Age of war

ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย ก่อนหน้าที่เมืองหลวงจะติดต่อกลับมาหาผู้บัญชาการทอม

กองทัพชาวปักษาที่เสียชีวิตลงราวสองแสนกว่านาย ได้กลับมาเกิดตั้งแต่ช่วงบ่ายของวันที่สี่สิบหก

ไฮเจนและกองทัพของเขาประสบความสำเร็จ ในการหลอกเผ่ามนุษย์ด้วยความตายอย่างกล้าหาญในสงครามพันธมิตร

“ไอบ้าโซเดียมยังอยู่ที่นั่นอีกเรอะ? ”

เหยี่ยวขาวผู้เกิดใหม่ได้พูดพึมพำกับตัวเอง

เขาไม่เข้าใจความคิดของโซเดียม ว่าทำไมถึงยังดื้อรั้นอยู่กับสิ่งที่ไม่ใช่สงครามของตัวเอง

“... ช่างหัวมัน รีบไปสมทบกับจ่าฝูงออกเซอร์ดีกว่า”

ไฮเจนกล่าวเช่นนั้น ก่อนจะกางปีกโบยบินออกไปพร้อมกับกองทัพสองแสนนายของเขา

กองทัพของไฮเจนมารวมตัวกับกองทัพของออกเซอร์ในช่วงเวลาราวสี่ทุ่มกว่าของวัน

ด้วยกองทัพทั้งสองที่มารวมตัว ทำให้ตอนนี้มีกองกำลังทั้งหมดถึงหกแสนนาย

ชุดรบสีเขียวที่พวกเขาสวมอยู่นั้น มันสร้างมาจากพืชพื้นถิ่นที่มาจากดาวบ้านเกิดของชาวปักษา

มันมีความสามารถในการพรางตัว เปลี่ยนสีให้กลือนไปกับสภาพแวดล้อม อีกทั้งยังมีความเหนี่ยวและแข็งแกร่งมากพอจะป้องกันลูกธนูกับคมดาบได้

หัวลูกธนูไฟ ระเบิด ยาพิษ และกระแสไฟฟ้า ต่างถูกเตรียมเอาไว้นับหลายแสนดอก

ถุงหนังสัตว์ที่บรรจุระเบิด TNT กับเชื้อไฟนาปลามของพวกเขา ต่างถูกเหน็บเอาไว้ที่เอวเพื่อเตรียมทิ้งแบบปูพรมใส่ฐานหลักของมนุษย์ตรงหน้า

พวกเขาพร้อมที่จะทำศึกชี้ขาดกับมนุษย์

“วันนี้จะเป็นวันที่พวกเราลบเผ่าสองแขนออกไปจากแผนที่โลก ทุกหน่วยบุกได้! ”

ฝูงบินหกแสนนายของชาวปักษาเริ่มบินทะยานขึ้นท้องฟ้า ก่อนจะถูกกลืนหายไปกับเมฆยามราตรีข้างบน

ท้องฟ้ายามราตรีที่งดงาม กำลังสะท้อนอยู่ภายในนัยตาของเหล่าปักษา

ถึงโลกนี้จะไม่มีดวงจันทร์และประอาทิตย์ แต่ยามราตรีของที่นี่ก็ไม่ได้มืดบอดอย่างที่คิด

มันยังคงมีแสงสว่างนวลเฉกเช่นมีพระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่เหนือฟ้า เหมือนที่ยามอรุณส่องสว่างได้โดยไร้ซึ่งพระสุริยะส่องประกายแสง

เมืองหลวงของมนุษย์เริ่มปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ณ สุดขอบฟ้า

“อย่าลืมสวมที่กรองอากาศพิษ และบินกระจายตัวออกไปด้วย”

จากการส่งหน่วยสอดแนมมาอย่างยาวนาน ทำให้ออกเซอร์พอจะคาดเดาได้ว่าพวกตัวเองกำลังจะไปสู้กับสิ่งใด

เขารู้ว่าพื้นที่เหนือเมืองหลวงของเผ่ามนุษย์นั้น มีควันพิษร้ายปกคลุมอยู่

รู้ว่าพวกมันมีอาวุธที่ร้ายแรงซึ่งสามารถระเบิดออกเป็นวงกว้างได้

รู้ว่าพวกมันมีอาวุธที่มีศักยภาพเพียงพอต่อการโจมตีพวกเขา ที่กำลังบินสูงอยู่บนฟ้าได้

