บทที่ 2
ฤทธิ์ยาพิศวาสและเหตุบังเอิญ 1
วันอาทิตย์เป็วันที่ลูกค้าเริ่มจะเบาบางแต่ก็แทบจะเต็มทุกโต๊ะบัวหอมดูแลลูกค้าของตัวเอง มีอยู่โต๊ะหนึ่งที่นั่งนาน เป็ลูกค้าขาจรที่มากันเกือบสิบคนและค่อนข้างจะเอ่ยแซวเธอมากกว่าโต๊ะอื่นบัวหอมจะหลบก็ไม่ได้ จะไม่ดูแลก็กลัวจะมีเื่ไปถึงบริษัท
“เป็อะไรไหม?”ปิยาเข้ามากระซิบขณะที่บัวหอมเข้ามาเอาเครื่องดื่ม
“ลูกค้าปากมากไปหน่อยค่ะ” บัวหอมถอนใจตามหลังและฉีกยิ้มให้ปิยา
“ให้พี่ช่วยจัดการให้ไหมล่ะถ้ามีอะไรบอกนะ ถ้าไม่ไหวพี่โทรเรียกพี่โตมาเคลียร์ให้” ปิยาก็อดเป็ห่วงไม่ได้ตัวเองมีหน้าที่ดูแลร้าน แต่ถ้าไม่ไหวจะเคลียร์ก็ต้องเรียกตัวพ่อมาจัดการเองทุกครั้งไป
“ไม่เป็ไรหรอกพี่ปีบัวว่าลูกค้าโต๊ะนั้นนั่งอีกไม่นานคงกลับแล้ว นี่ก็จะห้าทุ่มแล้วด้วยพี่โตเองก็คงไม่เข้ามาแล้วมั่ง” บัวหอมไม่ได้บอกปิยาหรอกว่านัดกันไว้กับเตชินหลังเลิกงาน
“ระวังหน่อยนะไอ้พวกขี้เมานี่มือไม้อยู่ไม่ค่อยนิ่งด้วย” เตือนไปทั้งที่รู้ดีว่าบัวหอมก็ระวังตัวมากอยู่แล้ว
“บัวจะระวังค่ะ” บัวหอมเดินกลับไปที่โต๊ะดังกล่าว
แก้วเครื่องดื่มถูกยื่นมาตรงหน้า“ดื่มหน่อยไหมคนสวย”
บัวหอมเงยหน้ามองเ้าของมือแล้วรีบปฏิเสธ“ไม่เป็ไรค่ะ”
“บริษัทเขาไม่ได้ห้ามไม่ใช่เหรอว่าห้ามดื่มกับลูกค้าน่ะ”เสียงท้ายโต๊ะดังมา
“ดื่มได้ค่ะ แค่จิบแต่อย่าให้เสียงาน”บัวหอมเทเครื่องดื่มเติมให้ และส่งกลับไป
“ดื่มเป็เพื่อนพี่หน่อยเอ้า” แก้วเครื่องดื่มถูกส่งมาจากกลางโต๊ะ บัวหอมมองแล้วก็ไม่สบายใจ“บัวไปเอาแก้วมาเองดีกว่าค่ะ”
“เฮ้ย! รังเกียจพวกพี่เหรอคนสวย” หนึ่งหนุ่มในโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้าจนลูกค้าโต๊ะอื่นหันมาสนใจ
“เปล่าค่ะ!” บัวหอมรีบปฏิเสธเพราะกลัวจะทำให้ลูกค้าโต๊ะอื่นใและรับแก้วนั้นมาถืออยู่ในมือก่อนจะกวาดตามองลูกค้าโต๊ะนั้นทั่วทุกคนรอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า แต่ใจกลับหวั่นวิตกชอบกล
“ดื่มหน่อยเถอะ แค่แก้วเดียวพอ”ลูกค้ายังคะยั้นคะยอ บัวหอมเลยยกแก้วขึ้นดื่มอย่างเสียไม่ได้
