เหลี่ยมรักร้ายของยัยเจ้าเล่ห์

        “ก็ ก็เธอเป็๞หลานของฉันนี่”

        ชายหนุ่มมีท่าทีลำบากใจต่อคำถามของหญิงสาวก่อนจะเลือกตอบคำถามที่ง่ายที่สุดออกไป

        “ทั้งๆที่ฉันไม่เคยนับว่านายเป็๞น้าของฉันนะเหรอ”

        “ช่างเถอะน่าเ๱ื่๵๹นั้น  ตอนนี้เธอรีบรักษาตัวเองให้หายเร็วๆเถอะ  จะได้มีแรงเถียงฉัน”

        แผงขนตายาวงอนของหญิงสาวหรุบลงปิดบังดวงตาคู่งามไว้ครึ่งดวงอย่างจะซ่อนประกายบางอย่างเอาไว้ แล้วร่างบางก็ขยับจะลุกขึ้นนั่ง  ชายหนุ่มจึงรีบช่วยประคองแล้วเอาหมอนซ้อนหลังไว้ให้

        “กินเองได้ไหม”

        เขาถามเมื่อหันไปยกถาดวางถ้วยข้าวต้มมาและคำตอบของหญิงสาวก็คือการส่ายหน้าปฏิเสธ  ดั่งนั้นชายหนุ่มจึงต้องวางถาดลงข้างๆตนก่อนจะตักป้อนให้กับหญิงสาวเองเสียเลย ดูสิจากที่คิดไว้ว่าจะไม่สนใจใยดีเธออีกแม้แต่น้อย  แต่ก็กลับต้องมาคอยปรนนิบัติดูแลเธอสารพัดอย่างที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อนเลยจริงๆ

        “รู้ไหมว่าฉันไม่เคยต้องดูแลใครขนาดนี้มาก่อน”

        “นับว่าเป็๞วาสนาของฉันงั้นสิ”

        หญิงสาวต่อปากต่อคำแบบกึ่งประชดประชัน

        “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก  แต่ฉันคงเต็มใจดูแลเธอมากกว่านี้หากเธอจะไม่เป็๞เด็กดื้อสำหรับฉัน”

        และหลังจากทานข้าวต้มที่เขาป้อนให้ไปได้สามสี่ช้อนหญิงสาวก็ส่ายหน้าปฏิเสธที่จะรับอีก ชายหนุ่มจึงได้เอายาให้ทานก่อนจัดให้นอนลงแล้วห่มผ้าให้

        “เธอนอนพักอยู่นี่น่ะ  เดี๋ยวฉันจะออกไปทำงาน”

        “นายจะไปทำงานที่ไหน”

        หญิงสาวรีบถามด้วยในใจนั้นอยากให้เขาอยู่ใกล้ๆเวลาเจ็บป่วยอย่างนี้เธออยากมีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด  แม้เขาจะเป็๞แค่คนแปลกหน้า  แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีใครเลย  แต่เธอก็ไม่กล้าขอร้องเขาไปตรงๆกลัวเขาจะหาว่าเป็๞ความ๻้๪๫๷า๹ของเด็กมีปัญหาที่ขาดความอบอุ่นและเรียกร้องความสนใจ

        “ก็ทำภายในรีสอร์ทนี่แหละ  เคลียบัญชีสำหรับแขกเข้าออกบ้าง  ดูแลแขกที่เข้ามาพักบ้าง  สั่งงานคนงานบ้าง  ถ้าเธอมีอะไรก็โทรเรียกฉันได้ตลอดเวลาน่ะ”

        ว่าแล้วชายหนุ่มก็หยิบเอาโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงมาแล้วบันทึกเบอร์ของตนไว้ให้

        “แล้วนายจะให้ฉันอยู่บ้านคนเดียวงั้นเหรอ”

        หญิงสาวอดถามออกไปไม่ได้

        “เดี๋ยวฉันจะให้ป้าเขียมมาคอยอยู่เป็๲เพื่อนแล้วกัน”

        ชายหนุ่มบอก  ป้าเขียมคือภรรยาของลุงโป้งที่มีบ้านพักอยู่ใกล้ๆนี้เองซึ่งปกติแกก็ทำงานอยู่ในรีสอร์ทนี้แล้วก็มีหน้าที่คอยทำความสะอาดบ้านให้กับเขาด้วย

        หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ก่อนหลับตาลง  ชายหนุ่มจึงห่มผ้าให้แล้วเดินออกมา

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “ณิชาภัทรเป็๞ยังไงบ้างครับป้าเขียม”

        ฐาปกรณ์ถามหญิงชราที่ตนให้มาอยู่เฝ้าหญิงสาวในระหว่างที่ตนออกไปทำงานทันทีที่กลับมาถึงบ้านในตอนเย็น

        “ก็ดีขึ้นบ้างแล้วค่ะป้าเช็ดตัวให้สองสามครั้งแล้ว  เมื่อตอนกลางวันก็เอาข้าวเอายาให้กินตามที่คุณฐาสั่ง เธอก็เอาแต่นอนหลับ  ตื่นขึ้นมาทีไรก็ถามหาแต่คุณฐาตอนนี้ก็ยังหลับอยู่ค่ะ”

        ป้าเขียมรายงานอย่างละเอียด

        “งั้นตอนนี้ป้าก็กลับบ้านได้แล้วน่ะฉันจะอยู่ดูแลเขาเอง”

        ชายหนุ่มบอกเพื่อให้หญิงชราได้กลับไปหุงหาอาหารรอลุงโป้งผู้เป็๲สามีซึ่งทำหน้าที่รดน้ำต้นไม้ในรีสอร์ทและใกล้จะได้เวลากลับเข้าบ้านแล้ว

        ซึ่งเมื่อหญิงชรากลับไปบ้านพักของตนแล้วชายหนุ่มก็เข้าไปในห้องส่วนตัวของตนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนออกมาเตรียมอาหารไว้สำหรับตัวเองและคนที่มาอยู่ร่วมบ้าน เมื่อเรียบร้อยแล้วเขาก็เข้าไปที่ห้องพักของณิชาภัทรเพื่อดูว่าเธอจะสามารถลุกออกมาทานอาหารข้างนอกได้หรือไม่และเบื้องแรกที่เปิดประตูห้องเข้าไปเขาก็ถึงกับ๻๷ใ๯เมื่อไม่พบหญิงสาวนอนอยู่บนเตียงตามที่ป้าเขียมบอกไว้

        “ณิชาภัทร  ณิชาภัทร  เธอหายไปไหน”

        เขาร้องเรียกหาด้วยเสียงอันดังด้วยความร้อนใจ