ดินแดนโดยการปกครองของกลืนชีวัน สงบเงียบ แต่จิตใจของปรางค์มีความรู้สึกที่แม้เ้าตัวก็อธิบายไม่ได้
ข้ารู้สึก เหมือนจะสื่อถึงน้องสาวข้า ว่า...
" ว่าอย่างไรรึ " กลืนชีวัน
" ปะ.. เปล่าค่ะ "
" ฮะ... ฮ่า.. พิษของข้า แฝง แทรกซึมอยู่ทั่วหิมพานต์มาแต่อดีต หากข้าให้พิษนั้นเป็สื่อ ก็ไม่ลำบากสักน้อย" กลืนชีวัน
" ท่านทำได้รึ " ปรางค์
" ย่อมได้ " กลืนชีวัน
" รบกวนท่านด้วย.. ข้า.. ข้าเป็ห่วงน้อง..."
" เ้าใจเย็นไว้เสียก่อน รอสักครู่ "
กลืนชีวัน ยกมือขึ้นเพียงข้างเดียว ท่องมนต์ประตำตัว มืออีกข้างถือลูกแก้วกลมปริศนา 4 ลูก เขาดีดลูกแก้วสีขาวขึ้นไป้า เรียก
" เ้าลม ถึงคราที่เ้าต้องออกแรงแล้ว "
กบตัวน้อยสีขาว ะโมาอยู่ที่ไหล่ขวาของกลืนชีวัน แล้วหายตัวกลายเป็ลม เป็อากาศแทรกตัว ไปยังภารกิจยังเร่งด่วน
ปรางค์นารีนางถอนหายใจ และไม่สบายใจไม่ถึงครึ่งชั่วยาม สายลมพัดพา ก่อร่างเป็กบสีขาวดังเดิม พร้อมเอ่ย
" นางออกไปพ้นเขตหิมพานต์ ข้าหยุดตามนางต่อ เหตุด้วยเป็ดินแดนชั้นฟ้าของพวกครุฑ " กบสีขาว
" ห่ะ !!! เ้าว่าอย่างไรนะ " นางเอ่ยด้วยท่าทีร้อนรน
" นางจะใช้ศรโลหิตอีกไม่ได้ ข้าไม่อยากให้นางอายุสั้นไปกว่านี้ รอให้ท่านกลืนชีวันทำพิธีเสียก่อน" ปรางค์
" หืมมม....??? เหตุใดเ้าถึงตัดสินใจ ว่านางจะใช้ เ้ารู้ได้อย่างไร " กลืนชีวัน
" ข้ากำชับนางก่อนที่นางจะไปพบไตรยวายุ และข้าขอตัวไปสืบเื่กับท่านล้ำฟ้า แต่ข้ามาพบทัณฑิมากลางทางเสียก่อน " ปรางค์
" แล้วอย่างไร... " กลืนชีวัน
" ถ้าทำให้นางเกิดโมหะถึงขนาด ไม่เชื่อคำข้า คง... คงเพราะ... " ปรางค์
" อะไรรึ!!! " กลืนชีวัน
" นางคงหมายล้างแค้นครุฑตนหนึ่ง " ปรางค์
" ไม่ต้องเป็ห่วงนางหรอก ข้าค้นพบกลิ่นของกิเลนตนหนึ่ง หลุดพ้นจากเขตแดนไปด้วย กิเลนตนนั้น คงมิใช่ฝ่ายศัตรูกระมัง " กบสีขาว
ปรางค์นารีนึกในใจ.. ว่าคงเป็ล้ำฟ้า แต่ปัญหาคือนางไม่รู้ว่าจะส่งคำพูดไปบอกน้องสาวได้อย่างไร ว่าอย่าใช้ศรโลหิตเป็อันขาด
กลืนชีวันส่งสัญญาณให้กบสีขาว
" เ้าลม จัดการ "
กบสีขาวนาม ลม.. ทำการยกเส้นใยทิพย์เส้นหนึ่งขึ้นมา ประกายสีฟ้าอ่อนเป็เส้นเล็กๆ ที่เป็มนต์ของตนเอง โดนต้นทางนั้นเป็รูปหอยสังข์เล็กๆ สีขาวนวล แล้วเอ่ยกับปรางค์
" เ้าพูดผ่านเข้าไปในนี้" กบสีขาว
"......." ปรางค์
" พูดสิ เดี๋ยวไม่ทันการนะ " กบสีขาว
นางรีบพูดลงไป สัญญาณนำส่งไปยังปลายทาง เสียงกังวาลในบริเวณนั้น
++++++++++
" น้องพี่ พี่ทำภารกิจสำคัญ ไม่อาจไปช่วยเ้าได้ จงใช้ความตั้งใจ ร่วมมือกับท่านล้ำฟ้ากำจัดมันเถิด แต่อย่าได้ใช้ศรโลหิตของเ้าเป็อันขาด หากเ้าคิดว่ามีภัย จงหลีกเลี่ยงไปเสีย รอคราวหน้ายังล้างแค้นได้ "
