????
เช้าวันถัดมาว่านยากลับร้านยาศรีประไพ ป้ายร้านยังตั้งอยู่ที่เดิม แม้บ้านจะเก็บกวาดจัดวางเป็ระเบียบเรียบร้อย แต่ไร้คนอยู่หลายเดือน ฝุ่นเลยจับเป็ธรรมดา
ว่านยาต้องขนน้ำมาเติมตุ่มจนเต็ม แล้วแกว่งสารส้มให้ตะกอนกองก้น ยังดีที่ได้ไฉมาช่วยอีกแรง แต่คราวทำความสะอาดไฉถูกเตี่ยเรียกไปรายงานกิจการแถบภาษีเจริญ ว่านยาจึงต้องปัดกวาดเช็ดถูต่อคนเดียว ทำความสะอาดไป ภาพเก่าๆ สมัยคุณแม่ยังอยู่ก็ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย จนทนไม่ไหว ต้องหลบเค้นอกที่ปวดหนึบอยู่มุมห้อง
เขาจะร้องไม่ได้ จะอ่อนแอได้อย่างไร คุณแม่คงไปสบายแล้ว บอกตนเองอย่างนั้น
สามวันต่อมาเป็วันพระ ว่านยาไปทำบุญที่วัดบ้านเชี่ยนให้คุณแม่ ทำบุญเสร็จก็แวะเอาขนมไปฝากบ้านกงสีริมน้ำ เล่นกับเ้าขมิ้นและอาฉิง
อาฉางนั่งดีดลูกคิดคล่องมือ ได้ข่าวว่าอยากเป็ตำรวจ จบมอหกจะเข้าพระนครไปสอบเข้าโรงเรียนนายร้อย เตี่ยแกก็ไม่ห้ามสักนิด ไม่เหมือนคราวไฉ คล้ายปลงตกั้แ่ไฉไปเรียนต่อแล้ว
“เฮียว่าเรียนจบจะกลับบ้าน มาช่วยเตี่ย อั๊วว่าก็ดี อั๊วจะได้ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวนี้อาเฉียนก็คิดเลขเก่งนาถึงจะติดเล่นกับเด็กที่วัดไปหน่อยก็เถอะ เห็นมันบอกว่าอยากเป็เหมือนเตี่ย ถ้าอั๊วเป็ตำรวจจะได้ฮั้วกัน ดูมันพูด น่าตบปาก”
ว่านยานั่งฟังอาฉางเล่า เด็กพวกนี้มองเขาเป็พี่ชายอีกคน เติบโตมาด้วยกันจนเหมือนเป็ครอบครัวเดียวกันไปแล้ว
“เฮียล่ะ เรียนหมอจบแล้วจะไปไหน”
“อีกตั้งนาน”
“แหม มันก็ต้องมีในใจกันบ้างแหละน่า เฮียอยากประจำอยู่แถวไหนล่ะ”
“ที่นี่แหละ หรือถ้ายังไม่มีโรงพยาบาล ก็อยากอยู่ใกล้ที่นี่ที่สุด บ้านเราขาดแคลนหมอ บางคนกว่าจะถึงมือหมอก็สิ้นใจกับการเดินทาง กันดารแบบนี้ให้คนนอกพื้นที่มาอยู่คงยาก ถ้าเลือกได้ก็อยากกลับมา”
“หมอขาดแคลนจะตาย จะมีใครส่งเฮียมาเร้อ คงไปอยู่ตามเมืองใหญ่ๆ โน่นแหละ”
ก็จริงของฉาง
“เอ้อ ไฉล่ะ” ว่านยาเอ่ยถามหาคนที่เห็นหน้ากันทุกวัน ปกติเขามาหา ร่างสูงต้องแสดงตัวแล้ว ทว่าวันนี้กลับเงียบกริบ
“ไปโรงสีกับเตี่ย เย็นๆ คงกลับ ทำไมหรือ มีอะไรฝากอั๊วไว้ก็ได้ เดี๋ยวบอกเฮียให้”
“ไม่มีอะไรหรอก ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวกลับบ้านเลยแล้วกัน”
ว่านยาเอ่ยลา แต่เ้าฉางกลับเรียกกันไว้ก่อน
“เฮีย ถ้านอนบ้านแล้วเหงา ย้ายมานอนบ้านนี้ก็ได้นะ เห็นเตี่ยกับม๊าคุยกันว่าจะชวนเฮีย แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากสักคน ถ้าไม่อยากอยู่คนเดียว ก็มาช่วยอั๊วดีดลูกคิดก็ได้”
ว่านยาหัวเราะ “จะใช้กันนี่หว่า ไอ้เราก็นึกว่าห่วง”
“ห่วงสิ กลัวเฮียเหงา อั๊วพูดจริงนะ”
“เออ ไปแล้วๆ ถ้าเหงาเดี๋ยวแวะมาคุยเป็เพื่อน”
????
