คุณหมอพ่ายรัก

ตองนวลกรอกยาใส่ในปากของขิมไปหลายเม็ดจัดการอุดปากและบีบจมูกขิมไว้"กลืนเข้าไป.... กลืนไปเซ่! ไม่งั้นกูจะบีบจมูกมึงจนพังแน่ๆ มึงได้ไปทำศัลยกรรมทั้งหน้าแน่อีขิม กลืนเข้าไป"

"อื้ออออออ..... อื้อออออออ"ขิมดิ้นรนสุดชีวิตเม็ดยาบางส่วนหลั่งไหลลงไปในร่างกายเธอบางส่วนก็กระเด็นออกมาเธอหน้าดำหน้าแดงและสำลักอีกด้วย"ฮึก...... แฮร่กๆ ๆ ๆ ๆ แฮ่กๆ ๆ ๆ ๆ อี... แคร่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ชั่ว.... แคร่กๆ ๆ ๆ ๆ เลว"คุณหญิงเลยผลักขิมกระเด็นลงไปกองที่พื้น

"ร่านนักนะ.... แกนะซิเลว อาจหาญจริงนะจะจับลูกชายฉัน... นวลน้ำเปล่าอยู่ไหนลูกเอามากรอกให้มันกินหน่อยยาคงยังติดคอมัน"

"ค่ะคุณแม่"

"แคร่กๆ ๆ ๆ ๆ ... "นวลเอาน้ำมากรอกใส่ปากให้ขิมแล้วก็ฟาดหน้ามันด้วยขวดน้ำ ตุ้บ! "อีนวล....อีคุณหญิง"

"เสียงดีขึ้นแล้วนะอีขิม" เพรี๊ยะ! เพรี๊ยะ!

"อีพวกหมาหมู่"ขิมพยายามลุกขึ้นยืน"พวกมึงเอายาไรให้กูกิน... ห้ะ... อีนวล"

"เดี๋ยวมึงก็รู้"

"คอยดูนะกูจะแจ้งความจับพวกมึง"เธอซวนเซเล็กน้อยชี้นิ้วไปที่ทั้งสองคนอย่างโกรธแค้น....

"เอาสิ! ทำให้ได้ด้วยล่ะ"คุณหญิงบอกอย่างไม่แคร์ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าขิมจะทำอะไร ทำให้ได้ก็แล้วกัน!

"หึ... อีกไม่นานหมอดลก็มาแล้วฉันจะฟ้องหมอดล"

"55555 แน่ใจหรอ... ตอนนี้คงกกกอดเมียอย่างสบายใจ"

"อีแก.... มึงอย่ามารู้ดี... อีชั่ว"ร่างเธอเริ่มโงนเงนไปมาก่อนจะค่อยๆ ทรุดลงไปกองกับพื้น

"เฮ้อ.... คงไม่ตายหรอกนะ"ตองนวลเดินเข้ามาใช้ตีนเขี่ยๆ ร่างของขิม

"ว่าแต่ยาอะไรหรือหนูหลายเม็ดนะ"

"อิอิอิ!!!! วิตามินตัวใหม่อะคะส่วนสองเม็ดที่ใหญ่กว่าเม็ดอื่นยานอนหลับค่ะ"

"หรอ! แม่คิดว่ายาที่มันจัดให้หนูหว้าซะอีก"

"เดี๋ยวมันตายซะก่อนค่ะยังแก้แค้นไม่หน่ำใจเลย"

"หึ.. แม่มีแผ่นไว้แล้ว"คุณหญิงยิ้มเจ้าเล่ห์"รับรองเด็ด"

"ห้ะ! คุณหญิงจะให้พวกผมทำแบบนั้นหรอ.... ไม่อะ... ไม่เอาครับ... กลัว! "บอดี้การ์ดส่ายหน้าดิก

"แต่แกต้องทำไม่งั้น! ตาย! "เสียงเหี้ยมเกรียมพร้อมใบหน้าดุดัน

"แต่ว่า.... ผม..... แฮร่ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ คุณหญิงคร๊าบบบบ.... ผมจะร้องไห้"เหล่าบอดี้การ์ดพากันทรุดลงกับพื้นอย่างเสียใจ"ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ..... ฮ่าาาา ฮืออออออ"

"จะทำหรือเปล่า.... "

"ปฏิเสธไม่ได้จะมาถามทำไมอ่ะครับ... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ความบริสุทธิ์ของผมคงจะสิ้นสุดแล้ว"

"ไอ้ตอแหล! หุบปากซะ แม่จะตัดเงินเดือนซะเลย"ได้ผลพวกเขาหุบปากฉับทันที

"โอเคครับ"ลุกขึ้นมาทำหน้าขึงขังดังเดิมเปลี่ยนเป็นคนละคนกลับเมื่อครู่"ผมจะทำให้เพอร์เฟคที่สุดครับ"

"ก็แค่เนี่ย.. ทำเป็นจะตาย"

"ครับ"

