บันทึกการเดินทางต่างโลกของตัวละคร เลเวล MAX

บันทึกการเดินทางต่างโลกของตัวละคร เลเวล MAXเฮือกสุดท้ายของเจ้า?






          มันคือมอนสเตอร์ระดับบอส!

          แถมดาเมจตอนพุ่งชนของมันก็หนักหน่วงมาก ทั้งที่ผมยกแบล็ค เกรทซอร์ดขึ้นป้องกันการโจมตีแล้วแท้ ๆ แต่ HP ก็ลดหายไปเกือบ 10% เลยทีเดียว!

          ผมครุ่นคิดอย่างตื่นตระหนก ขณะร่างสวมเกราะหนาได้ปลิวทะลุต้นไม้ไปหลายต้น พร้อมกับระยะของเจ้าหมูป่ายักษ์สีดำในสายตากำลังห่างออกไป

          "อาทัส!!!"

          สี่เสียงประสานอันคุ้นเคยดังแว่วเข้ามาในหู พร้อมกับเจ้าหมูป่ายักษ์เลิกให้ความสนใจผม แล้วหันไปจับจ้องที่มาของเสียงแทน 

          ไม่ได้การล่ะ! เจ้าพวกนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย!

          "กรอด!!!"

          ผมกัดฟันแน่นพลิกตัวกลางอากาศ ก่อนจะใช้แบล็ค เกรทซอร์ดปักลงกับพื้นหยุดร่างกายที่ลอยอยู่กลางอากาศ แต่ก็ยังไถลไปไกลอีกหลายเมตรกว่าจะหยุด

          จากนั้นก็ทำการกระชากแบล็ค เกรทซอร์ดขึ้นมาจากพื้น พร้อมกับนำพาร่างสวมเกราะทมิฬวิ่งกลับไปทางเดิมสุดกำลัง กระนั้นระยะห่างระหว่างผม กับเจ้าหมูป่ายักษ์ก็ยังคงห่างเกินไปอยู่ดี ด้วยสายตาอันเฉียบคมทำให้ผมมองเห็นว่าเจ้าหมูป่ายักษ์เริ่มตะกุยเท้าเตรียมพุ่งชนแล้ว

          ขนาดยกแบล็ค เกรทซอร์ดขึ้นป้องกันยังตัวปลิว นับประสาอะไรกับมนุษย์ธรรมดากันเล่า!

          ต่อให้วิ่งสุดกำลังก็คงไม่อาจไปทันแน่ ป่านนั้นเพื่อนในปาร์ตี้ของผมคงถูกชนตัวแตกกันพอดี ดังนั้นขณะที่กำลังวิ่งอยู่ ผมจึงทำการแบมือซ้ายยกขึ้นเหนือหัว พริบตานั้นประกายสายฟ้าสีทองพลันแลบแล่นไปทั่วแขน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหอกสายฟ้าสีทองปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

          หอกสายฟ้า!!! (Lightning Spear)

          แขนซ้ายทำการง้างไปข้างหลัง ก่อนจะปาหอกสายฟ้าในมือออกไปสุดกำลัง ส่งหอกสายฟ้าสีทองพุ่งทะยานไปกระแทกเข้ากลางลำตัวของหมูป่ายักษ์อย่างแรง

     เปรี้ยง!

          พริบตานั้น หอกสายฟ้าพลันเกิดการระเบิดกลายเป็นประกายสายฟ้าลามไปทั่วทั้งร่างของเป้าหมาย ส่งให้เจ้าหมูป่ายักษ์สีดำถึงกับแผดเสียงร้องโหยหวนออกมา ก่อนที่ร่างอันใหญ่โตสีดำจะเซถลาไปด้านข้างแทบล้มทั้งยืน

          "ย้าก!!!"

          เมื่อสบโอกาสก็ไม่รอช้าที่จะคว้าไว้ เสียงคำรามปลุกใจราวกับสัตว์ร้ายดังกึกก้อง พร้อมกับเท้าทั้งสองข้างได้กระทืบพื้นสุดแรงจนปริแตก ก่อนจะพุ่งทะยานตรงเข้าไปประชิดร่างของหมูป่ายักษ์ในไม่กี่อึดใจ

          ดาบยักษ์สีดำในมือถูกง้างสุดแขน ก่อนจะเหวี่ยงฟาดเข้ากลางลำตัวของหมูป่ายักษ์ เฉือนผ่านขนสีดำ และผิวหนังหนาเข้าเนื้ออย่างง่ายดาย ก่อนจะซัดร่างของหมูป่ายักษ์ตัวเขื่องให้เซถลาไปชนกับต้นไม้หักโค่นไปสามต้น

