน้องแพรวเป็แฟนกัน' มันพยักหน้าหงึกๆ
ผมมองหน้ากลมๆหงอยๆของมันแล้วเป็ตาเอ็นดู แล้วไหนจะตาตี่ๆที่หลับปี๋อย่างลุ้นคำตอบนั่นอีก แม่งน่ารักจังวะ!
'อืมม เป็' ปากบางเม้มเน่นพร้อมเบะน้อยๆอย่างขัดใจ น่าแกล้งชะมัด
'เป็ น้องกูเอง'
'นะ น้อง เอ๋ แต่ พี่ปราบมีน้องชายคนเดียวชื่อพี่เปรม อายุ29มีแฟนชื่อพี่จ๊ะจ๋า มีลูกชายตัวน้อยๆ1ลูก เอ้ยย!1คนชื่อน้องปรมะ น่ารักมากกก'
ผมถึงกับขำพรืด จำเก่งจริงๆตัวแค่นี้
'เป็ลูกพี่ลูกน้องกูเอง เป็ลูกของน้าพรรณน้องสาวต่างพ่อของแม่กูเอง' มันทำตาโต โตในแบบของคนตาตี่อ่ะนะ ฮ่าๆ พร้อมเอียงคออย่างสงสัย
'แล้วทำไมหนูไม่รู้จักอ่ะ หนูว่าหนูก็รู้จักญาติพี่ปราบทุกคนแล้วนะ'
'แน่ใจว่ามึงรู้จักญาติกูทุกคน'
นั่นไง อึ้ง มันอึ้ง! มันจะไปรู้จักได้ไงเพราะวันแต่งงานของผมกับพี่สาวมันเถ้าแก่ซ่ง(น้าเขย)กับครอบครัวติดธุระอยู่ต่างประเทศมางานแต่งไม่ได้ ผมเลยรีบอธิบายให้มันฟังมันพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจเมื่อฟังผมอธิบายจนจบ
'อ้าว แล้วทำไมแพรวถึงบอกกับหนูว่า'เดี๋ยวเราก็ได้เป็ญาติกันแล้วล่ะ'หมายความว่าไงอ่ะ' แน่ะ มันสงสัย
'แล้วทุกวันนี้มึงกับกูได้เป็ญาติกันไหม' มันนิ่งแล้วทำท่าคิด คิดได้สักเดี๋ยวมันก็เบิ่งตาตี่ๆของมันให้โตขึ้นพร้อมกับส่ายหัวแทบหลุด
'อ้าวว แล้วทำไมแพรวต้องบอกว่าเดี๋ยวเราก็จะเป็ญาติกันแล้วด้วยหละ' มันทำหน้างงต่อ คิ้วขมวดจนเป็ปม ไอ้แมวเด็กตาตี่ขี้สงสัยเอ๊ยย!
'นั่นสิ ทำไมนะ..' ผมยิ้มเ้าเล่ห์ไปให้มันพร้อมกับส่ายหน้าล้อเลียนมัน
'หงึ หนูไม่รู้หรอกบอกหนูมาเลย' มันกอดอกแล้วทำปากงุ้ยแล้วหันหน้าไปอีกทาง
'ไม่บอก ลองเอาสมองน้อยๆของมึงคิดดูสิว่าทำไมมึงกับแพรวถึงจะมาเป็ญาติกันได้ หึหึ'
มันนิ่ง แล้วทำท่าคิด คิดจนคิ้วขมวดกันเป็ปมอีกครั้ง คิดได้สักพัก (ต้องบอกว่าเป็พักเพราะมันนานจริง) มันก็อ้าปากหวอเบิ่งตาโตแก้มกลมๆแดงแป๊ดเหมือนตูดลิง พร้อมกับท่าทางล่กๆลนๆของมันส่วนมือไม้พันกันไปหมด
'มะ..ไม่รู้ด้วยแล้ววว กะ.. กลับบ้านกันยังหนูหิวแล้วเนี่ย' กลบเกลื่อนได้ไม่เนียนเลยไอ้แมวเด็ก
เพี๊ยย!!