ดังนั้นออกเซอร์จึงต้องใช้แผนบุกโจมตีฉับพลัน โดยอาศัยเมฆและความมืดของกลางคืนซ่อนตัวตนเอาไว้

เลือกโจมตียามราตรีที่มีแสงสว่างอันน้อยนิด บินเหนือเมฆเพื่อหลบซ่อนสายตาของเผ่ามนุษย์

แล้วร่อนโจมตีจากฟากฟ้าโดยไม่ให้ศัตรูได้ทันตั้งตัว

เป็นกลยุทธ์เรียบง่ายแต่มีประสิทธิภาพในการรบสูง

ถ้าหากว่าพวกเขาสามารถลอบโจมตีได้สำเร็จแล้วละก็ ชัยชนะคงไม่หนีไปไหนไกล

แต่ในตอนนั้นเองที่สัญชาตญาณภายในร่างของออกเซอร์กรีดเสียงร้องขึ้นมา

ความเงียบสงบได้ถูกทำลายด้วยเสียงระเบิดคำรามจากเมืองหลวงของมนุษย์ที่อยู่เส้นขอบฟ้า

เส้นแสงขนาดเล็กจำนวนมากวิ่งตัดผ่านอากาศมาทางกองทัพของออกเซอร์อย่างแม่นยำราวจับวาง

ราวกับพวกมนุษย์รู้ว่าพวกเขากำลังบินอยู่ที่นี่

“ศัตรูโจมตีมาแล้ว! ”

ไฮเจนกับออกเซอร์ต่างกรีดเสียงร้องเตือนฝูงของพวกเขา

แต่มีหรือที่เสียงคำสั่งจะถ่ายทอดได้ไวกว่าลูกปืน

ร่างของเผ่าปักษาถูกแยกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยกระสุนต่อต้านอากาศยานขนาดสี่สิบมิลลิเมตร

เสียงปืนที่ดังกระหึ่ม เม็ดกระสุนที่โปรยขึ้นท้องฟ้าราวห่าฝน มันดังต่อเนื่องอย่างไร้ที่สิ้นสุด

ท้องฟ้าที่มืดมิดถูกย้อมไปด้วยสีแดงที่ปลิวกระจายออกมาจากร่างของพวกเขา

หยาดฝนเลือดและเศษเนื้อจากชีวิตนับแสนข้างบนเหนือเมฆได้ร่วงหล่นลงมา

ราวกับเป็นภาพของขุมนรก

“ทุกคนบินกระจายตัว! ของแบบนี้ไม่มีทางโจมตีต่อเนื่องได้นานขนาดนั้นหรอก! ”

ใช่แล้ว การโจมตีที่บ้าคลั่งเช่นนี้ต้องมีวันหยุดลง มันไม่มีทางยิงได้ต่อเนื่องยาวนานหรอกนะ

ออกเซอร์คิดเช่นนั้น

แต่เขาคิดผิด

ถึงแม้จะผ่านไปสามนาที กระสุนสังหารก็ยังคงถูกส่งยิงออกมา

มันมีมากมายเพียงใด? อาวุธของพวกมันยิงได้ต่อเนื่องนานเพียงนี้เลยหรือ?

ออกเซอร์ประเมินความสามารถอาวุธของเผ่ามนุษย์เอาไว้สูงแล้ว แต่ความจริงกลับสูงยิ่งกว่า

กองทัพหกแสนเหลือเพียงห้าแสนในชั่วพริบตา และมันยังลดลงด้วยความเร็วอันน่าทึ่งอย่างต่อเนื่อง

“ทุกหน่วย ดับเครื่องชน! ไฮเจน พาฝูงของเจ้าบินอ้อมไปลอบโจมตีจากข้างหลังซะ! ”

ออกเซอร์คิดจะใช้ฝูงของตัวเองเป็นตัวล่อ โดยให้ไฮเจนนำกองกำลังหนึ่งแสนบินแยกตัวออกไปลอบโจมตี