          ดวงตาสี่คู่พลันเบิกกว้างตกตะลึง จ้องมองร่างสวมชุดเกราะทมิฬด้วยความรู้สึกยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น เพียงดาบเดียวเท่านั้น! มันก็สามารถส่งเจ้าอสูรกายยักษ์ทมิฬให้ลงไปนอนกองกับพื้นได้แล้ว

          สีหน้าใต้หมวกเกราะพลันแสดงความแปลกใจ ยามลงดาบมันหาใช่ความรู้สึกของการฟันเข้าเนื้อไม่ หากแต่เหมือนกับการฟันเข้าอะไรบางอย่างที่มีความหนานุ่มเสียมากกว่า

          "อี๊ด!"

          เสียงร้องแหลมดังออกมาจากปากที่มีเขี้ยวแหลมใหญ่ ก่อนที่ร่างทมิฬตัวยักษ์จะตะกุยเท้ากลับลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง จมูกของมันพ่นลมหายใจร้อนออกมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับใช้ดวงตาดุร้ายจ้องมองมาทางผมฉายแววอาฆาต

          นัยน์ตาใต้หมวกเกราะพลันหรี่ลงจ้องมองบาดแผลบริเวณท้องของมันมีร่องรอยการถูกดาบของผมกรีดยาวเป็นแผลอย่างชัดเจน แต่โลหิตที่ไหลออกมากลับน้อยกว่าที่ควรจะเป็น

          "ไขมันงั้นเหรอ?"

          ในที่สุดผมก็ได้ข้อสรุป หากพินิจพิเคราะห์ให้ดีก็จะพบว่าปากแผลของมันเป็นสีขาวมากกว่าจะเป็นสีแดง มันช่างเหมือนกับชั้นไขมันที่มีอยู่ในตัวหมูปกติทั่วไป

          ที่แท้เพราะมีชั้นไขมันคอยปกป้องอยู่จึงทำให้คมดาบฟันเข้าไม่ถึงเนื้อสินะ

          "ดูเหมือนจะจัดการยากกว่าหัวหน้าออร์คอีกแฮะ..."

          ผมพึมพำขึ้นด้วยความรู้สึกหนักใจเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันไรเจ้าหมูป่ายักษ์สีดำก็เริ่มตะกุยเท้าพุ่งมาทางนี้แล้ว ส่งให้ผมต้องรีบกระโดดกลิ้งตัวไปด้านข้างหลบการพุ่งชนของมันไปได้อย่างหวุดหวิด

          จากนั้นผมก็ดีดตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตวัดดาบยักษ์สีดำในมือฟันตัดขาหลังใหญ่ของมัน แต่ด้วยชั้นไขมันหนาจึงทำให้คมดาบเฉือนเข้าไปถึงกระดูกเท่านั้น กระนั้นมันก็มากพอจะทำให้ร่างยักษ์ของหมูป่าต้องเสียหลักหน้าทิ่มพื้นไถลไปข้างหน้าตามความเร็วในการพุ่งตัว

          โดยไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยออกไป ผมรีบเร่งฝีเท้าวิ่งตามเข้าไปทางด้านหลังของมัน ก่อนจะง้างแบล็ค เกรทซอร์ดในมือขึ้นสุดแขน แล้วจัดการฟาดคมดาบทมิฬใส่บั้นท้ายที่ปกคลุมด้วยขนหนาสีดำสุดแรง!

          "อี๊ด!!!"

          เสียงร้องแหลมดังขึ้นด้วยความทรมานอันแสนสาหัส จากการถูกคมดาบหนาทมิฬเฉือนเข้าบั้นท้ายกลายเป็นแผลฉีกกว้าง ร่างใหญ่โตถึงกับดีดลุกขึ้นมาสุดตัว พร้อมกับหยาดโลหิต และของเสียได้ไหลทะลักลงมากองกับพื้น

          ถึงกระนั้นก็ยังไม่อาจดูแคลนมันได้ เมื่อเจ้าหมูป่าทมิฬได้ตวัดเขี้ยวยักษ์หันมาโจมตีทางด้านหลัง แต่ยังดีที่ผมไหวตัวทันกระโดดถอยหลบออกมาก่อน จึงทำให้มันโจมตีได้เพียงอากาศเท่านั้น