"เอาตัวมันไป... เล่นให้สมจริงนะฉันจะตามไปด้วย.... อ่อลืมไปมีอะไรเด็ดกว่านี้... คนแก่ๆ ที่ฉันให้ไปหา หาได้ยังแบบเถื่อนๆ ดำๆ ได้ยัง"

"เรียบร้อยแล้วครับ"

"ดีมาก.... พาตัวมันไป ฉันเปลี่ยนใจแหละไม่ไปดีกว่าทำงานอย่าให้พลาดล่ะ ตามแผนที่บอกพวกแกทำเป็นรุมโทรมมันอัดคลิปไว้ฉากสุดท้ายก็เอาไอ้คนแก่ๆ ดำๆ ที่แกหามาได้ให้มันได้เป็นคนปิดท้ายล่ะกันแต่ถ้าจะให้ดีให้มันได้สมสู่กันกับอีนั่นก็ยิ่งดีจัดหนักๆ ไปเลยแล้วถ่ายคลิปมาอย่างละเอียดด้วย"

"ครับท่าน"

"อ่ะ... นี่ค่าทำงาน"คุณหญิงควักเงินหลายหมื่นบาทยื่นส่งให้บอดี้การ์ดคนสนิท"เสร็จงานมารับเพิ่มได้เลย"

"ครับท่าน" พวกเขาหันไปพยักเพยิดหน้ากันแล้วรีบอุ้มร่างขิมไปขึ้นรถ

"กลับเถอะหนูนวล"

"คุณแม่คะ... ไม่แรงไปหรือคะ"

"น้อยไปด้วยซ้ำ"

"น่าสงสารนะคะ"

"สงสารมันน่ะหรือ! อย่าเชียวนะ"

"เปล่าค่ะหนูสงสารพวกผู้ชายต่างหากคงสะอิดสะเอียนน่าดู"

"อ่อ... คงจะจริงไปเถอะหนูนวล"

"ค่ะ"

ั้ทั้งสองคนพากันกลับบ้านอย่างสะใจและมีความสุขแต่พอมาถึงบ้านคุณหญิงตองนวลเริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดีนักภาพหมอดินลอยเข้ามาทำให้เธอกลัวเหลือเกินเพราะอารมณ์เขาไม่ธรรมดาแน่นอนคงอาละวาดหนักแน่

"อย่าเครียดหนูนวล... เรื่องตาดินแม่จัดการเอง"คุณหญิงดูออกว่าเธอคิดอะไรอยู่ไม่พ้นเรื่ิองบุตรชายคนโตแน่แท้

"ค่ะ"

รถเข้ามาจอดเทียบบ้านหลังใหญทั้งสองเปิดประตูลงมาก่อนจะเดินจูงมือกันเข้าไปในบ้าน.....

"ด๊อกล่ะ! "คุณหญิงหันไปถามแม่บ้าน"อยู่ไหน"

"บอกกี่ครั้งล่ะอย่าเรียกแบบนั้น"ดร. มนัสเดินลงบันไดมาจากชั้นบน"นี่ใครหรอ.. ใช่คนที่... เอ่อ... "เขาจะถามว่าใช่คนที่เต้นด้วยกันหรือเปล่าแต่ต้องหยุดชะงักไว้แค่นั้นเพราะสายตาแข็งกร้าวของคุณหญิงทำให้เขาเงียบไปอย่างเฉียบพลัน!

"นี่หนูนวล! ลูกสะใภ้อีกคน"

"สวัสดีค่ะ... ท่าน"

"ท่านอะไรกัน... พ่อซิลูก แฟนตาดินใช่มั๊ย"ดร. ยิ้มให้อย่างเอ็นดูแต่ก็ไม่วายหลบตาภรรยาตัวเองที่จ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ.....

"โทรหาตาดินหน่อยให้มานี่บอกว่ามีธุระด่วน.... ด่วนๆ ๆ ๆ ๆ ๆ มาก"คุณหญิงสะบัดหน้าใส่"เดี๋ยวจัดโต๊ะของคาวหวานให้ด้วยนะจ๊ะ.... รู้สึกหิวจัด"เธอหันไปสั่งแม่บ้านเสียงนิ่มนวล"หนูนวลไปเถอะเบื่อผู้ชาย... เชอะ! "

"หน็อย! ยัยแม่มด!!!! "ดร. พึมพำคนเดียวก่อนจะก้าวตามไปติดๆ

หมอดินหลังรับสายจากทางบ้านเขาก็รีบมาทันทีทั้งๆ ที่ใจเขาตอนนี้มันลอยไปที่ตองนวลนานแล้วเขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นแต่คุณพ่อเขาบอกว่าสำคัญมากเขาจึงต้องรีบกลับด่วน...

หลังจากทานอาหารกันเสร็จคุณหญิงพาตองนวลพ่วงด้วย ดร. มนัส มานั่งกันที่โซฟา ตองนวลนั่งกระวนกระวายเพราะรู้ว่าหมอดินกำลังจะมาเธอประหม่าแถมยังกล้าๆ กลัวๆ

"ใจเย็นจ๊ะหนูไม่มีไรหรอก"

"หนูกลัว"ตาเธอเริ่มแดงๆ

"อย่าคิดมากเลยหนู"