“อันไม่อยากอยู่อย่างหวาดระแวงค่ะคุณลุงศักดิ์ ทำอย่างไรดีคะ”
“คุณหนูลองกลับไปพักที่ลำปางคืนดีไหมครับ กลับไปอยู่บ้านเราสักพัก ทางนี้ลุงจะให้ตำรวจที่เป็เพื่อนของลุงช่วยจัดการให้นะครับ”
“อืม ก็คงต้องเป็อย่างนั้นแหล่ะค่ะ หนูอยากโทรไปหาคุณแม่จังเลยค่ะ แต่กลัวว่าท่านจะไม่เชื่อหน่ะ”
“น่าจะยังไม่เชื่อว่ะแก ดูนี่สิ แม่ของหนูอ่ะ ลงภาพสวีทหวานกับไอ้เจมส์ในไอจีเสียมดยังอายขนาดนั้น คงไม่มาฟังหนูอันหรอกนะ”
“ถ้าอย่างนั้นคุณลุงจะกลับลำปางวันไหนคะ หนูจะได้ไปด้วยค่ะ”
“ก็ถ้าคุณหนูไม่มีธุระอะไรแล้วพรุ่งนี้เราก็กลับกันได้ครับคุณหนูอัน”
“ก็ดีเลยน้องอัน ละครเื่ใหม่ที่คุณปารีส แกตั้งใจจะเปิดกล้องหน่ะ แกติดต่อมาแล้วนะนางเอกต้องทำนาทำไร่เป็มันเป็ละครย้อนอดีตไปเป็สมัยก่อนหน่ะ หนูก็ลองไปหัดทำดูก็ดีเหมือนกันนะพี่ว่า”
“ค่ะ เอ่อ คุณลุงคะ ถ้าหนูจะทำพินัยกรรมกันไว้บ้างจะได้ไหมคะ เพื่อความรอบคอบหน่ะค่ะ”
“ไอ้ได้ หน่ะมันได้ครับ แต่ทำไม?”
“หนูก็ไม่รู้จะพูดว่ายังไงนะคะ แต่ถ้าคุณแม่เป็อย่างนี้ ไม่สนใจอะไรเลย นอกจากสามีเด็กของท่านแล้ว แล้วถ้าหากสามีเด็กของคุณแม่วางแผนฆ่าหนู เพื่อที่แม่ของหนูจะได้มรดกจากหนูไปใช้อย่างสุขสบายอย่างนั้น~
สู้หนูเอาเงินทองทรัพย์สมบัติบริจาคทำบุญตั้งเป็มูลนิธิให้หมด โดยที่ยังคงมีผู้จัดการดำเนินงานเหมือนเดิมทุกอย่างแต่เปลี่ยนให้มูลนิธิเป็เ้าของ นำผลกำาไรไปทำบุญในแต่ล่ะที่ที่เรา้า คุณลุงกับพี่เก๋คิดว่าเป็ไปได้ไหมคะ เห็นด้วยไหมคะ”
“คุณหนูอัน!?”
“จริงๆนะคะคุณลุง คุณลุงช่วยอยู่ต่อที่นี่แล้วจัดการทำเอกสารการตั้งมูลนิธิให้หนูหน่อยค่ะ ลงเป็รายลักษณ์อักษรกำกับไว้เลยว่าถ้าหนูตายไปจริงๆทรัพย์สมบัติทุกอย่างจะต้องตกเป็ของมูลลนิธิใหม่ที่เราจะตั้งขึ้นค่ะ
แต่หนูจะให้เงินเดือนฝากไว้ให้คุณแม่ใช้ยามแก่ หรือเมื่อถ้าหนูเป็อะไรไปจริงๆ หนูจะฝากให้ท่านเดือนล่ะห้าหมื่นทุกเดือนๆ แยกบัญชีต่างหาก ถ้าท่านลำบากจริงๆเมื่อไรคุณลุงก็ช่วยเก็บไว้ให้ท่านด้วยนะคะ และอย่าบอกเื่นี้กับใครในตอนนี้นะคะ”
“คุณหนูแน่ใจนะครับ สมบัติทุกอย่างรวมถึงที่ลำปางด้วยหรือครับ”
“ค่ะ รวมหมดเลย ทั้งร้านค้ากิจการ คอนโดให้เช่าก็เก็บค่าเช่าใส่บัญชีรวมของมูลนิธิให้หมดเลยค่ะ พี่เก๋กับคุณลุงเซ็นเป็กรรมการ ผู้จัดการมูลนิธิให้หนูนะคะ หนูมีเงินเดือนให้ ถ้าคนไม่พอก็จ้างมาเพิ่มเอาค่ะ ถ้าอันตายไป อันจะทำบุญบริจาคให้หมดเลยค่ะ”
1เดือนต่อมา
“หายไปอีกแหล่ะ นิยายอะไรอัพมาขาดๆหายๆ อย่างกับคนวัยทอง อารมณ์แปรปรวนเหลือเกิน ไม่มีความสม่ำเสมออะไรเลย เราเลยไม่รู้ว่ายัยคุณหนูอันอันนางร้ายไม่เต็มเต็งนั่น สรุปมันออกจากบ้านไปไหนของมันแล้วอ่ะ อู้ย!ข้องใจเหลือเกิน”
่นี้ว่างก็นั่งรอนิยายเื่โปรดอัพไปสิ อ่านไปก็ด่าไป ไม่พอนะมีแถมยังไปเมนท์ด่าต่อจ้า เขาไม่รู้จักเราหรอก นักเขียนเขาถึกกันจะตาย เราด่าเราก็็ซื้อหรอก ไม่ได้อ่านฟรีๆเสียเมื่อไหร่
นี่ก็สามวันแล้ว ไม่ได้ว่า สงสัยต้องจัดคอมเมนท์ทวงนางก่อน นักเขียนคนนี้มันฮาร์ทคอ ต้องให้ได้จิกถึงจะอัพนิยายมา ทำไมนิสัยอย่างนี้ ไอ้เราก็รอไปสิ หึ!
