ตอนที่ 2 คำทำนายและการเกิดใหม่ของอรุณ
โลกพาดาเนียร์นั้นเป็โลกที่มีหลายเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่เป็อย่างมากไม่ใช่แค่มนุษย์และพวกปีศาจเท่านั้นยังมีทั้งเผ่ามาร,เผ่าอสูร,เผ่าัและอีกหลายๆ เผ่าพันธุ์เช่นกันโลกแห่งนี้นั้นไม่ใช่แค่โลกธรรมดาแต่เป็โลกที่มีทั้งเวทย์มนต์และสิ่งเหนือธรรมชาติต่างๆที่พวกเขาไม่เคยเห็นกัน พวกเขาทั้ง 3 คนจะสามารถใช้ชีวิตที่ 2 นี้อย่างไรก็คงต้องให้โชคชะตาของพวกเขาเองเป็คนกำหนด
ณอาณาจักรปีศาจ ตอนนี้ก็ได้มีการมารวมตัวกันที่หน้าปราสาทของาาปีศาจเพื่อที่จะรอฟังคำทำนายของแม่หมอาุโที่ได้ทำนายไว้ให้กับาาปีศาจ ประชาชนในอาณาจักรแห่งนี้ก็ต่างอยากที่จะรู้เื่ที่แม่หมอได้ทำนายไว้ว่าจะเป็เื่ดีหรือเื่ไม่ดี ในขนาดที่ประชาชนกำลังรอาาปีศาจมาพูดนั้นก็ต่างพูดกันไปในเื่ต่างๆ
“นี่นายคิดว่าเื่ที่แม่หมอได้ทำนายไว้นั้นจะเป็เื่ดีหรือเื่ไม่ดีวะ?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ขอให้มันเป็เื่ดี จะดีกว่านั้น”
“ใครจะไปรู้กันละ เดี่ยวก็ได้รู้กันเองนั้นแหละ”
“…………..”
“…………..”
ในขนาดที่ประชาชนต่างคุยกันไปในเื่ต่างๆนาๆ ก่อนที่าาปีศาจจะออกมาพูดเวลาผ่านไปได้สักพักใหญ่ๆ ประชนที่ต่างซุบซิบกันอยู่นั้นก็ได้เงียบลงและมองขึ้นไปบนระเบียงของปราสาทได้มีเงาของปีศาจตนหนึ่งร่างเงานั้นก็คือร่างของาาปีศาจที่ได้ออกมาหน้าระเบียงของปราสาทเพื่อที่จะบอกคำทำนายของแม่หมอให้ประชาชนได้รู้
“ประชาชนของข้าเอ่ยยยยยยขอบคุณทุกคนที่มากันในวันนี้เมื่อสักครู่นั่นแม่หมอาุโของเราได้ทำนายเอาไว้เกี่ยวกับเื่ของโลกใบนี้ว่า.......?”
เมื่อาาปีศาจหยุดพูดประชาชนทุกคนก็ต่างรออย่างตั้งใจที่จะฟังเป็อย่างมากว่าาาปีศาจจะพูดอะไรต่อบรรยากาศในเวลานั้นเงียบเป็อย่างมากเงียบถึงขั้นได้ยินเสียงลมพัดผ่านเลยทีเดียว แล้วหลังจากนั้นาาปีศาจที่เห็นทุกคนเงียบขนาดนี้ก็ได้พูดต่อ
“ภายในระยะเวลาปีนี้จะมีาาของโลกใบนี้ถือกำเนิดขึ้น าาที่จะรวมทุกเผ่าพันธุ์ในโลกเข้าไว้ด้วยกัน”
ประชาชนที่ได้ยินก็ต่าง งงกับเื่ที่าาปีศาจได้พูดออกมาและยังคงเงียบกันอยู่โดยไม่มีเสียงเฮหรือโห่ร้องอะไรออกมาาาปีศาจที่เห็นแบบนั้นก็เลยพูดต่อจนจบ
“และเื่ที่ข้าอย่างจะบอกทุกคนที่สุดก็คือ ภายในปีนี้เมียของข้าจะให้กำเนิดลูกคนแรกของข้าด้วยและไม่แน่ว่าลูกของข้าที่เกิดในปีนี้นั้นอาจจะเป็าาของโลกใบนี้ก็เป็ได้”