          เมื่อเห็นว่าศัตรูสามารถหลบการโจมตีได้พ้น มันจึงพ่นลมหายใจร้อนออกมาเสียงดังด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนที่มันจะเริ่มตะกุยเท้าพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

          แต่ครั้งนี้ความเร็วของมันตกลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด อันเป็นผลมาจากบาดแผลฉกรรจ์บริเวณบั้นท้าย และบาดแผลกรีดยาวตรงช่องท้อง ส่งผลให้เลือดสีแดงสดไหลรินออกมาจากบาดแผลทุกการก้าวเท้า กลายเป็นถนนเลือดลากยาวไปตามพื้นช่างดูน่าเวทนา

          "อาทัส ระวัง!"

          โซน่าตะโกนร้องเตือนทั้งใบหน้าซีดเขียว กระนั้นสีหน้าของนางก็ยังคงแสดงความรู้สึกเป็นห่วงอย่างชัดเจน ไม่ต่างจากคนอื่นที่กำลังมีสีหน้าแบบเดียวกัน

          ผมยกยิ้มลอบขอบใจในความเป็นห่วงของพวกเขา ก่อนจะก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าก้มตัวลงต่ำแทบขนานกับพื้น สองมือจับดาบยักษ์ไว้มั่นยกขึ้นแนบกับแผ่นหลัง ทั่วร่างพลันเกร็งแน่นสัมผัสได้ถึงพลังที่กำลังเอ่อล้นออกมา

          สทอร์ม สแลช!!! (Storm Slash)

          สองเท้าพลันก้าวไปข้างหน้าขณะก้มตัวอยู่ ก่อนจะบิดตัวหมุนเกิดเป็นแรงเหวี่ยงอันมหาศาลขึ้นในชั่วอึดใจ พริบตานั้นดาบที่แนบอยู่บนแผ่นหลังก็ได้ถูกเหวี่ยงฟันสวนเข้าใส่เขี้ยวของหมูป่ายักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามาสุดแรง

     เปรี้ยง!!!

          เสียงกระแทกดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านไปทั่วผืนป่า แต่ทว่าการปะทะกันครั้งนี้หาได้มีการหักล้างกันแต่อย่างใด หากแต่เป็นคมดาบหนาทมิฬได้บดขยี้เขี้ยวของหมูป่าให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกับซัดร่างของหมูป่ายักษ์ต้องหน้าสะบัดเสียหลักเอนตัวล้มไถลลงไปด้านข้าง          
          "แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก... ท่านี้ใช้แรงเยอะชะมัด"

          เสียงบ่นเรียบเฉยอันแสนเบาหวิวดังคู่กับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยที่พ่นลอดออกมาจากหมวกเกราะ เกิดเป็นไอร้อนสีขาวราวกับเครื่องจักรกำลังทำงาน พลางเหลือบสายตามองเจ้าหมูป่ายักษ์สีดำกำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ข้างกาย          
          ผมไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าหมูป่ายักษ์ตัวนี้มันคือตัวอะไร แต่ความแข็งแกร่งของมันอยู่ในระดับเดียวกับหัวหน้าออร์คเลยทีเดียว พอลองนึกย้อนกลับไป ผมก็จำได้ว่ามีภารกิจระดับหายนะที่ชื่อ ภารกิจกำจัดหมูป่าปีศาจ ติดอยู่บนกระดานภารกิจอยู่ด้วย

          แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวนี้ กับในภารกิจเป็นตัวเดียวกันหรือเปล่า เนื่องจากเนื้อหาในภารกิจมีการระบุเอาไว้ว่า มีการพบเจอหมูป่าปีศาจอาศัยอยู่แถวเนินเขาลึกเข้าไปในป่าร็อคเฮมฟ์ แต่เจ้าหมูป่ายักษ์ตัวนี้กลับมาปรากฏตัวอยู่แถวชายป่าเสียอย่างงั้น

          "อาทัส! เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า?"

