หลังจากที่มองดูอยู่สักพัก เทียนจุนก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัด
เพราะแต้มอรหันต์ที่มีตอนนี้ แทบจะไม่สามารถซื้ออะไรในระบบร้านค้าได้เลยแม้แต่นิดเดียว
แม้แต่ทรัพยากรที่ระดับต่ำสุด อย่างเม็ดยาผสานกายก็มีราคามากกว่า 1,000 แต้มอรหันต์แล้ว
ชายหนุ่มจึงตัดสินใจที่จะไม่ใช้แต้มโดยเปล่าประโยชน์
เพราะทรัพยากรอย่างเม็ดยาผสานกายเป็เพียงเม็ดยาระดับหนึ่งเท่านั้น
ซึ่งของแบบนี้สามารถหาซื้อได้โดยที่ไม่ต้องใช้แต้มอรหันต์เลยซักนิด แล้วยิ่งอยู่ในขุมพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ พวกเขาก็ยิ่งได้รับมันมาโดยง่าย
“เอาละ ก่อนอื่นข้าควรไปตรวจสอบอาคารหลังนั้นก่อน”
ขณะนั้นสายตาของเขาหันไปจับจ้องอาคารที่ตั้งอยู่ด้านในของค่ายโจร
อาคารหลังนี้ดูเหมือนจะถูกเพลิงเผาผลาญไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เหมือนกับกระโจมอื่นๆที่ถูกทำลายจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
เทียนจุนพอจะคาดเดาได้ทันทีว่านี่จะต้องเป็ที่พักของหัวหน้ากลุ่มโจรอย่างแน่นอน
และภายในนั้นย่อมต้องมีสิ่งของส่วนตัวที่มันได้เก็บรักษาไว้
เขาเลยก้าวเดินเข้าไปในอาคารแห่งนั้น ั์ตาที่หิวกระหายทรัพยากรก็กวาดมองไปรอบๆอย่างละเอียด
ทุกซอกทุกมุมไม่ได้ถูกปล่อยให้พ้นจากสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย
กระทั่งสายตาของเขาได้หยุดลงที่สิ่งของชิ้นหนึ่งซึ่งวางอยู่บนหัวนอน
มันเป็ป้ายหยกที่ดูเรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยพลังบางอย่าง
เทียนจุนหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
“นี่มันป้ายหยกวิชาไม่ใช่เรอะ?”
เขาพูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะส่งปราณเซียนเข้าไปในป้ายหยก และทันทีที่พลังเซียนไหลเข้าสู่ภายใน
ป้ายหยกก็พลันตอบสนอง เปล่งแสงเจิดจรัสออกมา ก่อนที่ข้อมูลภายในป้ายหยกจะหลั่งไหลเข้าสู่จิตสำนึกของเขา
“หึ? วิชาระดับต่ำ เพลงดาบเหล็กวิโรจน์?”
เมื่อได้รับข้อมูลเกี่ยวกับวิชาในป้ายหยก เทียนจุนก็แค่นหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่จำเป็.. แต่มันก็น่าจะขายได้ราคาดีอยู่ไม่น้อย”
เขากำป้ายหยกในมือแน่นก่อนจะเก็บมันเข้าไปในแขนเสื้อ
แต่ขณะที่สายตากำลังสำรวจรอบๆห้อง ความสงสัยก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา
“ว่าแต่สิ่งของที่มันเก็บไว้มีแค่นี้เองเหรอ?”
“หินปราณเซียนล่ะ? เม็ดยาล้ำค่าล่ะ? แล้วสมบัติวิเศษล่ะ?”
“ทำไมพวกมันถึงได้ยากจนถึงเพียงนี้วะ!?”
คำพูดของเทียนจุนเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ค่ายโจรขนาดใหญ่ที่มีอำนาจควบคุมเส้นทางูเามาอย่างยาวนาน แต่กลับไม่มีทรัพย์สมบัติใดๆเหลืออยู่เลย มันช่างน่าขบขันเสียจริง
“เปรี้ยง!!!”
แต่ทันใดนั้นเอง สายฟ้าก็ฟาดลงมาข้างกายของเขาอย่างรุนแรง
แรงอัดกระแทกจากสายฟ้าทำให้พื้นดินสั่นะเื เทียนจุนสะดุ้งโหยง ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา
“เข้าใจแล้วๆ ทีหลังข้าจะพูดสุภาพ!”
เขายกมือขึ้นประนม พลางหันมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพ สาบานว่าต่อไปจะไม่กล่าววาจายียวนอีก
หลังจากที่ตั้งสติได้ เทียนจุนก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พลางสำรวจไปยังรอบๆกระโจมหินที่ดูทนทานนี้
ด้วยความที่ที่นี่เป็ค่ายโจรและยังเป็ห้องของหัวหน้าใหญ่สุด มันเป็ไปไม่ได้เลยที่เ้าหัวโล้นตงชิงจะไม่เก็บของมีค่าและสิ่งสำคัญหลบซ่อนไว้ให้พ้นสายตาของคนอื่นๆ
“โจรพวกนี้มันชั่ว แต่ก็ไม่ได้โง่สินะ”
เทียนจุนขมวดคิ้ว พลางกวาดตามองไปทั่วห้องอย่างละเอียด
ในขณะที่พูด สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับรอยบากเล็กๆที่อยู่ตรงมุมหนึ่งของพื้นห้อง
ลักษณะของมันเป็รอยที่ไม่แเีนัก แต่มองผ่านๆก็ดูคล้ายเป็รอยขีดข่วนธรรมดาทั่วไป
หากไม่สังเกตให้ดี ย่อมไม่มีทางรู้ว่ามันเป็ร่องรอยของกลไกที่ถูกซ่อนไว้
“นั่นไงล่ะ”
เมื่อเห็นแบบนั้น มุมปากของเทียนจุนก็แสยะยิ้มออกมา ก้าวเข้าไปใกล้ ใช้ปลายเล็บสะกิดไปที่รอยบากนั้นเล็กน้อย จากนั้นก็กดลงไปเบาๆ
แกร๊ก!