หลังจากที่าาปีศาจพูดจบประชาชนก็ต้องเฮและโห่ร้องกันอย่างดีใจ ทั้งอาณาจักรนั้นก็ได้มีแต่เสียงโห่ร้องกันอย่างดังกึกก้องและในขนาดเดียวกันอาณาจักรอื่นๆก็ต่างรู้เื่าาของโลกที่จะเกิดในปีนี้กันหมดเพราะว่าไม่ใช่แค่คำทำนายของอาณาจักรปีศาจนี้แห่งเดียวที่รู้เื่นี้ แต่ว่าทุกอาณาจักรและทุกประเทศในโลกนี้ก็ต่างได้รับคำทำนายแบบนี้จากหมอดูของประเทศตัวเองเช่นกัน
อาณาจักรของเผ่ามารก็ได้มีการโห่ร้องยินดีกันทั้งอาณาจักรเหมือนกัน เพราะว่าลูกชายของจักพรรดิมารก็จะถือกำเนิดภายในปีนี้เช่นกันทางด้านของอาณาจักรแวมไพร์ อาณาจักรสัตว์ อาณาจักรเงือก อาณาจักรมนุษย์และอาณาจักรอื่นๆก็ต่างยินดีกับคำทำนายนี้เช่นกัน
2เดือนผ่านมาหลังจากที่คำทำนายได้ถูกพูดถึง ได้มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งในป่าใหญ่เป็หมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักมากนักเพราะว่าเป็หมู่บ้านที่อยู่ในป่าใหญ่และเป็ป่าเวทย์มนต์ ในวันนี้ได้มีการให้กำเนิดบุตรของหัวหน้าหมู่บ้านขึ้น คนในหมู่บ้านนี้นั้นต่างไม่รู้ถึงคำทำนายของโลกด้านนอกเลยเพราะว่าพวกเขาอาศัยอยู่แต่ในป่าเท่านั้นและไม่สามารถออกจากป่าแห่งนี้ได้ที่พวกเขาไม่สามารถออกจากป่านี้ได้ก็เป็เพราะว่าป่าแห่งนี้นั้นมีเวทย์ที่จะทำให้มนุษย์ทั่วไปที่อาศัยอยู่ในนี้จะไม่สามารถออกจากป่านี้ได้ ทางเดียวที่จะออกจากป่าแห่งนี้ได้ก็คือ การที่คนๆนั้นจะต้องมีพลังเวทย์ที่มากพอจึงจะสามารถต้านพลังเวทย์ของป่าแห่งนี้ได้จึงจะสามารถออกไปจากป่าแห่งนี้ได้และคนในหมู่บ้านนี้ส่วนใหญ่ก็มีพลังเวทย์ในตัวที่น้อยมากจึงไม่สามารถที่จะออกจากป่าแห่งนี้ไปได้
หมู่บ้านในป่าใหญ่ ตอนนี้กำลังเตรียมงานฉลองกันอยู่เพราะว่าในวันนี้ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านจะเกิดมาทุกคนต่างคึกคักเป็อย่างมากในขนาดที่คนกำลังจัดงานฉลองกันอยู่ก็ได้มีคนพูดเสียงดังขึ้นมา
“เฮ้ยบาโล! แกเอาเสาไปวางไว้ไหนของแกวะฉันบอกให้แกเอามาวางตรงนี้ไม่ใช่หรอ ไอเ้าทึ่ม”
“แกว่าใครเ้าทึ่มห้ะเกเซอร์ ฉันก็วางไว้ตรงที่แกบอกแล้วไงแกก็หาเอาเองสิวะ!”
“แกว่าไงนะให้ฉันหาเองงั้นหรอเ้าบ้า!”
“ก็เออสิวะฉันยังไม่ว่างไปหาให้แกหรอกเ้าเส่อ!"