เขาจงใจบินร่อนลงต่ำกว่าระดับเมฆด้วยความเร็วสูงสุด เพื่อทำให้กลุ่มของตัวเองดูเด่นชัดขึ้นมาในสายตาของเผ่ามนุษย์

ออกเซอร์บินหักเลี้ยวหลบกระสุนด้วยความคล่องตัวและทักษะของเขาเอง

ใช้สัญชาตญาณนำร่องทิศทางของกระสุน แล้วหักบินหลบก่อนที่เป้าหมายจะพุ่งเข้าทะลวงร่างของเขาไป

เป็นทักษะที่ยอดเยี่ยมสมกับหัวหน้าจ่าฝูง ผู้ที่ได้ฉายา [พญาแห่งปักษา ออกเซอร์]

กองทัพของออกเซอร์บางส่วนเริ่มเค้นสมาธิ แล้วหลบลูกปืนอย่างเชี่ยวชาญ

ถึงจะไม่อาจบินได้เร็วกว่าลูกปืน แต่หากกะจังหวะให้ดี พวกเขาก็สามารถที่จะหลบลูกปืนได้

แต่การทำสิ่งนั้นให้เป็นจริงมันช่างยากนัก

คงมีแค่นักรบระดับชั้นนำ กับระดับจ่าฝูงของเผ่าปักษา ที่สามารถบินหลบลูกปืนได้

กองทัพเผ่าปักษายังคงร่วงโรยราวกับต้นไม้ที่ผลัดใบ

ทั้งที่ระยะห่างของกองทัพของเขากับเมืองหลวงของมนุษย์ยังเหลืออีกหลายกิโลเมตร แต่กองทัพของเขากลับลดหายไปจนเหลือเพียงแค่สองแสน

และยังคงลดลงต่อเนื่องไม่มีหยุด

ความเหนื่อยล้าเริ่มสะสม จนแม้แต่ผู้ที่บินหลบลูกปืนได้ยังพลาดท่าถูกยิงร่วงไปในท้ายที่สุด

คงขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว ที่กองทัพของเขาจะพินาศสิ้น

ออกเซอร์เหลือบไปมองดูฝูงของไฮเจน

กองกำลังหนึ่งแสนของเขายังคงปลอดภัยดี

แต่ทว่า---

“...เจ้าอสูรเหล็กพวกนั้นคืออะไร? ”

ไฮเจนตั้งคำถามกับตัวเอง

ที่ตรงหน้าฝูงบินของเขา มันมีอีกฝูงบินหนึ่งกำลังบินตรงเข้ามาหา

สิ่งนั้นคือฝูงบินขับไล่ [มิตซูบิชิ เอ หก เอ็ม ซีโร่ (ต่างโลก) ]

ผู้พัฒนาฝูงบินรบนี้คือชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งที่มีความรู้ด้านวิศวกรรมการบินเป็นอย่างดี

[มิตซูบิชิ เอ หก เอ็ม ซีโร่] คือยานที่มีความเร็วสูงสุด 565 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ลำตัวยานยาว 9.06 เมตร ออกแบบโดย จิโร่ โฮริโคชิ ผลิตโดย มิซุบิชิ เฮวี อินดัสตรีส์

มันเป็นเครื่องบินขับไล่ที่เริ่มพัฒนาปี 1942 ออกบินครั้งแรกปี 1944 วันที่ 6 มีนาคม และถูกยกเลิกใช้งานในปี 1945

มันคือเครื่องบินขับไล่ชนิดขับเคลื่อนด้วยหนึ่งใบพัด สองปีก

เสียงเครื่องยนต์ของใบพัดที่ดังก้อง กลิ่นน้ำมันที่โชยออกมาราวกับพึ่งเข็นออกจากโรงงาน อีกทั้งเสียงเสียดสีของลมที่เข้าปะทะกับผิวโลหะของตัวยาน

สิ่งเหล่านี้คือความโรมานซ์และเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งลูกผู้ชายที่สุดแสนจะคลาสสิก