'มึงเพิ่งแดกข้าวกับขนมมา เผื่อมึงลืม' พูดเสร็จก็ดีดหน้าผากมันไปที
'มะ..ไม่รู้ไม่ชี้ หนูจะกินหมูปิ้งหน้าปากซอยไม่ได้กินมาหลายวันแล้วคิดถึงเนื้อนุ่มๆฉ่ำๆหอมควันไฟจะแย่แล้ว หนูขอ10ไม้กับข้าวเหนียวอีก2ห่อเลยนะ เร็วๆด้วยเดี๋ยวหมด'
สั่งกูอีก ได้ทีเอาใหญ่เลยนะมึง ถามว่าผมต้องสนไหม? ตอบ. สนสิ เดี๋ยวมันงอนอีก ี้เีง้อ
'แมวตัวไหนที่บอกว่าจะอิ่มไปอีก 3 วัน หึ' ผมบ่นไปงั้นสุดท้ายก็พามันไปซื้ออยู่ดี แสบจริง
"พี่ปราบหนูชงกาแฟมาให้" ผมเหลือบตามองแก้วกาแฟกับจานขนมคุ้กกี้ในมือเล็กๆพลางเงยหน้าขึ้นมองมัน
"มานี่สิ" ผมเรียกมันให้เข้ามาใกล้ๆ มันทำหน้าแมวงงใส่แต่ก็ยอมเดินมาแต่โดยดี
"มีอะไร"
"มหาลัยใกล้ปิดยัง"ผมถามมันพร้อมกับดึงมันมานั่งบนตักแกร่ง มันอึกอักหน้าแดง
"กะ..ใกล้แล้ว อาทิตย์หน้า"
"มึงเรียนบัญชีใช่ไหม" มันทำหน้างงแต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก
"ต่อไปนี้มึงไม่ต้องทำอาหารมาส่งที่อู่กูแล้วนะ เดี๋ยวกูจะกลับไปสั่งปิ่นโตกับร้านอาหารเหมือนเดิม"
"ทะ..ทำไม" มันตะกุกตะกักถามพร้อมเบะปากน้อยๆน้ำตารื้นในตาเล็กๆ ผมใช้นิ้วโป้งเกลี่ยขอบตามันเบาๆอย่าทะนุถนอม
"ร้องไห้ทำไม หืมม"
"มะ..ไม่ได้ร้อง:( หนูทำกับข้าวไม่อร่อยเหรอ ทำไมถึงไม่ให้หนูทำแล้วล่ะ อึกก" ถามเสร็จก็เตรียมเบะอีกรอบ
"ฟังกูก่อน ที่กูไม่ให้มึงทำเพราะว่ากูจะให้มึงมาช่วยทำบัญชีให้กับกู ได้ไหม"
"อ้าวว แล้วปกติใครทำให้พี่ปราบอ่ะ"
"กูทำเองทั้งหมด กูไม่ไว้ใจคนอื่น มึงมาช่วยกูทำได้ไหม นะ" ผมพูดเสร็จก็รั้งเอวมันเข้ามาหาตัวเอาหัวซบตรงบ่าของมันอย่างอ้อนๆ
มันตัวแข็งกึก หน้าแดงซ่านแล้วก็นั่งนิ่งให้ผมซบให้ผมกอด ไม่ใช่ช็อกตายห่าไปแล้วล่ะ! ผมเงยหน้าขึ้นแล้วรุกถามมันไปอีกครั้ง
"ได้ไหมคะ ช่วยพี่นะ ถ้าหนูอยากทำอาหารก็ทำให้พี่กินแค่คนเดียวพอ ส่วนขนมก็นานๆทำทีพี่อายุเยอะแล้วไม่อยากกินเยอะ"
" 0-0 " พะ..พี่เหรอ นะ..ไหนจะคะๆขาๆนั่นอีก ทำไมพี่ปราบของหนูพูดจาเ้าชู้แบบนี้กัน ชั่งไม่ปราณีกับหัวใจดวงน้อยๆของตะวันเลย หงึ
"กะ..ก็ได้" หนูอุบอิบตอบพร้อมก้มหน้าจนคางชิดอก
"ระหว่างนี้ก็ค่อยๆมาเรียนรู้กับพี่ไปก่อนพี่เชื่อว่าหนูทำได้แล้วก็ต้องทำได้ดีมากๆด้วย "