“แกว่าใครเ้าเส่อห้ะ! หรือแกจะเอาวะ ไอเ้าทึ่ม”
“ก็มาสิวะไอเ้าเกเซอร์เอ่ย”
แล้วทั้ง 2คนก็ได้เดินเข้ามาหากัน คนอื่นๆ ในหมู่บ้านที่เห็นก็ต่างบ่นทั้ง 2 คนออกมา
“ไอเ้า 2 คนนี้มันหาเื่กันอีกแล้ว มีเื่กันได้ทุกวันจริง”
ยายคนนี้ก็ได้ทำหน้าเหนื่อยใจแล้วยายอีกคนก็ได้พูดตอบกลับด้วย
“นั้นนะสิ ทำตัวเป็เด็กกันไปได้อายุก็จะเข้าเลข 7 กันแล้วแท้ๆ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ดูไอ 2คนนี้ทะเลาะกันทีไรก็ตลกทุกทีอะนะ”
“เห็นด้วยเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ยาย 3 คนก็ได้หัวเราะเกี่ยวกับเื่ที่ทั้ง 2 คนทะเลาะกัน
แล้วคนในหมู่บ้านคนอื่นก็ต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเหล่าคุณยาย ส่วนทั้ง 2 คนที่กำลังเถียงกันอยู่นั้นอยู่ๆ บาโลก็ได้เดินไปหาเสาไม้ที่เกเซอร์ถามเขาแล้วก็ยกขึ้นมาแบบง่ายดาย เกเซอร์ที่เห็นบาโลยกเสาขึ้นมานั้นก็ได้เดินไปถอนเสาในงานที่อยู่ใกล้ๆ ตัวเขามาเช่นกันคนในหมู่บ้านที่เห็นทั้ง 2 คนยกเสาในงานขึ้นมาแบบง่ายๆก็ไม่ได้ใอะไรเพราะว่าเป็เื่ปกติของคนในหมู่บ้านนี้ ที่พวกเขานั้นมีแรงมหาศาลจนยกเสาไม้ขนาดใหญ่ได้แค่มือเดียวนั้นก็เป็เพราะว่าคนในหมู่บ้านนี้เกิดและโตมาในป่าที่มีเวทย์มนต์จำนวนมาก จนทำให้ร่างกายของพวกเขาซึมซับเวทย์มนต์ในป่าแห่งนี้เข้าไปและทำให้ร่างกายของพวกเขาได้ปรับตัวให้เข้ากับพลังเวทย์ของป่าแห่งนี้จนมีพละกำลังที่มหาศาล
ที่ร่างกายของคนในหมู่บ้านเปลี่ยนพลังเวทย์ของป่าแห่งนี้เป็พละกำลังนั้นก็เป็เพราะว่าพลังเวทย์ของป่าแห่งนี้นั้นสูงและสมบูรณ์เป็อย่างมากจนทำให้ร่างกายของพวกเขาเปลี่ยนเป็เพิ่มพละกำลังแทน ที่ร่างกายของคนในหมู่บ้านนี้เปลี่ยนเป็พละกำลังแทนก็เพราะว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นมีการรับพลังเวทย์เข้ามาในตัวที่น้อยที่สุดของทุกเผ่าพันธุ์ในโลก จึงไม่สามารถรับพลังเวทย์ของป่าแห่งนี้ให้กลายเป็พลังเวทย์ของตัวเองได้
“แกตายแน่เ้าเส่อ!”
“ก็เข้ามาสิวะเ้าทึ่ม!”
หลังจากที่บาโลและเกเซอร์พูดหาเื่กันเสร็จทั้งคู่ก็ได้วิ่งไปหากันเพื่อที่จะใช้เสาไม้ที่ยกมาฟาดกัน
“ย่า..............ร์”
“ย่า..............ร์”
“มันจะซัดกันแล้วเว้ย”
“เอาเลยๆ”
คนในหมู่บ้านคนอื่นๆ ต่างเชียร์ให้ทั้งคู่ฟาดใส่กันโดยที่ไม่มีใครเข้าไปห้ามกันสักคน ในขนาดที่ทั้ง 2 กำลังจะถึงตัวกันอยู่นั้นก็ได้มีเวทย์มนต์ไฟขนาดใหญ่เข้ามากั้นระหว่างกลางของทั้งคู่ไว้แล้วก็ได้มีเสียงของชายคนหนึ่งพูดออกมาในขนาดที่เขากำลังเดินออกมาจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
“เอะอะเสียงดังอะไรกันเมียของข้ากำลังจะคลอดลูกอยู่แล้ว ทำไมยังเล่นกันอยู่ได้”
แล้วคนที่พูดออกมานั้นก็คือหัวหน้าหมู่บ้าน ชื่อของเขา คือ ไรเมรุโฟเทียร์ หลังจากที่ทุกคนเห็นหัวหน้าหมู่บ้านเดินออกมานั้นทุกคนก็ต่างเงียบกันหมดทั้ง 2 คนที่เห็นหัวหน้าหมู่บ้านก็ได้หยุดและเกเซอร์ก็พูดออกมา
“อะ!หัวหน้าหมู่บ้านพวกเราแค่.........” เกเซอร์ก็ได้มีเหงื่อไหลออกมาที่ใบหน้า
“พวกเราแค่เล่นสนุกกันนิดหน่อยน่ะ เฮะๆ”บาโลขำแห้งและก็มีเหงื่อไหลออกมา
“พวกเ้ากำลังเล่นสนุกกันอยู่งั้นหรอ?”