ทั้ง 3 ตนที่อยู่บริเวณนั้นได้ยิน
ทำให้ไพรษาได้ใจยิ่งนัก หากแม้นอีกฝ่ายไม่สามารถใช้อาวุธพลานุภาพสูง ตนเองไหนเลยจะเกรงกลัว แต่ในใจของมันก็ยังฉลาดยิ่งนัก ไม่ยอมที่จะเสี่ยง หากโดนรุมสองต่อหนึ่ง มันจึงได้ทำกาาคิดแผนชั่ว
" ฮ่า~ฮ่า.. เชลยของข้าที่จับกุมไว้หลายสิบปี เ้ารู้หรือไม่ มนุษย์ผู้อ่อนแอ เดินทางเข้าสู้หิมพานต์เพื่อบำเพ็ญ แต่ข้าลักลอบจับมันมาแต่ไม่สังหาร " ไพรษา
ล้ำฟ้าทำการสื่อสายทางจิต ไปให้เสมอแขรับรู้ ว่าการสังหารหากเกิดขึ้นในดินแดนใคร ล้วนต้องได้รับอนุญาต ไม่เช่นนั้นผู้ครองดินแดนนั้นจะต้องรับผิดชอบ เขาพยายามบอกนางว่าอย่าผลีผลาม ด่วนลงมือ รอดูแผนชั่วของไพรษาเสียก่อน
นางเอ่ยกับล้ำฟ้าโดยไม่ลังเลว่า
" ข้ารู้จักมันดี มันมีสติการรบเหนือกว่าอิงอัสนีเสียด้วยซ้ำมันทำการนี้ ล้วนต้องวางแผนไว้ก่อน.. " เสมอแข
ฮูกเรไร ที่แปลงกายแฝงกายในมวลอากาศได้อย่างแเี ได้กระซิบบอกเสมอแขให้ทราบ
" ท่านกินรี ข้าเคยเห็นมีนักบวชชั่วรูปหนึ่ง เคยทำพิธีมนต์ดำเหนือหิมพานต์ ในนั้นล้วนมีนักบวชปกติเสมือนถูกรัดไว้ด้วยเครือไม้ประหลาดคล้ายอาวุธของมันยิ่งนัก " ฮูกเรไรจอมสอดรู้สอดเห็นรายงานต่อเสมอแข
" ข้านึกไว้แล้วไม่มีผิด ว่ามันไม่ใช่แค่ขู่แน่" เสมอแข
" บางทีนิสัยการอยากรู้เื่ชาวบ้านของเ้า ก็เป็ประโยชน์นัก เ้าแมลงน้อย " เสมอแข
ฮูกเรไร จอมหลงตัวเองมีหรือจะไม่ยิ้มย่อง
" เ้าสองคนรู้สิ่งใดรึ " ล้ำฟ้า
" ท่านล้ำฟ้า ขณะนี้มันยังนิ่งไม่โจมตี เพราะมันก็ไม่อาจคาดคะเนได้ เพราะเรามีสอง ส่วนมันมีเพียงหนึ่ง แต่เราก็ไม่อาจรู้ว่ามันซ่อนนักบวชด้วยมนต์ ไว้ที่แห่งใด หากมันนำมาเป็เกราะป้องกัน ฝั่งเราก็ลำบากใจในการโจมตี รวมทั้งข้าก็ไม่อาจใข้ศรโลหิตได้ตามคำของพี่ข้า ท่านคิดว่าเราร่นถอนก่อนจะเป็การดีหรือไม่ " เสมอแขกล่าวพร้อมส่งสัญญาณบางอย่างให้ฮูกเรไรรับทราบ
" ปล่อยมันไปครานี้ เห็นทีมันย่อมสร้างความเสียหายได้อีก ข้าจะสังหารมันในครานี้ เ้าสามารถถอนตัวได้ ให้เป็ธุระบุรุษอย่างข้าเถิด " ล้ำฟ้า
" ถ้าอย่างนั้น บัดนี้เราก็คิดเหมือนกันกับท่านแล้ว สองต่อหนึ่งเพื่อกำจัดครุฑชั่ว ข้ากับท่านหากวางแผนการรบไม่ด้อย สังหารมันย่อมไม่ใช่การยาก เพราะมันมิได้รับพรพิเศษอันใด " เสมอแข
ไพรษาวายุครุ่นคิด และมีไหวพริบนัก มันเหมือนจะรู้ว่าฝั่งตรงข้าม เหมือนจะมีคนนึงมีพลังในการค้นหาตรวจสอบ หากปล่อยเวลาเนิ่นนาน ฝั่งล้ำฟ้าค้นหาตำแหน่งกักขังนักบวชได้ ก็จะหมดไพ่ตายในการต่อสู้ มันตั้งท่าโจมตีทันที
แส้เถาวัลย์ส่วนหนึ่งคุ้มกันกาย ส่วนหนึ่งมุ่งหน้าโจมตีเพียงล้ำฟ้า ทำให่เสมอแขแปลกใจเล็กน้อย
ล้ำฟ้าหลบหลีกแส้ไพรษาได้แต่แส้ก็โจมตีต่อเนื่อง ทำให้ล้ำฟ้าห่างออกไปไกลเรื่อยๆ