ไม่ใช่ยานรบรุ่นใหม่ที่เน้นความเร็ว และอำนาจการทำลายล้างของอาวุธ

ไม่ใช่ยานรบรุ่นใหม่ที่ติดตั้งระบบอำนวยความสะดวก

แต่เป็นเครื่องบินขับไล่สุดคลาสสิกที่เน้นฝีมือของผู้ขับขี่เป็นหลัก

และชาวญี่ปุ่นผู้นี้ยังลงมือดัดแปลงให้มันเหนือล้ำไปกว่ารุ่นดั้งเดิมที่เกิดขึ้นจริงบนโลก

ตัวถังหุ้มยานถูกสร้างด้วยวัสดุต่างโลกซึ่งมีน้ำหนักเบาแทนที่ผิวโลหะผสม

มันทำมาจากพืชรูปร่างคล้ายปะการังที่มีความสามารถในการพรางตัวตามสภาพแวดล้อม

ใบพืชคล้ายสาหร่ายทะเลเหล่านั้น มีคุณสมบัติที่เหนียว และเปลี่ยนสีได้ราวจิ้งจก

หากนำมาผ่านความร้อนกว่าสองพันองศาที่ความดันสูง ใบพืชเหล่านั้นจะเกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างภายในขึ้น

จากใบพืชที่มีความเหนียวระดับป้องกันคมดาบได้ จะกลายเป็นวัสดุที่เหนี่ยวและแข็งแกร่งระดับทนลูกปืนขนาดสิบมิลลิเมตรได้

อีกทั้งยังทนไฟได้ถึงสามพันองศาหลังจากที่ปล่อยให้เย็นตัวลง

มีน้ำหนักเบายิ่งกว่าโลหะในความหนาและปริมาตรที่เท่ากัน

อีกทั้งยังมีความเหนี่ยว แข็งแกร่ง และดูดซับแรงกระแทกได้ดียิ่งกว่าแผ่นเหล็กหนา

อาจเทียบเท่าได้กับโลหะผสมที่ใช้สร้างอาวุธยุทโธปกรณ์ยุคสมัยใหม่ของมนุษย์

มันเป็นวัสดุราวกับความฝัน เพราะหาได้ง่ายจากการปลูกพืชปะการังต่างโลกเหล่านั้น

ชาวปักษาที่เป็นเจ้าของพืชดั้งเดิม ไม่ได้รู้วิธีแปรรูปเหมือนที่มนุษย์ทำ

พวกเขารู้แค่คุณสมบัติเบื้องต้น แล้วเอามาตัดเย็บดัดแปลงเป็นชุดป้องธรรมดา

ผิดกับมนุษย์ที่เอามาวิจัยทดลอง จนนำไปสู่การแปรรูปวัสดุที่ดียิ่งกว่าเดิม

นอกจากวัสดุต่างโลกแล้ว ยังมีอาวุธที่ถูกพัฒนาขึ้นมาด้วย

ปืนกลที่ใช้หัวกระสุนพิเศษขนาดสิบมิลลิเมตร ได้ถูกติดตั้งลงไปตรงส่วนหัวของยาน

ด้วยวัสดุตัวใหม่ที่ว่า จึงทำให้น้ำหนักของลูกปืนและตัวปืนเบากว่าปกติมาก

ถึงมวลของลูกปืนจะลดลง แต่อำนาจการทะลวงและความแม่นยำกลับยังคงเดิมด้วยวิธีการออกแบบพิเศษ

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณความอัจฉริยะของวิศวกรณ์ชาวญี่ปุ่นผู้นี้ ที่ทำให้เผ่ามนุษย์ได้เครื่องบินรบขับไล่รุ่นผลิตง่าย อีกทั้งยังใช้ทรัพยากรณ์ราคาถูกในการสร้างได้สำเร็จ

“... ศัตรู? ”

เครื่องบินขับไล่ของมนุษย์นั้นมองเห็นได้ยากยิ่งนัก

ด้วยวัสดุพิเศษต่างโลก ทำให้ผิวของยานถูกกลืนไปกับท้องฟ้าสีดำ

มีเพียงเสียงจากเครื่องยนต์จากฝูงบินทั้งยี่สิบลำ ที่ดังกังวาลไปทั่วฟ้า

ไฮเจนไม่รู้จักเจ้าสัตว์ร้ายตรงหน้า แต่อย่างหนึ่งที่แน่ชัดสำหรับเขานั้น---

“ทุกคนระวัง มันเป็นศัตรู! พวกสองแขนมัน… มันกำลังขับขี่สิ่งนั้นอยู่! ”