เครื่องดื่มแก้วนั้นถูกดื่มอึกๆเข้าไปจนหมดในทีเดียว ใช่ว่าบัวหอมจะคอแข็ง แต่ไม่อยากให้ลูกค้าโต๊ะนี้โวยวายและคิดว่าคงไม่มีแก้วที่สองอีกแล้ว
หนุ่มในโต๊ะบางคนตบมือให้บัวหอมได้แต่ถอนใจแ่เบาก่อนจะเดินไปบริการโต๊ะอื่นบ้าง เวลานั้นหลายๆโต๊ะทยอยกันเรียกเก็บเงินไปแล้ว ยังเหลือนักดื่มที่ยังไม่ยอมไปไหนอีกสี่โต๊ะเป็หน้าที่ของบัวหอมสามโต๊ะ ส่วนอีกโต๊ะสั่งเครื่องดื่มอย่างอื่น
“บัว พี่ขอเช็คบิลก่อนนะ”พนักงานสาวที่ช่วยบัวหอมอยู่เดินมากระซิบเพราะเป็เวลาห้าทุ่มกว่าแล้วและจำเป็ต้องเรียกเก็บเงินก่อนตามกฎของร้านป้องกันลูกค้ากินแล้วไม่จ่ายซึ่งหลายที่ก็ทำกันอย่างนี้อยู่แล้ว ลูกค้าส่วนมากจะรู้ดี
“ค่ะ” บัวหอมพยักหน้าแต่ยังคงอยู่คอยบริการเครื่องดื่มต่อไป
โต๊ะที่ถูกเรียกเก็บเงินสองโต๊ะลุกขึ้นกลับไปหลังจากนั้นไม่นานนักเหลือก็แต่อีกสองโต๊ะ หนึ่งในนั้นคือโต๊ะเ้าปัญหาที่ยังตอแยบัวหอมไม่เลิกขอให้บัวหอมนั่งคุยด้วยเพราะไม่มีลูกค้าให้บริการแล้ว เธอปฏิเสธไปพนักงานคนอื่นยังไม่กล้าเข้ามายุ่ง เธอเลยคิดจะเรียกปิยามาช่วยพูดให้แต่พอหันหลังให้มือหนึ่งคว้าผมยาวของบัวหอม ผมที่ปล่อยยาวถักเปียเก็บข้างหน้าไว้ตอนนี้เป็อุปสรรคเสียแล้วเพราะหนุ่มคนนั้นไม่ใช่แค่จับ แต่ออกแรงดึงด้วย
“อุ๊ย! ปล่อยค่ะ” บัวหอมเสียงแข็งเริ่มไม่พอใจมากแล้ว หากว่าพูดกันไม่รู้เื่จะเป็เื่ใหญ่เอาได้ซึ่งบัวหอมก็ไม่อยากให้เป็อย่างนั้นนัก
เห็นท่าไม่ดีแล้วเลยมองหาปิยาอีกฝ่ายก็เหมือนจะมองอยู่ตลอดเลยก้าวฉับๆ เข้ามา ท่าทางไม่ได้จะเกรงกลัวลูกค้าที่เป็ผู้ชายร่างใหญ่กว่าอยู่แล้ว
“มีอะไรกันเหรอพี่?” ปิยาเสียงแข็งแต่ก็ยังคงอยู่ในท่าทางสำรวม
“ใคร! พี่จะคุยกับน้องบัว”
“จะคุยก็คุยให้ดีๆ อย่ามาทำรุ่มร่ามกับเด็กในร้านน้องนะพี่”ปิยาเท้าสะเอว ท่าทางว่าไม่พอใจแล้ว สายตายังอยู่ที่มือของลูกค้าที่กำลังกำผมบัวหอมอยู่
บัวหอมยืนหันหน้าให้ปิยาเพราะยังขยับไปไหนไม่ได้ปิยาเองก็ชักจะเดือดแล้วเหมือนกันที่เ้าพวกขี้เมายังดื้อด้านสงสัยคงต้องใช้ไม้แข็งเสียแล้วได้แต่คิดยังไม่ทันได้ทำอะไรก็เกิดเื่ขึ้นเสียก่อน
“อุ๊ย!” บัวหอมสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันไปตวาด“ปล่อยนะ!” กายสั่นเพราะโกรธ ใบหน้าบึ้งตึงทันตาเห็น