ไรเมรุก็ได้ถามออกมาทั้ง 2 คนที่ได้ยินหัวหน้าหมู่บ้านถามออกมานั้นก็ได้พยักหน้าทั้งคู่ไรเมรุที่เห็นทั้งคู่พยักหน้าให้นั้น ก็ได้หัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆๆๆ”
ทั้ง 2 คนที่เห็นหัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะออกมานั้นก็ได้หันไปมองหน้ากันและก็งง ว่าหัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะเื่อะไร ไรเมรุที่เห็นทั้ง 2 คนงงนั้นก็ได้พูดความจริงออกมา
“ข้าแค่ล้อเล่นพวกเ้าเล่นเท่านั้นแหละ”
“หา!..........ท่านแค่ล้อพวกข้าเล่นอย่างงั้นหรอ?” เกเซอร์ก็ทำหน้าใ
“ใช่”
“พวกข้าเกือบโดนไฟของท่านเผาทั้งเป็แล้วนะรู้ไหม!” เกเซอร์บ่นออกมา
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขอโทษๆสงสัยข้าคงล้อเล่นแรงไปหน่อย”
“ท่านนี้จริงๆ เลย” บาโรก็ได้ทำท่าทางเหนื่อยใจ
ทั้ง 2คนและคนในหมู่บ้านคนอื่นๆ ก็ได้โล่งใจและหัวเราะกันออกมาในขนาดที่คนในหมู่บ้านกำลังหัวเราะกันอยู่ ไรเมรุก็ได้ถามขึ้นมา
“แล้วนี่พวกเ้าจัดงานไปถึงไหนกันแล้วละ?”
หลังจากที่ไรเมรุถามมออกมาก็ได้มีคนตอบกลับไรเมรุไป
“พวกเขาใกล้จะเสร็จกันแล้วละแต่ที่เหลือก็ตามที่เ้าเห็นนั้นแหละ”
คนที่ตอบกลับไปก็คือรองหัวหน้าหมู่บ้านชื่อ เวลส์ ลาเมียร์
“งั้นหรอ!งั้นพวกเ้าทุกคนก็ไปสนุกกันต่อเถอะ ข้าขอไปหาเมียข้าก่อน แต่พวกเ้าต้องจัดงานกันเสร็จก่อนนะถึงจะไปสนุกกันต่อได้นะ”
ไรเมรุก็ยิ้มให้ทุกคน ทุกคนที่เห็นก็ได้ร้องดีใจกัน
“เย้...................” หลังจากที่ไรเมรุพูดจบคนในหมู่บ้านก็ได้โห่ร้องดีใจกันออกมาและต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปจัดงานต่อก่อนที่ไรเมรุจะกลับเข้าบ้านนั้น เขาก็ได้หันไปพูดกับ เวลส์
“ข้าขอฝากที่เหลือให้เ้าดูแลด้วยนะเวลส์ ข้าขอไปรอดูหน้าลูกข้าก่อน”
“เ้าไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอกหน่ามีข้าอยู่ทั้งคน”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอเค”
แล้วทั้ง 2คนก็ยิ้มให้กัน หลังจากนั้นไรเมรุก็ได้เดินเข้าบ้านไป ไรเมรุที่เดินเข้าบ้านมาแล้วเขาก็ได้นั่งรออยู่หน้าห้องของเมียเขาและในขนาดที่นั่งรออยู่นั้น เขาก็ได้นึกถึงคำทำนายในวันนั้นขึ้นมา
‘ภายในปีนี้จะมีาาของโลกนี้ถือกำเนิดขึ้น เด็กคนใดที่เกิดในปีนี้นั้นจะต้องพบเจอแต่ความวุ่นวายและาระหว่างเผ่าพันธุ์จะเกิดขึ้นครั้งใหญ่