--- ที่แน่ชัดสำหรับเขา คือเจ้าสิ่งนั้นเป็นศัตรูของไฮเจนอย่างไม่ต้องสงสัย

ฝูงบินขับไล่ยี่สิบลำเริ่มบินกระจายออกอย่างเป็นระเบียบ

ลูกปืนขนาดสิบมิลลิเมตรถูกยิงสาดออกไปตรงหน้าเข้าปะทะกับเป้าหมาย

ไฮเจนกางปีกถลา และร่อนหลบลงต่ำเลียบพื้นดิน

กระสุนจำนวนมากที่ยิงไล่ล่าตาม ต่างพลาดเป้าทะลุลงสู่ผิวดิน

“ศัตรูมีแค่ยี่สิบตัว บินเข้าระยะแล้วสอยมันให้ร่วง! ”

ไฮเจนกรีดเสียงออกคำสั่ง

ฝูงบินปักษาเริ่มบินกระจายออกอย่างเป็นระบบระเบียบ

พวกเขาบินเข้าใส่ฝูงบินของมนุษย์ ก่อนจะเริ่มง้างธนูเล็งใส่

แต่พวกเขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้

“เร็ว…!? ”

ความเร็วระดับ 565 กิโลเมตรต่อชั่วโมงนั้น ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะบินหรือเล็งตามทันได้

ไม่ว่าจะบินไล่ล่าแค่ไหน ก็มิอาจบินตามได้ทัน

เสียงปืนจากฝูงบินทั้งยี่สิบลำ ยังคงดั่งกระหึ่มไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี

พวกเขาบินกระจายตัวออก วิ่งตรงด้วยความเร็วจนอากาศแหวกออกเป็นเส้นทางยาว

ยิงไล่ต้อนจากระยะไกลด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง แล้ววาดเป็นเส้นโค้งวกกลับอย่างสวยงาม

ฝูงบินยี่สิบลำของมนุษย์กำลังไล่ต้อน และตีวงล้อมกองทัพสองแสนของไฮเจนเอาไว้จากทุกทิศทาง

“หัวหน้าครับ ไม่สามารถเล็งได้เลยครับ มัน… พวกมันบินเร็วมาก! ”

“ไอพวกนี้คืออะไร!? ทำไมเร็วแบบนี้! ”

“ท่านไฮเจน! อ๊ากกก! ”

มันคือนรกของเผ่าปักษา เผ่าพันธ์ุที่เป็นผู้ปกครองท้องฟ้านั้น กำลังจะถูกสัตว์บกอย่างมนุษย์แย่งชิงอำนาจในการครองน่านฟ้าไปแล้ว

“หน่อย! ”

ไฮเจนที่ไม่อาจทนรับการถูกไล่ต้อนเพียงฝ่ายเดียวได้นั้น ได้พุ่งเข้าใสศัตรูตรงหน้า

กระสุนถูกลั่นใส่ร่างกายของเขา แต่เขาไม่คิดแม้แต่ที่จะหลบกระสุนสังหารเหล่านั้น

เขายอมตายดีกว่าถูกไล่ต้อนฆ่าอย่างไร้ทางสู้

ไฮเจนใช้ร่างที่ท่วมเลือดบินเข้าชนเครื่องบินขับไล่ลำหนึ่งได้สำเร็จ

“กินนี่ซะ! ”

แล้วทำการพลีชีพด้วยการจุดฉนวนใส่ระเบิด TNT และนาปาล์มที่พกมา

ลูกไฟขนาดเล็กได้ถูดจุดระเบิดขึ้นกลางท้องฟ้าพร้อมกับร่างของไฮเจน

“ท่านไฮเจน! ”

“ไม่นะท่านจ่าฝูงไฮเจน! ”

เหล่าลูกน้องของเขาต่างกรีดเสียงร่ำไห้

การตายของไฮเจนได้ปลุกไฟสู้ให้กับพวกเขา

แม้นจะพลีชีพ ยังไงก็ต้องขอลากเอาศัตรูไปลงนรกด้วยกันให้ได้

“ดีละพวกเรา---”