เพราะเ้าผู้ชายคนนั้นลูบสะโพกเธอบัวหอมไม่เคยโดนหนักขนาดนี้เลยใและพยายามดึงผมตัวเองให้หลุดจากพันธนาการ
“ไม่เอานา นิดเดียวเอง ถ้าอยากให้พี่ปล่อยก็กลับพร้อมพี่นะคนสวย”
“ไม่ค่ะ!ได้เวลาเลิกงานแล้วและกฎของบริษัทคือห้ามออกไปกับลูกค้า” บัวหอมเหลียวหลังไปมองลูกค้าเสียงที่ตอบไปเปลี่ยนเป็ต่อต้านเต็มที่
“ปล่อยเด็กมันเถอะพี่เดี๋ยวผัวมันก็มาเอาเื่หรอก” เอ่ยไปถึงบุคคลที่สามที่ไม่มีตัวตนแต่ก็คิดว่าเ้าพวกขี้เมาจะรู้จักเกรงใจกันบ้าง
“อ้อ มีผัวแล้วเหรอแต่หุ่นยังเช้งกระเดะอยู่นี่ คงไม่ค่อยจะโดนเอาล่ะมัง”
บัวหอมทนไม่ไหวกับคำพูดหยาบคายนั้นจริงๆเลยออกแรงกระชากหัวตัวเองสุดแรงเกิดจนรู้สึกเจ็บหนังหัวแต่ก็หลุดออกมาจากตรงนั้นได้และมายืนอยู่หลังปิยาใช้ผู้จัดการสาวห้าวช่วยเป็เกราะป้องกันให้
“ถ้าเมาแล้วก็กลับไปนอนเถอะพี่ นี่ก็ได้เวลาปิดร้านแล้วเด็กๆเก็บร้านจะเสร็จอยู่แล้วด้วย” ปิยาเอ่ยพร้อมทั้งลูบมือบัวหอมที่เกาะเอวเธออยู่
“ไม่กลับ! จะกลับก็จนกว่าน้องบัวจะยอมกลับด้วย”เสียงพูดนั้นดังมาจากอีกคน ท่าทางเมามากพอๆ กัน
“ไม่ได้หรอกค่ะ” บัวหอมปฏิเสธทั้งยังเกาะหลังปิยาอยู่เช่นเดิมชักหวั่นใจว่าเื่จะไม่จบง่ายๆ เสียแล้ว
“เื่มาก! เล่นตัวจริงนะ”
“เด็กมันก็บอกว่าไม่ไปจะบังคับมันทำไม กลับไปได้แล้วพี่ เมาหนักแล้วนะน้องไม่อยากมีเื่มากไปกว่านี้นะพี่” ปิยาพยายามเก็บอาการจนเกือบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
“มีอะไรกัน?”เสียงหนึ่งดังมาพร้อมกับมืออุ่นใหญ่วางลงบนไหล่เปลือยของบัวหอม
“พี่โต!” ปิยากับบัวหอมเรียกเขาพร้อมกันอุ่นใจที่เตชินมา เขาคงช่วยแก้สถานการณ์ได้แน่นอน
“ลูกค้าโต๊ะนี้ลวนลามไอ้บัว แล้วก็ไม่ยอมกลับจนกว่าไอ้บัวจะยอมกลับด้วย”ปิยาได้ทีฟ้องเสียเลย แน่นอนว่าเตชินต้องไม่ชอบใจมากที่ลูกค้าคิดจะล้อเล่นกับสาวน้อยที่เขาสนใจ
“เห็นจะไม่ได้หรอกครับ”เตชินหันไปเอ่ยกับลูกค้าโต๊ะนั้นเสียงทุ้มนุ่มปกติ
“ใครอีกล่ะ หรือผัวน้องบัว”
“ผมเป็เ้าของร้าน”เตชินยังคงวางหน้านิ่ง ร่างสูงใหญ่ของเขาดูเอาเื่จนหลายคนในโต๊ะเงียบเสียงไปแล้ว