และหลังจากนั้นคนที่จบาครั้งนี้ลงได้ ก็จะกลายเป็าาของโลกแห่งนี้และรวบรวมทุกเผ่าพันธุ์เข้าด้วยกัน’
ที่ไรเมรุรู้ถึงคำทำนายนี้ก็เป็เพราะว่าในวันนั้น วันที่มีคำทำนายของโลกเขาได้ออกไปซื้อของในเมืองพอดีในขนาดที่เขาเดินเข้าไปในเมืองนั้นก็ไม่เห็นผู้คนในเมืองเลย เขาก็เลยสงสัยและเดินหาจนไปเห็นว่าทุกคนในเมืองอยู่ที่หน้าปราสาทของพระาา เขาก็เลยได้ยินคำทำนายนั้นมาด้วยและเขาก็เป็คนเดียวที่รู้เื่คำทำนายนี้ในหมู่บ้าน
‘ลูกของฉันจะต้องเข้าไปพัวพันในาครั้งนี้งั้นหรอลูกของฉันคงไม่ใช่าาของโลกนี้อะไรตามคำทำนายนั่นหรอกนะเพราะว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ของพวกเรานั้นอ่อนแอที่สุดแต่ว่าเด็กที่เกิดในปีนี้ก็จะเจอแต่ความวุ่นวายและาครั้งใหญ่นี้งั้นก็แปลว่ารวมถึงลูกของฉันด้วยนะสิ บ้าจริง’
ไรเมรุก็ได้ถอนหายใจออกมา
ขนาดที่ไรเมรุกำลังคิดหนักอยู่นั้นประตูห้องของเมียเขาก็ได้เปิดออกมาไรเมรุที่เห็นประตูเปิดก็ได้รีบลุกขึ้นแล้วก็เดินไปที่ประตูประตูที่เปิดแล้วก็ได้มีคนเดินออกมาคนที่เดินออกมาก็คือคุณยายที่ทำคลอดให้เมียเขาไรเมรุที่เห็นคุณยายเดินออกมาก็รีบเข้าไปถามคุณยายทันที
“นี่ยายสโนว์ เมียและลูกของฉันเป็อย่างไรบ้าง?”
คุณยายสโนว์ ที่ไรเมรุถามนั้นก็คือหัวหน้าหมู่บ้านคนก่อนและยายสโนว์ก็คือ แม่ของลินลี่เมียของเขา
“แกไม่ต้องห่วงหรอกพวกเขาปลอดภัยดีว่าแต่แกนะเป็อะไรของแกทำไมสีหน้าดูไม่สบายใจแบบนั้น?”
“อะ!....ไม่มีอะไรหรอกคุณยายผมแค่คิดมากไปหน่อยเท่านั้นเอง”
“แกจะคิดมากอะไรขนาดนั้น พักผ่อนบ้างเถอะไอเ้าบ้าถ้าแกเป็อะไรไปลูกของข้าจะอยู่อย่างไร?แกเข้าใจดีใช่ไหม”
“ขะ! เข้าใจครับยาย ยายไม่ต้องเป็ห่วงลินลี่ไปหรอกเดี๋ยวผมดูแลเธอเอง”
“เออๆ ให้มันจริงละถ้าลูกสาวฉันเป็อะไรขึ้นมานะฉันเอาแกตายแน่เข้าใจนะ"
“ครับผม งั้นผมขอเข้าไปดูลูกกับเมียของผมก่อนนะ”
“เออๆ”
“ผมไปแล้วนะยาย ยายก็พักผ่อนเยอะๆ ละ”
หลังจากที่ไรเมรุได้ลายายสโนว์แล้วเขาก็ได้รีบวิ่งเข้าไปเพื่อที่จะไปดูลูกและเมียของเขายายสโนว์ที่เห็นแบบนั้นก็ได้ยิ้มและเดินกลับบ้านไปเพื่อพักผ่อน ไรเมรุที่ได้เดินเข้ามาแล้วเขาก็เข้าไปหาเมียของเขาเพื่อถามอาการ
“ที่รักจ้า....เป็อย่างไรบ้าง?”