แต่ทว่าไฟสู้นั้นกลับถูกทุบทำลายจนสิ้นไม่มีชิ้นดี

เครื่องบินขับไล่ที่ไฮเจนยอมพลีชีพใส่นั้น ยังคงบินได้อยู่

ถึงจะมีรอยเปื้อนดำ และมีรอยบุบสลายบ้าง แต่มันยังบินต่อไปได้อยู่

เสียงเครื่องยนต์ที่ดังก้อง และไฟปืนที่ยังคงลั่นต่อเนื่อง ได้กลายเป็นฝันร้ายของชาวปักษาที่เผชิญหน้ากับมัน

ไฟที่ลุกโชนไม่ยอมดับของระเบิดนาปาล์ม ทำให้เครื่องบินขับไล่ลำนั้นกลายเป็นภาพของปีศาจร้ายที่โบยบินไปทั่วท้องฟ้า

มันคือพญานกเพลิง ปีศาจร้ายที่พร้อมจะเอาชีวิตของพวกเขาทั้งฝูง

ทั้งที่ความจริงนักบินภายในยานถูกความร้อนเผาตายไปแล้ว แต่ชาวปักษาไม่รู้ความจริงข้อนั้น และเห็นเป็นภาพของนกปีศาจที่เป็นอมตะไปแทน

“ตัวบ้าอะไรฟะ!? สู้ไม่ได้หรอก ถอย ถอยก่อน! ”

“ปีศาจ พวกมันคือปีศาจ! ขนาดไฮเจนยังฆ่าไม่ได้ แล้วพวกเราจะทำอะไรได้!? หนีเร็ว! ”

พวกเขาต่างหันหลังหนีอย่างไม่สนซึ่งเกียรติยศอีกต่อไป

ความภาคภูมิใจของนักล่าแห่งท้องฟ้า ได้ถูกทำลายจนสิ้นด้วยฝูงบินขับไล่เพียงยี่สิบลำของมนุษย์

“ไฮเจน…”

ออกเซอร์ที่เฝ้ามองกองทัพสองแสนของไฮเจนถูกบดขยี้ กำลังรู้สึกสิ้นหวัง

ทำไมศัตรูถึงรู้ตำแหน่งของตนได้?

มีหนอนบ่อนไส้ในกองทัพเช่นนั้นหรือ?

แล้วเขาจะเฝ้าวางแผนใช้กลยุทธ์ลอบโจมตีไปเพื่ออะไร?

จะยอมเป็นตัวล่อไปเพื่ออะไร?

กองทัพจำนวนหกแสนจะมีค่าอะไร?

“พวกมันคือปีศาจร้าย---”

ออกเซอร์พูดออกมาเช่นนั้นให้กับตัวเอง ก่อนที่จะกลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปพร้อมกับห่าฝนลูกปืนที่โปรยปรายขึ้นท้องฟ้า

พวกปักษาไม่รู้เลยว่ามนุษย์นั้นมีเรดาร์ใช้ตรวจจับการเคลื่อนไหวของพวกเขา

ต่อให้พวกเขาเคลื่อนไหวเงียบสงบและซ่อนตัวมิดชิดเพียงใด แต่ถ้าหากเคลื่อนทัพขนาดใหญ่ผิดสังเกตุ ฝ่ายมนุษย์มีหรือที่จะไม่รู้ตัว

พวกเขาไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำ ล้วนแต่เป็นเพียงการดิ้นรนบนฝ่ามือของฝ่ายมนุษย์เท่านั้น

และความน่ากลัวของมนุษย์ยังไม่จบเพียงเท่านี้

“บินตามพวกมันไป”

คำสั่งเช่นนั้นได้ส่งตรงลงมาจากเลขาผู้นำฝ่ายมนุษย์ [ตั๋ง]

ใช่แล้ว เผ่ามนุษย์ไม่คิดที่จะหยุดลงเพียงแค่การป้องกันตัวเองเหมือนกับสงครามครั้งก่อนอีกต่อไป

“สืบหาเมืองของพวกมัน แล้วจัดการส่งเครื่องบินทิ้งระเบิดไปถล่มมันซะ”

เผ่ามนุษย์พร้อมที่จะทำสงครามเต็มรูปแบบกับทุกเผ่าแล้ว