“อ้อ งั้นก็พูดตรงๆ นะผมอยากพาน้องบัวกลับด้วย ได้หรือเปล่า”
“ไม่ได้ครับ!” เตชินเริ่มเสียงแข็งแล้ว ทั้งยังกวาดตามองลูกค้าโต๊ะนั้นอย่างไม่เกรงกลัว
“ให้น้องบัวตอบสิ”
“ไม่ไปค่ะ” บัวหอมก็ตอบไปทันทีทันใดเช่นกัน
“จะโทรไปร้องเรียนเื่บริการอาจโดนเด้งนะหนู พี่ว่าไปกับพวกพี่ดีๆ เถอะ”คิดว่าขู่แล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นตามใจตัวเอง แต่เปล่าเลยเมื่อได้ฟังคำพูดต่อมาของเตชิน
“ถ้าพูดกันไม่รู้เื่เห็นทีต้องเชิญไปโรงพักแล้วล่ะครับผมยอมให้เด็กในร้านออกไปกับใครไม่ได้หรอก ยิ่งเด็กไม่เต็มใจผมก็ปล่อยไปไม่ได้ด้วย”
เตชินดูใจเย็นและยังคงคุมสถานการณ์ได้ดีหนุ่มๆ โต๊ะนั้นเริ่มลังเลหันปรึกษากัน หลายคนลุกขึ้น แต่เ้าคนมีปัญหาสองคนไม่ยอมตั้งท่าเข้ามาต่อยเตชินแต่เพราะเมาและตัวเตี้ยกว่าเลยเสยหมัดพลาดเป้าไป
เตชินส่ายหน้าพร้อมถอนใจ“งั้นก็ไปคุยกันที่โรงพัก เชิญครับ” เตชินผายมือและเดินนำไปก่อนแต่ก็ยังคงมีอีกหมัดตามมา เขาหลบเพราะคอยอยู่ก่อนแล้ว
“คิดดีแล้วเหรอที่จะมีเื่กับผมน่ะ”เตชินเดินมาจนชิดนักดื่มเ้าปัญหา แววตาดุดัน ร่างสูงใหญ่ยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปอีก
“กลับเถอะว่ะ”หนึ่งในกลุ่มเอ่ยเสียงดังและดันหลังเพื่อนๆ ให้ออกจากร้าน
“กูจะเอาน้องบัว!” เสียงนั้นดังฟังชัดได้ยินไปทั้งร้าน
“ถ้ามึงไม่กลับดีๆคืนนี้มึงอาจนอนคุกนะ” หนุ่มคนเดิมเอ่ยแล้วกระชากแขนเพื่อนให้ออกจากร้านไปได้สำเร็จแต่ก็ยังคงได้ยินเสียงโวยวายดังแว่วมาให้ทุกคนในร้านได้ยิน
“ถ้าพี่โตไม่มา ปีจะซัดหน้ามันแล้ว”ปิยากำปั้นต่อยปึกๆ กับมืออีกข้าง
“แกน่ะใจร้อน”เตชินผลักศีรษะปิยาแล้วมองไปยังบัวหอม “เป็อะไรหรือเปล่า” เตชินเดินเข้ามาเพราะเห็นบัวหอมหน้าซีดเผือด
บัวหอมส่ายหน้าและฝืนยิ้มให้เขา เตชินเลยหันไปมองรอบๆและวกมาที่ปิยา
“บอกให้เด็กๆ รีบเก็บร้าน กลับบ้านกันได้แล้วไอ้ปี”
ปิยายักไหล่ “จ้าๆ พระเอกมาแล้วคนร้ายและตัวประกอบก็ต้องถอย ไอ้ปีจะกลับแล้วจ้า...”
ตึง!
เสียงนั้นทำให้ปิยาหยุดปากเตชินชะงักก่อนจะเห็นบัวหอมลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นเสียแล้ว
1K