เดิมทีว่านยาจะแวะหาเ้าขมิ้นที่กงสีเกือบทุกวัน ช่วยเลี้ยงเด็กๆ ม๊าจะได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง แต่จู่ๆ ปลายเมษาเข้าพฤษภา ว่านยาไม่เยี่ยมหน้าไปกงสีจนเข้าวันที่สาม ไฉซึ่งชะเง้อคอคอยท่า ไม่อยากตามติดให้น้องรำคาญ รอนานเข้าชักทนไม่ไหว จึงลุกจากเก้าอี้ประจำของอาฉาง ะโเรียกเตี่ย
“เตี่ย อั๊วไปดูเ้ายานะ ห่วงน้อง”
“เอ้อ” เตี่ยะโกลับ
ได้ประกาสิตจากเตี่ยก็ถีบรถเข้าตัวตลาด จอดหน้าประตูร้านยาศรีประไพ ประตูยังปิดสนิทซ้ำลงกลอนจากด้านใน แปลกพิกล บ่ายแล้วเ้ายายังไม่ลุก หรือไปไหน
แต่นั่นใช่ปัญหา เข้าหน้าบ้านไม่ได้ ไฉก็ถีบรถอ้อมไปหลังบ้าน ปีนหน้าต่างเข้าอย่างช่ำชอง ด้วยเคยทำมาก่อน เข้ามาแล้วก็ตรงขึ้นไปยังห้องนอนเ้าว่านยา
หากเ้าตัวดีหนีไปเล่นไหนไม่บอกกล่าวคงดีเสียกว่า ภาพที่เห็นจากแสงลอดช่องหน้าต่างเข้ามาคือว่านยาที่นอนซมบนเตียง เผลอๆ จะไม่มีอะไรตกถึงท้องมาสองวันแล้ว ไฉคล้ายดั่งมีไฟสุมอยู่ในทรวง ร้อนใจเหลือจะกล่าว สาวเท้าไปที่เตียง ปลุกน้อง
“เ้ายา เ้ายา”
เรียกไปมือไม้ก็แตะตามตัว ร้อนจี๋ราวไฟเผา จะทำอย่างไรดีเล่า “เ้ายา” เรียกอยู่นานก็ไม่รู้สึกตัว
“แม่ แม่” เ้ายาของไฉพึมพำ
ม่านตาไฉหดแคบลง แม่ศรีประไพหรือ มาเรียกแม่เวลานี้ยิ่งทำให้ใจเสีย ไฉดึงร่างน้องเข้ามากอดหัวซุกอกหวังปกป้อง เป็ผีก็ไม่กลัว เป็มารดาของเ้ายาแล้วอย่างไร
“ต่อให้เป็แม่ศรีประไพ ฉันก็ไม่ยอมหรอกหนา ว่านยาของฉัน ห้ามเอาไป คุณแม่ดูแลไม่ได้แล้ว ตอนนี้เป็หน้าที่ฉัน ทำร้ายคนจะเป็หมอช่วยเหลือชีวิตผู้คนมากมายวันหน้า บาปนักหนา” เอ่ยออกมาเสียงเข้ม
เ้ายาไม่ได้เพ้ออะไรออกมาอีก แต่ปล่อยอย่างนี้คงได้ตายจริงแน่ เลยตัดสินใจแบกน้องลงบันได กึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับไปที่กงสี ใกล้ถึงก็แหกปากะโนำไปก่อน
“เตี่ย!! เ้ายาไม่สบาย ช่วยเ้ายาด้วย!! ตามหมอเร็ว ให้คนไปตามหมอ!!”