"ให้หนูทำบัญชีของอู่หรือตลาดอ่ะ"
"ของอู่ดีกว่าส่วนของตลาดหนูเรียนจบเมื่อไรค่อยมาช่วยพี่แบบเต็มตัว"
"..แบบเต็มตัวเลยเหรอ แล้วพี่ไว้ใจหนูหรือไง" ถามพร้อมกับเอียงคอน้อยๆทำตาปริบๆอย่าง้าคำตอบ น่ารักจังวะว่าที่เมียของกูเนี่ย
"ไม่ไว้ใจว่าที่ภรรยาแล้วจะให้ไปไว้ใจใครกันคะ"
ว่าที่ภรรยาเลยเหรอ งู้ยยย แต่เดี๋ยวนะข้ามขั้นไปป่าว ได้ไงอ่ะ!ยังไม่ได้เป็แฟนกันเลยนะแล้วจะเป็ว่าที่ภรรยาได้ไงกันเล่า คนแก่นี่ฉวยโอกาสเก่งจริงๆเลย
"ใครเป็ว่าที่ภรรยาของพี่ปราบกัน มั่วแล่วว ยังไม่ได้เป็แฟนกันเลยเหอะ" พูดเสร็จก็พองลมจนเต็มแก้ม อืมม แก้มมันปกติยังอ้วนไม่พอสินะจะพองให้ะเิเลยมั้ง
"เดี๋ยวก็เป็ ว่าแล้วก้อ.." ผมแกล้งลากเสียงยาวพร้อมกับหรี่ตามองน้องอย่างเ้าเล่ห์
"เป็แฟนกันไหม สัญญาว่าจะดูแลให้ดี ไม่ให้อดอยากจนแก้มกลมๆนี่ต้องหายไปจะพาไปกินของอร่อยทุกครั้งที่หนูอยากกิน จะเติมเงินเข้าบช.ให้ทุกเดือนแบบไม่อั้น จะรักจะซื่อสัตย์ต่อหนูแค่คนเดียวไปไหนมาไหนก็จะรายงานตลอด หนูอยากได้อะไรพี่พร้อมเปย์แบบไม่จำกัดวงเงิน เป็แฟนกันนะคะ.. น้องตะวันของพี่ปราบ"
ตึก ตึก ตึก ! ! !
"ถ้าจะขนาดนี้แต่งงานกันเลยดีกว่าไหมพี่มึง"
"ดีค่ะ!งั้นพรุ่งนี้พี่ให้พ่อแม่พี่ไปสู่ขอหนูเลยนะคะ"
"เฮ้อ หนูประชดไหม?" หนูละปวดหัวกับพี่ปราบของหนูจริงๆ
"แล้วตกลงหนูจะเป็แฟนกับพี่ไหมคะ" น้องหน้าแดงระเรื่อเม้มปากพร้อมกับพยักหน้าหงึกหงึก
"เป็ก็เป็ เป็แฟนกันแล้วห้ามดื้อนะ ไม่งั้นหนูจะตีให้แรงๆเลย" พอเป็แฟนปุ๊บก็เริ่มโหดเลยสินะ หึหึ ทำห้าวด่องๆตัวเท่าลูกแมว มันน่าฟัดให้ร้องไห้
"แต่พี่ขออะไรอย่างได้ป่าว"
"ได้ได้ พี่ปราบขอมาได้เลยหนูให้ได้หนูก็จะให้"
"ขอพูดมึงกูเหมือนเดิมได้ไหม ไม่ชินเลย"
"ฮ่าาๆๆหนูก็ว่าอยู่เวลาพี่พูดเพราะๆแล้วดูเหมือนไม่ใช่พี่เลย ฮ่าๆๆ" พูดเสร็จมันก็รีบดันตัวออกห่างไปยืนไกลๆผม
"อ้าว ไอ้นี่!มึงว่ากูเหรอ เห็นแบบนี้กูก็พูดจาอ่อนโยนอ่อนหวานเป็นะโว้ย!โดยเฉพาะเวลาอยู่บนเตียงมึงจะลองป่ะล่ะ หึหึ"
"หึ่ยยย คนแก่โรคจิต แบร่))" แลบลิ้นให้ผมเสร็จมันก็วิ่งปร๋อออกจากห้องไปเลย แสบจริงๆเลยไอ้ดื้อ!
+++++
เขาได้เป็แฟนกันแล้วว กลิ่นคนแก่คลั่งรักเด็กลอยมาเลย คิกคิก
TBC.