จากนั้นมันก็ใช้แส้ที่งอกจากอีกเส้น เข้าโจมตีเสมอแข นางเห็นเช่นนั้น ก็พยายามหลบหลีก ซึ่งนางมีปีกหลบหลีกได้ไม่ยากเย็นนัก พร้อมพิจารณาการสู้ไปในตัว ว่าไพรษาพยายามนำล้ำฟ้าออกห่าง เพราะล้ำฟ้าใช้ฤทธิ์ในการหลบหลีกเป็หลักเพราะไม่ชำนาญการสู้รบบนเวหา
บัดนี้นางเสมือนประมือหนึ่งต่อหนึ่งก็มิปาน
ฮูกเรไรกระซิบบางอย่างกับเสมอแขนารี
นางตั้งใจหลบหลีกไปทางเดียวกับล้ำฟ้า ขยับเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ฮูกเรไรที่ไพรษายังไม่รู้ว่ามีมันร่วมสู้ ก็ขันในความไม่รู้ของไพรษาตามประสามัน
บัดนั้นล้ำฟ้าทะยานเบี่ยงขึ้นไปยังตำแหน่งทีาฮูกเรไรบอก จากนั้นเผยกงเล็บทิพย์ยาวหนึ่งองค์คุลี กรีดไปในอากาศ
ได้ปรากฏกรงขังทอดยาว มีนักบวช นักแสวงบุญมนุษย์จำนวนหนึ่งอยู่ภายใน
" บัดซบ !!!!!!! " ไพรษาหุนหัน หมายจะทำการผสานกรงคืนดังเดิม
แต่เสมอแข นางได้เอานิ้วไปแตะที่กระบอกไม้ไม้ไผ่เล็กๆที่แขวนด้านหลัง
ธนูของนาง ศรของนางไร้น้ำไม่ได้ แต่เมื่อมีหยดน้ำำ ย่อมมีศรที่เป็อาวุธของนาง
นางกางคันศรทิพย์ พร้อมง้างศรวารีเต็มกำลัง ปล่อยนิ้วมืองามจากศาสตราวุธโดยไม่ลังเล
ด้วยไพรษา หมายใช้ฤทธิ์ในการผสานกรงคืนสภาพเดิม มันพยายามร่ายมนต์ ให้แส้เป็เกราะล้อมตัวเพื่อป้องกัน แต่ไม่ทันการ
ศรวารีพุ่งตรงไปยังหน้าอกของมัน แต่ด้วยที่มันพยายามเบี่ยงตัวหลบ ทำให้ศร ถากหน้าอกมันออกไป เืปรากฏแนวยาว ศรพุ่งต่อไปยังปีกครุฑ ของมัน ปีกครึ่งหนึ่งโดยทำลายเสียสิ้น เศษปีกปักษา ล่องลอยกระจายด้วยฤทธิ์ศรวารี กระขายไปทั่วอากาศ
ไพรษาเสียปีกไป 1 ข้าง การเคลื่อนไหวลำบากเสียแล้ว มันกระชากร่างนักบวชสามคนที่อยู่ในกรงออกมาไว้ใกล้ตัวมัน แล้วนำมนต์เถาวัลย์ รัดกรึงสามคนนั้นไว้แน่น
" ไอ้พวกสัตว์ชั้นต่ำครานี้ข้าจะใข้มันเป็เกราะเพื่อโจมตีเ้าได้ถนัดนัก อยากรู้นัก จะกล้าฆ่าพวกมนุษย์บัดซบเหล่านี้ได้หรือ?!!! " ไพรษา
ด้วยาแยิ่งเนิ่นนานยิ่งเสียเปรียบ มันพุ่งเข้ามาหาเสมอแขทันที โดยมีโล่มนุษย์ล้อมตนเองไว้ ซึ่งเดิมทีมันหมายดึงออกมาสี่คนเพื่อล้อมสี่ทิศ แต่ล้ำฟ้าป้องกันไว้ ทำให้ครุฑชั่วนำตัวออกไปได้สามคน
เสมอแข ได้แต่หลบเลี่ยงไปก่อน เพราะไม่มีช่องให้โจมตี ล้ำฟ้ากำลังตัดสินใจ เพราทิ้งกรงมนต์ดำนี้ไป แล้วมันย้อนมาเอาคนไปอีกจะลำบาก เพราะการควบคุม และการโจมตีของมันอยู่ในระยะไกล
ฮูกเรไรแสนซน ปรากฏตัวที่ข้างหูของไพรษา มันทำการส่งคบื่นเสียงแรงสูง ส่งคลื่นไปยัง ประสาทรับรู้ของไพรษาโดยตรง
ไพรษาวายุ ตะลึง และเสียการทรงตัว พร้อมทั้งเ็ปไปทั่วโสทประสาท
" เสร็จข้าแล้วเ้าโง่ " แมลงจอมสอดรู้สะใจตามนิสัยของมัน
+++++++++++++++
( ติดตามตอน 24 )
918