คนงานในกงสีหันมามองตกอกใ พอรู้สาเหตุเตี่ยก็รีบให้นายเรือไปเชิญหมอจากชัยนาทมา กระนั้นเดินทางต้องใช้เวลา รอหมอหลวงมาถึง ว่านยาคงไม่รอด หมอแผนโบราณจึงถูกเรียกมาก่อน
เดิมทีในตลาดมีแม่ศรีประไพเป็หมอยาโบราณ พอเธอเสียชีวิตไป จึงเหลือเพียงพ่อหมอจงในเด่นใหญ่
ร่างว่านยาถูกนำขึ้นไปบนห้องไฉ ปิดประตูสนิทรอหมอมาตรวจ เตี่ยกันเด็กๆ ออกห่าง เนื่องจากตัวเ้ายาร้อนเป็ไฟ เป็ไข้แน่แล้ว แต่ไม่รู้ไข้อะไร กลัวเด็กจะติดกันไปหมด
ผ่านไปครึ่งชั่วยามเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ไฉแง้มเปิดดู เป็พ่อหมอจงนั่นเอง
แกเดินตรงเข้ามา นั่งตรวจอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่งก็ส่ายหน้า หันไปทางเตี่ยที่ยืนอยู่หน้าประตู
“เพราะพิษไข้ แต่น่าห่วงอยู่ อาการคล้ายไอ้ลูเอนซาที่คนสยามตายเป็แสน…”
“ปากเสีย!” ไฉสวนทันทีที่ได้ยิน
ผวัะ!
“ไอ้ไฉ!!!” เตี่ยจากยืนอยู่หน้าห้องถึงกับเดินมาตบบุตรชายคนโตหัวทิ่ม พูดจาแบบนี้กับหมอ ว่านยาจะตายเอา
พ่อหมอจงเพียงแย้มยิ้มเล็กน้อย ญาติคนไข้แบบนี้เห็นมาแยะ แกชินแล้ว
“เห็นบอกว่าไปตามหมอในเมืองมานี่ กว่าจะถึงคงอีกนาน ระหว่างนั้นฉันให้ยาบรรเทาไปก่อน ป้อนน้ำแกงถ้วยหนึ่งให้พอมีอะไรตกถึงท้อง แล้วตามด้วยยาต้มอีกถ้วย ป้อนติดกันทุกชั่วยาม เช็ดตัวลดไข้ เท่านี้น่าจะพอยืดเวลาได้”
“ขอบคุณนะพ่อหมอ เดี๋ยวอั๊วให้คนไปส่ง รบกวนพ่อหมอแล้ว” เตี่ยเอ่ยก้มหัวปรกๆ เรียกอาฉางให้เอาเงินในลิ้นชักให้หมอจง
คนขับเกวียนของกงสีไปส่งหมอเฒ่าพร้อมรับยากลับมา ระหว่างนั้นไฉช่วยเช็ดตัวตามคำหมอบอก เ้ายาร่างกายร้อนดั่งเปลวเพลิง เช็ดเดี๋ยวเดียวก็กลับมาร้อนดังเดิม
เถ้าแก่อยากด่าลูกชายให้หลาบจำเื่มารยาท ที่บังอาจไปด่าว่าหมอเฒ่า แต่เอาเถอะ เห็นอาการร้อนใจ คิดว่าไม่ใช่เวลาดีนัก ทดไว้ก่อน รอเ้าว่านยาหายค่อยว่ากัน