“ชู่!......เบาๆหน่อยสิคะคุณ เดี๋ยวลูกก็ตื่นกันพอดี”
“อะ!...ขอโทษที ฮ่า ฮ่า”
“คุณนี่จริงๆ เลย”ไรเมรุก็ยิ้มแห้งให้กับคำพูดนี้
“ไหนผมขอดูหน้าลูกของเราหน่อย”
“เขาอยู่นี่ค่ะ”
แล้วลินลี่ก็เปิดผ้าห่มให้ไรเมรุดูหน้าลูกไรเมรุที่เห็นหน้าลูกแล้วเขาก็ได้น้ำตาไหลออกมาด้วยความดีใจ
“เขาหน้าตาคล้ายคุณมากเลยค่ะ”
ไรเมรุมองหน้าลูกแล้วก็ยิ้มไปด้วย
“เขาน่ารักจริงๆผมขอเป็คนตั้งชื่อเขาได้ไหม?”
“ได้ค่ะ เชิญคุณตั้งเลย”
ไรเมรุมองหน้าลูกแล้วก็ก็กำลังนึกชื่ออยู่นึกไปได้สักพักเขาก็พูดออกมา
“นีโอ”
ลินลี่ที่ได้ยินก็เห็นด้วยกับชื่อนี่
“เป็ชื่อที่ดีเลยนี่คะคุณ”
“ใช่ไหมๆ งั้นเอาชื่อนี้แล้วกันเนอะ”
พูดจบไรเมรุก็หันไปถามความเห็นของลินลี่ลินลี่ก็ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ไรเมรุ
“โอเค ลูกของเราจะมีชื่อว่า นีโอ โฟเทียร์” แล้วรไเมรุก็อุ้มเ้าตัวน้อยขึ้นมา
“ผมขอเอาเ้าหนูนี่ไปประกาศให้คนในหมู่บ้านรู้ได้ไหม?”
“โอเคค่ะ แต่ระวังๆ ด้วยละ”
“จ้า.....ที่รัก”
หลังพูดจบไรเมรุก็อุ้มลูกของเขาออกไปเพื่อที่จะไปบอกให้คนในหมู่บ้านรู้พอเดินออกมาแล้วไรเมรุก็ได้ะโบอกทุกคนไป
"ลูกของฉันคลอดแล้ว"
ทุกคนที่กำลังจัดงานกันอยู่เมื่อได้ยินที่ไรเมรุพูดก็ต่างหยุดสิ่งที่ทำอยู่และไปรวมตัวกันที่บ้านของไรเมรุแล้วทุกคนในหมู่บ้านก็ต่างแสดงความดีใจกับหัวหน้าหมู่บ้านกันหมด
“ดีใจด้วยนะ ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน”
“ขอให้เขาแข็งแรงๆเหมือนท่านหัวหน้าหมู่บ้านนะ"
ทุกคนก็ต่างแสดงความยินดีและอวยพรให้กับลูกของไรเมรุแล้วเวลส์ก็พูดถามไรเมรุออกมา
“แล้วลูกของเ้าชื่อว่าอะไรละไรเมรุ?”
ทุกคนก็ต่างเงียบและรอฟังชื่อลูกของไรเมรุ
“ฉันดีใจมากเลยที่นายถามขึ้นมาแบบนี้เด็กคนนี้เขาชื่อ นีโอ....นีโอ โฟเทียร์”
พอบอกชื่อไปแล้วไรเมรุก็เยิ้มอย่างภูมิใจเวลส์ที่ได้ถามออกไปพอรู้ชื่อแล้วเขาก็ได้ยิ้มให้และอวยพรให้ลูกของไรเมรุ
“เป็ชื่อที่ดีเลยนี่เ้าหนูข้าขอให้เ้าแข็งแกร่งได้แบบพ่อของเ้านะ”
พอเวลส์ได้อวยพรเสร็จคนในหมู่บ้านก็ต่างเฮดีใจและบาโลก็ได้พูดออกมา
“งั้นพวกเรา เริ่มงานฉลองกันได้เลย”
(คนที่ได้เกิดมาเป็ นีโอ คือ อรุณ)
265
