อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

หลงเซียน ๠๱ะโ๪๪ออกจากหน้าต่างตำหนักเทพโอสถ โดยมีเหลยซีอาน ไล่ฟาดดาบอสนีใส่ หากมนุษย์ธรรมดามาเห็นเข้า คงต้องขบขันกับการไล่ฟันกันแบบเด็กๆนี้

เหลยซีอาน ไล่ฟาดฟันดาบอสนีไป ไกลกว่า 300 กิโลเมตร จนไปถึงภูเขาลูกหนึ่ง ที่นั่นมีกรงขังไวเวิร์น ที่เทพยุคโบราณได้กักขังมันไว้
ตูมมมม! เปรี๊ยง! ด้วยความบังเอิญนับล้านๆ เหลยซีอานก็ฟาดดาบไปถูกกรงและทำให้ ไวเวิร์น อาซึมะ ถูกปลดปล่อยออกมา
" กรรมแล้วตรู " เหลยซีอาน สบถ ก่อนจะวิ่งหนีไป โดยร้องเสียง เมี๊ยว และโบ๊ยให้เป็นความผิดของหลงเซียน
หลงเซียน เมื่อมองขึ้นไปบนฟ้าก็เห็น เงาดำทะมึนของไวเวิร์น อาซึมะ แม้ตัวมันจะใหญ่แค่ประมาณ รถมอเตอร์ไซด์บิ๊กไบด์ แต่พลังทำลายกลับสามารถ ถล่มภูเขาได้ในบัดดล
ตูมมมม! อาซึมะ ยิงพลังลำแสงออกจากปากเข้าไปทำลายภูเขา ลูกข้างๆ ที่หลงเซียนยืนอยู่ จนภูเขาทั้งลูกหายไปในพริบตา
" แน่จริง เอ็งก็ลงมาสู้กับข้าสิว่ะ ไอ้ตะกวดยักษ์ " หลงเซียน เพื่อปกป้องมนุษย์โลก จึงได้ร้องท้าทาย อาซึมะ เพราะถ้าปล่อยมันหลุดไปได้ โลกมนุษย์คงต้องเกิดเรื่องร้ายแรงแน่ๆ 
อาซึมะ เมื่อมองเห็นมนุษย์ตัวจ้อย ร้องท้าทาย มันจึงบินลงมาจากฟ้า และเริ่มต่อสู้กับ หลงเซียน
ตูมมมม! บรึมมม! ตูมมมม! เสียงการปะทะของ ผุ้สืบทอด อสูรเทพฟ้า กับไวเวิร์น ดังไปไกลกว่า 10 กิโลเมตร
หลงเซียน ถูก อาซึมะ ต่อยจนหน้าบวมปูด แม้เขาจะรวดเร็วมาก จนสามารถหลบหมัดกว่า 90 เปอเซ็นของอาซึมะได้ก็ตาม
เคร้ง เสียงเรียกดาบวงพระจันทน์ออกมาจาก แหวนมิติ ที่อสูรเทพฟ้า ฮาเดลมอบให้กับหลงเซียนในตอนที่เขาเข้าไปในมิติโลกเซียน วึ่งเป็นของขวัญเพียง 1เดียว ที่ อสูรฟ้าฮาเดลหวงมาก แต่ก็ยอมตัดใจให้ หลงเซียนมา
และแล้วการต่อสู้ที่สุดยอดที่สุดในประวัติศาสตร์ก็เกิดขึ้น ถ้าคนญี่ปุ่นมาเห็น ต้องร้อง สุโค่ย(สุดยอด) ออกมาแน่ๆ
ในที่สุด การต่อสู้อันดุเดือดดำเนินไปถึง 7 วัน 7คืน และในคืนวันที่ 7 นี้เองที่ อาซึมะ รู้สึกชอบใจ หลงเซียนขึ้นมา ทั้งๆที่ตอนแรก มันดูถูก หลงเวียนอย่างมาก ที่หลงเซียน เป้นเจ้าบ้าชีเปลือย ที่ใส่แต่กางเกงลิงตัวเดียว แต่ในตอนนี้ มันอยากจะติดตาม หลงเซียน ไป ผจญภัยในยุทธภพซะแล้ว จึงกล่าวกับหลงเซียนที่กำลังเงื้อดาบวงพระจันทน์ เพื่อจะทำการสู้รบต่อไป แต่แทบไม่มีแรงแล้ว
" ทำไมเราไม่มาสงบศึกกันล่ะ หลงเซียน และข้าจะเป็นสัตว์อสูร พันธะสัญญาของเจ้า โดยมีข้อแม้ว่าเจ้าจะต้องพาข้าออกไปท่องยุทธภพด้วย "
เมื่อหลงเซียนได้ยินดังนั้น ในตอนแรกเขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อใจ อาซึมะ เท่าไหร่ แต่เมื่อ อาซึมะคุกเข่าให้เขา เขาจึงรู้ว่า อาซึมะพูดจริง ดังนั้น หลงเซียน จึงทำ พันธสัญญากับ อาซึมะ โดยมีข้อแม้กับอาซึมะ เหมือนกันว่า ถ้าหากว่าวันใด อาซึมะ ออกอาละวาดทำร้ายมนุษย์ เขาจะเป็นคนปลิดชีพอาซึมะเอง
และในที่สุดสัญญาที่ วิน วิน (ชนะทั้งคู่) ก็ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยเลือดของทั้งสองคน อาซึมะ ก้มลงแล้วเรียกหลงเซียน ว่า สหาย เพราะเขาถูกใจสิ่งนี้
หลงเซียน จึงขี่ อาซึมะ กลับมาหา ถูหมัวลี่ ที่รอคอยเขาอย่างกระวนกระวาย ว่าเขาจะเกิดอันตราย
" ท่านพี่ในที่สุดท่านก็มา ข้ากังวลยิ่งนัก เมื่อเห็น เหลยซีอาน ถือดาบอสนีกลับมาโดยไม่มีท่าน " ถูหมัวลี่กล่าว
" แล้วเจ้าเหลยซีอานไปไหนแล้ว ปล่อยให้ข้าสู้อยู่คนเดียว มันน่าตายนัก " หลงเซียน สบถออกมารัวชุด ถูหมัวลี่จึงเฉลยให้ฟัง
แม้ว่า เหลยซีอานจะเป็นคนโกรธง่าย แต่เมื่อทำผิดเขาก็รู้ว่าตัวเองผิด ตอนนี้ไปรับโทษ ที่ภูเขาเทพยุทธแล้ว
เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว หลงเซียน จึงกล่าวอำลาถูหมัวลี่ โดยไม่ลืม หอมแก้มเธอ และสัญญาว่าจะกลับมา เมื่อจัดการเรื่องทาง เสวี่ยอู่ เสร็จเรียบร้อยแล้ว และเขาก็ขี่ มังกรไวเวิร์น อย่างอาซึมะ กลับไปที่โลกมนุษย์ โดยไม่รอให้ฟีเรียมาเยี่ยม ในวันนั้น

และเรื่องราวของ หลงเซียน ที่ปราบมังกรอาซึมะได้ ก็ร่ำลือ ไปทั่วยุทธภพ และโลกเซียน ด้วยการโปรโมต ของถูหมัวลี่ และฟีเรีย
โปรดติดตามตอนต่อไป จบภาค 1แล้วนะเพื่อนๆ จ้ายเจี้ยน