          ขณะที่ผมกำลังให้ความสนใจเจ้าหมูป่ายักษ์อยู่นั้น โซน่าก็ได้ตะโกนขึ้นพร้อมกับวิ่งตรงเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นห่วง คนอื่นเองก็วิ่งตามหลังนางมาทั้งสีหน้าไม่แตกต่างกัน

          "ข้าไม่เป็นไร"

          ผมหันกลับไปตอบนางทั้งสีหน้าเคร่งขรึมใต้หมวกเกราะ ด้วยศักยภาพอันเหนือมนุษย์ของอาทัส ทำให้อาการเหนื่อยล้า และเสียงหอบเหนื่อยหายไปกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว 

          "ส-- สุดยอด!!! ถึงข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าหมูยักษ์ตัวนี้มันคือตัวอะไร แต่ระดับมันต้องเหนือกว่าระดับอันตรายเป็นแน่! แต่ว่าอาทัส! เจ้ากลับสามารถสังหารมันได้อย่างง่ายดาย!"

          แจ็คตะโกนขึ้นทั้งสีหน้าตกตะลึง พลางมองสำรวจเจ้าหมูป่ายักษ์สีดำที่กำลังนอนหายใจรวยริน ขณะเดินเข้าไปใกล้มันทีละน้อย แต่ผมกลับยกมือซ้ายขึ้นห้ามเขาไว้ก่อน

          "อย่าเข้าไปใกล้ มันยังไม่ตาย"

          ผมเอ่ยบอกเขาเสียงเรียบด้วยสีหน้าเคร่งขรึมใต้หมวกเกราะ ส่งให้หัวหน้าปาร์ตี้ชะงักตัวกึก แล้วพยักหน้าเข้าใจอย่างว่าง่าย ไม่รู้ว่าเจ้าตัวนี้ยังเหลือแรงอยู่อีกหรือไม่ แต่ทางที่ดีอย่าให้พวกเขาเข้าไปใกล้มันดีกว่า

          ก่อนอื่นคงต้องดับลมหายใจของมันลงก่อนสินะ

          มือขวากำด้ามจับดาบไว้มั่น พลางก้าวเดินตรงเข้าไปหาเจ้าหมูป่ายักษ์ทีละก้าว แต่ทว่าทันใดนั้นเอง เจ้าหมูป่ายักษ์ที่ควรจะนอนหายใจรวยรินดูไร้พิษสงอยู่บนพื้น กลับลุกพรวดขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับโถมร่างอันใหญ่โตของมันเข้าใส่ผมสุดตัว

          "อี๊ด!!!"

          นั่นคงจะเป็นแรงเฮือกสุดท้ายของแกสินะ?

          กล้ามแขนขวาพลันเกร็งแน่น พร้อมกับสะบัดแบล็ค เกรทซอร์ดที่พาดไว้บนบ่าฟาดเข้ากลางศีรษะของหมูป่ายักษ์สุดแรง ส่งให้คมดาบหนาทมิฬฝังเข้าไปบดขยี้กะโหลก และสมองของมันให้แหลกเหลวในคราวเดียว

     ตึง!

          จากร่างที่พึ่งลุกขึ้นมา กลับต้องร่วงลงไปกระแทกกับพื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันได้นิ่งสนิทไม่ไหวติงอีกต่อไป...

          "อะ..."

          ทั้งสี่คนถึงกับอ้าปากค้างต่อความรู้สึกตกใจยังไม่ทันหาย แต่เรื่องก็จบลงเสียแล้ว สีหน้าของพวกเขาล้วนแสดงออกถึงอาการตกตะลึงอันปกปิดไม่มิด

          แม้แต่เสียงร้องก็ยังไม่ทันดังเลย...

          ผมทำการถอนแบล็ค เกรทซอร์ดออกมาจากศีรษะที่แหลกเละของหมูป่ายักษ์ ก่อนจะสะบัดดาบเอาคราบเลือดให้กระเซ็นออกไป แล้วยกดาบยักษ์สีดำกลับขึ้นมาพาดไว้บนบ่าตามเดิม พลางหันไปมองทั้งสี่คนกำลังแสดงสีหน้าแปลกประหลาดอยู่ พร้อมกับผ้าคลุมสีโลหิตได้พริ้วไสวตามกระแสลมที่พัดผ่านมา

          แล้วกล่าวว่า...

          "ไปล่าพวกเฟลมมิ่ง วูล์ฟ กันต่อเถอะ"

          นี่เจ้ายังคิดจะไปล่าพวกมันต่ออีกเหรอ!!!?

          สี่สหายต่างพากันคิดเป็นเสียงเดียวกัน ทั้งที่สีหน้ายังคงแสดงอาการตกตะลึงอ้าปากค้างไม่เปลี่ยน

_______________________________________________


อัพเมื่อวันที่ 18/11/2563