เสียงกลไกบางอย่างทำงานขึ้น พื้นห้องเริ่มสั่นะเืเล็กน้อย
ก่อนที่แผ่นหินจะเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องลับที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง และภายในช่องนั้นมีบันไดทอดยาวลงไปสู่ความมืด
“โอ้โห... ห้องลับเหรอเนี่ย?”
แววตาของเทียนจุนเป็ประกายขึ้นมาในทันที
“เ้าชั่วหัวโล้นนั่นก็ไม่ธรรมดาเหมือนกันนี่หว่า..”
เสียงของเขาเต็มไปด้วยความขบขันปะปนไปกับความสนใจ
แม้เ้าหัวหน้าโจรตงชิงจะเป็เพียงโจรป่า แต่กลับรู้จักวิธีซ่อนทรัพย์สมบัติไว้อย่างแเีเช่นนี้
โดยไม่รอช้า เทียนจุนก้าวเดินลงไปตามบันไดที่ทอดลึกลงสู่เบื้องล่าง
เขาพร้อมแล้วที่จะดูว่าขุมสมบัติลับของโจรเถื่อนพวกนี้จะมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง
“อะไรเนี่ย..”
เมื่อเข้ามาถึง เทียนจุนก็สังเกตเห็นว่าห้องนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากนัก ภายในมีเพียงชั้นวางของสองอัน ตั้งอยู่คนละฟากของห้อง
ชั้นวางแรกเต็มไปด้วยสมุนไพรแปลกๆที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็ระเบียบ
มีสมุนไพรหลายชนิดที่ไม่รู้จัก แต่ััได้ถึงพลังิญญาบางอย่างที่แฝงอยู่ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจกลับเป็ชั้นวางอีกฝั่ง
เพราะมันแทบจะว่างเปล่า ไม่มีสิ่งของใดๆวางอยู่เลย เว้นเสียแต่เพียงกล่องใบหนึ่งที่ถูกผูกมัดไว้อย่างแ่า ขนาดเท่ากำมือ
“หืม.. อะไรกัน? กล่องนี่มันถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี”
“ดูเหมือนว่าจะเป็ของสำคัญ..”
เทียนจุนเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบ
เนื้อไม้ของกล่องให้ความรู้สึกเย็นสบายเมื่อัั แสดงให้เห็นว่ามันถูกสร้างขึ้นจากวัสดุพิเศษที่สามารถรักษาสภาพของสิ่งที่อยู่ภายในได้อย่างดี เขาไม่ลังเลที่จะปลดปมเชือกออก ก่อนจะเปิดฝาออกมาอย่างระมัดระวัง
ทันทีที่กล่องถูกเปิดออก กลิ่นหอมรุนแรงพลันพวยพุ่งออกมา
กลิ่นนี้มิใช่กลิ่นธรรมดา แต่มันมีพลังบางอย่างที่กระตุ้นให้ร่างกายรู้สึกตื่นตัว ปราณเซียนภายในกายของเขาพลันไหลเวียนเร็วขึ้น
เทียนจุนก้มลงมอง และสิ่งที่อยู่ภายในทำให้ดวงตาของเขาเปล่งประกาย
“เม็ดยาิญญา!?”
ลักษณะของมันเป็เม็ดยาสีแดงเข้มที่สลักด้วยลวดลายเปลวเพลิง
ประกายอ่อนๆของมันสะท้อนออกมาภายใต้แสงริบหรี่ของห้องใต้ดิน
เทียนจุนจ้องมันด้วยสายตาเป็ประกาย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
“หึหึ ไอ้หัวโปกนั้น คงวางแผนจะใช้เม็ดยานี้ทะลวงระดับของตัวเองสินะ?”
ต้องบอกก่อนว่าเม็ดยาิญญา ถือเป็เม็ดยาล้ำค่าที่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับหลอมกายาต่างใฝ่ฝัน
เพราะมันสามารถช่วยเพิ่มโอกาสทะลวงผ่านจากขั้นหลอมกายาระดับเก้า ไปสู่ระดับทะเลิญญาได้ถึงสามในสิบส่วน
ซึ่งเป็โอกาสที่สูงมากหากเทียบกับการฝึกฝนตามปกติ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตงชิงคงเก็บมันเอาไว้เพื่อใช้ใน่เวลาสำคัญ แต่โชคร้ายที่ตอนนี้ มันตกอยู่ในมือของเทียนจุนเสียแล้ว
“แต่เสียใจด้วยนะโยม.. ตอนนี้เม็ดยาเป็ของข้าแล้ว!”
เสียงหัวเราะของเทียนจุนดังขึ้นในห้องลับ
เขาหยิบเม็ดยาิญญาขึ้นมา หมุนมันระหว่างปลายนิ้วอย่างพึงพอใจ แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น
ในโลกของผู้บำเพ็ญเพียร ทรัพยากรเป็สิ่งสำคัญยิ่ง การได้เม็ดยาระดับสูงเช่นนี้ นับว่าเป็โชคมหาศาล
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ด้วยเม็ดยานี้ข้าคงเลื่อนระดับได้เยอะ”
เขาหัวเราะเสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งห้อง ความรู้สึกของการได้ฉกฉวยสมบัติจากศัตรูเช่นนี้มันช่างหอมหวานยิ่งนัก
3K
![หอเรือนไผ่ [TW]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1716215883_72893186.webp)