1อาทิตย์ผ่านไป ณ.บ้านไร่ที่ลำปาง
เชี่ย!แต่งก็ไม่จบ เสือกหัวใจวายตายไปก่อน ฉันก็ดันไปคอมเมนท์ด่าไว้เสียเยอะ เป็โรคหัวใจก็ไม่บอก เื่ยังไปไม่จบเลย แล้วยังไงต่อล่ะนี่ คงไม่ใช่หัวใจวายตายเพราะนักอ่านปากแจ๋วอย่างอันอันนะ ที่คอมเมนท์แรงๆหน่ะ ไม่รักไม่อ่านไม่เมนท์ไปหรอกนะ
เขาขอโทษอ่ะ~
วันนี้ไปกาดดีกว่า(ตลาด) ไปหาซื้อของมากินแซ่บๆมากินสักหน่อย ตลาดเล็กตลาดใหญ่ อันๆก็ชอบหมดแหล่ะ หึ หึ ขอให้ได้ใช้เงิน ได้เดินเลือกของกัน
“คุณหนูจะปิก(ไป)ไหนเ้า”
“อ้อ หนูจะไปกาด ที่ตำบลอ่ะค่ะ ป้าหวาน”
“หื้อป้าไปโต้ยบ่าเ้า(ให้ป้าไปด้วยไหมค่ะ)”
“โน ค่ะแค่ใกล้ๆนี่เองป้าอยู่ที่บ้านนี่แหล่ะ หนูไปไม่นานหรอกค่ะ”
“กะได้เ้า”
“หนูไปแล้วนะคะ”
แล้วอันอันก็เอารถเก๋งที่บ้านออกไปตลาดนัดในที่ตัวตำบลอย่างดี แต่ขับออกมาไม่นาน มีรถเก๋งสองคันมาตามประกบและก็ดูเหมือนตั้งใจมาเบียดรถของฉันอย่างไรอย่างนั้น
“ว๊าย! ช่วยด้วย”
เชี่ยแล้ว!รถของอันถูกเบียดจนเสียหลักตกถนน อันอันที่อยู่ในรถได้รับาเ็จากการถูกกระแทกเข้ากับพวงมาลัยรถอย่างแรงจนหมดสติไป
เป็เพราะคุณนักอ่าน ที่มีส่วนทำให้ฉันหัวใจวายตาย ดังนั้น ฉันขอให้คุณนักอ่านเข้าไปใช้ชีวิตในนิยายของฉันให้สมใจของคุณ อยากเปลี่ยนอะไร หรือ้าให้เป็อย่างไร มันถึงจะดีถูกใจ หรือได้ดังใจของคุณนักอ่าน ก็ตามใจเลยค่ะ ฉันยกให้ ลาก่อน~
“ อะไรอ่ะ เสียงใคร แค่ก แค่ก เอ๊ะ!เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ที่นี่ที่ไหน เราพูดภาษาอะไรอ่ะ โอ้!เราพูดจีนได้คล่องขนาดด้วยหรือว่ะ งงอ่ะ แล้วนี่มันอะไรกัน
เฮ้ย! ยานอนหลับ ฮึ้ย~อะไรอ่ะ กระจก!กระจกอยู่ไหนนะ
“นี่ฉันเหรอ! เด็กจังเลยอ่ะ แต่ ทำไมแต่งตัวเชยแบบนี้อ่ะ ห้องนอนก็แต่งแปลกๆมีเตียงเตาอย่างกับในหนังจีนเลย โต๊ะตู้ ครื่องใช้ในห้องนี่มัน~ แล้วนี่มันบ้านใคร หรือจะเป็รายการแกล้งดารา เขาซ่อนกล้องไว้ตรงไหนหรือเปล่านะ แล้วเราควรจะทำหน้าใท่าไหน รีแอคยังไงดีถึงจะสวยน่ารักนะ ได้ฐานแฟนคลับเพิ่มดีนะ จะได้งานพรีเซ็นเตอร์ตัวใหม่ๆเพิ่มมาอีก อิ อิ”
ก็อกๆ
ใครอ่ะ!