ระหว่างรอหมอจากชัยนาท ไฉเป็คนป้อนยาทุกสองชั่วโมง เช็ดตัวไม่ขาด ง่วงก็ไม่หลับ กลัวเ้ายาของมันเป็อะไรไปแล้วจะช่วยไม่ทันการณ์ กระทั่งดึกดื่นเที่ยงคืนหมอมาถึงท่า
ตรวจร่างกายกันอยู่พักใหญ่ แสงสว่างไม่พอก็เอาตะเกียงน้ำมันก๊าดเข้ามาเพิ่ม ดูให้แน่ใจว่าไม่มีรอยโรคอื่น คนไข้ไม่ได้สติ ไร้ปัญญาสอบถาม จึงต้องคลำหาว่าอวัยวะภายในว่ายังดีอยู่หรือไม่ ตรวจเสร็จก็ให้ยาฝรั่งตามอาการ หลักๆ ตอนนี้ต้องลดไข้ไม่อย่างนั้นอาจชักจนกระทบสมอง
“กระผมจัดยาให้เถ้าแก่ตามอาการ ดูแล้วท่าจะเป็ไข้หวัดใหญ่ กินยา พยายามอย่าให้ไข้สูง ยานี่กินทุกหกชั่วโมงจนกว่าไข้จะลงถ้าตื่นแล้วมีน้ำมูกก็ให้ตัวนี้ กินเหมือนกัน”
“ขอบคุณนะอาคุณหมอ รบกวนลื๊อแล้วจริงๆ มาๆ นอนนี่เสียเลยเป็ไง อั๊วจัดห้องไว้ให้แล้ว เช้าค่อยกลับ เดี๋ยวอั๊วให้คนไปส่ง”
“รบกวนด้วยนะเถ้าแก่”คุณหมอเอ่ย
เถ้าแก่พาหมอไปยังที่พักพร้อมสินน้ำใจที่เตรียมไว้สมน้ำสมเนื้อ
ว่านยาถูกป้อนยาฝรั่ง่กลางคืน รุ่งเช้าแม้ยังมีไข้ แต่ตัวไม่ร้อนเป็ไฟอย่างก่อนหน้าแล้ว
ไฉนั่งสัปหงก มือหนึ่งถือผ้าเปียกเช็ดมือเ้ายาป้อยๆ ใจกระหวัดนึกถึงแม่ศรีประไพขึ้นมา แกรักเ้าว่านยาสุดหัวใจ เห็นเ้ายาอยากเป็หมอก็เคี่ยวเข็ญทุกวัน จู่ๆ คงไม่เอาเ้ายาไปด้วยหรอก ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยคุ้มครองน้องให้ทีเถิด ที่ปากเสียไปตอนแรกนั้นขออภัยจากใจ ไฉเพียงห่วงน้องจริงๆ
“ไฉ”เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกแ่
เ้าของชื่อหันขวับ ปากเบ้ ก่อนน้ำตาจะหยดแหมะ คนพี่เครียดมาเป็วัน ทั้งคืนไม่ได้หลับได้นอน กลัวใจจะขาด กลัวจะเป็เหมือนคราวแม่ศรีประไพกับคุณหลวง
“เ้ายา”
ไฉร้องไห้เป็เด็ก โผเข้ากอดคนป่วยที่นอนหน้าเหลอหลาไม่รู้เื่
“ไฉ เดี๋ยวติดไข้”
“ไม่เป็ไร ตายก็ตายด้วยกัน”
เ้ายาเหลือกตามองบน ใครจะตายกับอีกฝ่ายกัน
เอาเถอะ เหนื่อยจะบอก อยากกอดก็กอดไป รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า ขณะตัวหนาวเหมือนอยู่บนภู ให้ไฉก่อนไว้ก็อุ่นดี
????
1K