“คุณหนูคะ คุณท่านกู้กับคุณนายกู้ให้มาตามลงไปพบค่ะ คุณอิงลี่เธอมาถึงแล้วค่ะ”
“นายท่านกู้ ตระกูลกู้? อิงลี่? เฮ้ย! นี่มันเื่อะไรกันว่ะ ชื่อยังกับในนิยายเลย!เล่นเสียเหมือนเชียว แต่เอ๊ะ! นิยายเหรอ?
นี่คุณแม่บ้าน ปีนี้ปีอะไรหน่ะ แล้วฉันชื่ออะไรหรือ? เราอยู่ที่ไหนตอนนี้ ”
“…..”
“…..”
“คุณหนูก็ชื่อ คุณหนูอันฉี แซ่กู้ กู้อันอันหรือคุณหนูอันอันอย่างไรเล่าค่ะ มีอะไรหรือค่ะ”
“…..”
“แล้วนี่มันปีใดแล้วอ่ะคะ”
“ปีนี้หรือคะ ก็ปี1971นะสิคะ คุณหนูแปลกๆนะคะ”
“แล้วที่นี่คือ?”
“ก็บ้านตระกูลกู้ ของท่านรองหัวหน้าหมวดการทางรถไฟกู้ ในเมืองปักกิ่งอย่างไรเล่าคะ”
“ผู้รองหัวหน้าหมวดการทางรถไฟกู้เสียด้วย ละเอียดมาก ชัดเลย!”
“มีอะไรหรือคะคุณ คุณหนูอันพูดอะไรแปลกๆเสียจริงค่ะ”
“ไม่มีอะไร แล้วที่บอกเมื่อกี้คือใครมานะ?”
“ก็คนที่อ้างตัวว่าเป็คุณหนูกู้ตัวจริงนะสิคะ ชื่อคุณอิงลี่ค่ะ”
“อืม มีใครอยู่บ้างตอนนี้”
“ก็มี นายท่านกู้กับคุณนายกู้ ท่านผู้เฒ่ากับคุณนายผู้เฒ่ากู้กับคุณชายใหญ่ค่ะ แล้วก็~”
“ก็ใคร?”
“ครอบครัวตระกูลเหอ นายท่านผู้พันเหอกับคุณนายเหอ แล้วก็คุณชายใหญ่ ผู้กองเหอห้าวรุ่ย คู่หมั่นของคุณหนูอันอันอย่างไรเล่าเ้าคะ”
“โห~มาเป็พวงเลย จำชื่อไม่ได้สักคน แต่คร่าวๆมาตรงเป๊ะ โอ้ย!เพราะมัวแต่ด่านักเขียนอยู่เลยไม่ค่อยใส่ใจรายละเอียดอะไรเลย แถมยังไม่มีความทรงจำอะไรเลย นอกจากอ่านออกเขียนได้เท่านั้นเหรอนี่ อ่ะ! เราอ่านออกเขียนภาษาจีนได้หรือนี่ ไม่เลวๆ อย่างน้อยก็พอจะเอาตัวรอดได้บ้าง”
“คุณหนูอันว่าอะไรนะคะ”
“ไม่มีอะไร พี่แม่บ้านออกไปเถอะ เดี๋ยวฉันตามออกไปค่ะ”
“ค่ะ คุณหนู”
จริงหรือวะเนี่ย! เท่าที่เราจำได้นี่มัน เอ่อ! ใช่เราเกิดอุบัติเหตุ เอ๊ะ!ไม่ใช่อุบัติเหตุนี่นา แต่เป็การเจตนาฆ่าแบบหวังผล กะจะให้ตายกันไปเลยจริงๆนี่นา การฆาตกรรม? ใช่แล้วเราถูกตามฆ่านี่ หรือเราจะตายแล้วทะลุมิติมา
แล้วเสียงที่เราได้ยินั้แ่ทีแรกนั่นล่ะ คืออะไร ยัยนักเขียนประสาทอายุสั้นโรคหัวใจคนนั้นเป็คนส่งเรามาที่นี่อย่างนั้นหรือ
ไม่นะ! ลำบากชิบหายเลย! แถมยังมาอยู่ในร่างนางร้ายป้ายแดงเสียด้วย ได้ข่าวว่าโง๊โง่มากเสียอีกต่างหากจะส่งฉันมาตายเหรอไงห๊ะ! แล้วนี่ยัยนางเอกก็กลับมาแล้วด้วย
จะทำยังไงถึงจะหนีหายไปจากหายนะได้นะนังอัน!
5K
