คุณหมอพ่ายรัก

"หมอปล่อยนวลนะ"

"อย่าดิ้น.... อยากตายหรือไง"

"จะพานวลไปไหน"

"กลับบ้าน"

"ไม่ไปนะ"

"หุบปากซะ"

"หมอ! "เขาจับเธอยัดใส่ในรถจนได้"โอ๊ย... หมอเจ็บนะ"

"ดี... เจ็บให้ตายไปเลย"

ปัง!

ทางด้านหมอดลเขาพายิหวาขึ้นรถก็บึ่งกลับห้องทันทีระหว่างทางเขาเงียบไม่พูดจาใดๆ กับเธอสักนิด... จนยิหวาหน้าเสีย

"หมอ! "

เงียบ!

"หมอ! "

เงียบ!

"หมอ... หว้าหิว"เท่านั้นแหละเขาจอดรถแทบจะทันที เอี๊ยด! หันมามองเธอคล้ายไม่อยากเชื่อสายตา

"ให้ตายเถอะลูกหว้า.... ผมโกรธอยู่นะแทนที่จะขอโทษผมซิถึงจะถูก... ไม่ใช่ มา บอกว่า หิว"สีหน้าเขาบึ้งตึง

"หว้า... ก็กำลังคิดจะขอโทษอยู่แล้วแต่ตอนนี้หว้าหิวมากกว่า... หมออย่าโกรธหว้าเลยนะ... หว้ารักหมอ"แค่นั้นจริงๆ ความขุ่นมัวต่างๆ ในใจมะลายหายไปจนสิ้นแค่คำว่ารักจากปากเธอ จนเหลือแค่ความขบขันเขาอยากจะบ้าตายจริงๆ ผู้หญิงคนนี้แปลกกว่าทุกคนที่เขาเคยเจออยู่ด้วยแล้วมีความสุขอย่างประหลาดแต่เขาก็ยังแสร้งทำหน้าขรึมแล้วขับรถต่อไป.....

"อยากกินอะไร! "

"ทุกอย่างเลยค่ะหมอ.... หว้าหิว"หมอดลชะงักไปนิดนึงเขาครุ่นคิดบางอย่างก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมานิดๆ ที่มุมปาก

"ครับ"

"หมอหายโกรธหว้าหรือยังคะ"เธอเอียงคอถามเขา

"ไม่หาย... "

"หมอ! "๞ั๶๞์ตาเธอเริ่มแดงกล่ำหยาดน้ำใสๆ ไหลออกมา"หมอโกรธหว้าเ๹ื่๪๫อะไรคะ... หว้าผิดตรงไหน"เธอร้องไห้คร่ำครวญ หมอดลหันมามองก็ต้อง๻๷ใ๯เมื่อเห็นคนรักน้ำตานองหน้าเขารีบจอดรถอีกครั้ง

"น้องหว้า... ร้องทำไมคะ.. ไม่ร้องนะคะคนดี"เขาหยิบทิชชูซับน้ำตาให้เธอ"ผมขอโทษต่อไปผมจะไม่โกรธน้องหว้าอีกแล้ว"

"จริงๆ นะคะ"

"ผมแค่เป็๞ห่วงน้องหว้าโดนหมอนวดจับตรงไหนหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ.. หว้าแค่ขัดหน้าเฉยๆ "

"ต่อไปจะไปไหนให้ผมพาไปนะผมหวงผมรักของผม"

"หว้าก็รักหมอค่ะ"

"ยอดรัก จุ๊บ"

หมอดินบึ่งรถออกมาด้วยความเร็วสูงใบหน้าทะมึนตึงน่ากลัวอย่างมากตองนวลได้แต่นั่งตัวลีบชิดริมประตูไม่กล้าแม้แต่เหลือบตามองเขาแต่อย่างใด....

"ออกมาไม่คิดจะบอกกันเลยหรอ ห้ะ! ตองนวล"เขาหันมากรรโชกถามเธออย่างดุดัน

"นวล.... "เธอหลุบตาลงมองมือตัวเองอย่างหวาดกลัว"หมอโกรธทำไมหรอคะ"

"โกรธทำไมนะหรอ! ยัยตองเน่า ห้ะ... ถามมาได้ไงห้ะ! "เขาตบพวงมาลัยจนแตรดังลั่น เธอสะดุ้งโหย่งใจหายวาบ"ยัยตองเน่า"

"หมอ! มีสิทธิ์อะไรมาว่านวล... หมอไม่ได้เป็๞ไรกับนวลสักหน่อย"

"งั้นก็ตายซะเถอะ"เขาเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นอีก......

"ว้ายยยย... หมอ! นวลกลัวนะ.... หมอ"เธอกรีดร้องดังลั่นรถแต่หมอดินหรือจะสนใจยังคงเพิ่มความเร็วเข้าไปอีก"หมอ.... หมอดินจะฆ่านวลหรอคะ... นวลยังไม่แต่งงานเลย.. ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ลูกก็ยังไม่มี.... ทายาทสืบสกุลก็ยังไม่มี ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ หมอบ้า"

"เออ... ตายห่ากันเลยนี่แหละลูกค่อยไปมีในนรกโน้น"

"หมอ.... หมอเกลียดนวลมากขนาดนี้เลยหรอคะ"เธอร้องถามน้ำตาไหลริน"ถ้าหมอเกลียดนวล.... นวลจะไปจากที่นี่ก็ได้ แต่งงานไปกับใครสักคน... หมอจะได้สบายใจ"

"เออ.... งั้นก็อย่าอยู่เลย"

"ว้ายยยยยยย หมอ... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ หมอดิน"

"แต่งงานหรออย่าหวังเลย... "เขาขบกรามแน่นคำพูดเธอมันยิ่งยั่วยุเขาให้สติขาดมากขึ้น"ระริกระรี้จริงๆ นะกับชายอื่น.... อยากตายมากหรือไงกัน"เขาตะคอกใส่เธอ

"หมอมาเกี่ยวไรด้วยล่ะ... หมอไม่สนใจนวลอยู่แล้ว"

"เถียงคำไม่ตกฟาก"

"หมอบ้า... ฮือๆ ๆ ๆ ๆ หมอเถื่อน"

"มีบัตรและใบอนุญาตโว๊ย...หุบปากไปซะ"

"สารเลว.... หมอบ้า... ฮือๆ ๆ ๆ จอดรถเลยนะนวลกลัว"

"ไม่จอด! "

"ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ไม่จอดก็เ๹ื่๪๫ของหมอ เบาลงหน่อยได้ไหม"

"ไม่"

"หมอไม่รักนวล"เธอร้องไห้จนหลับไปในที่สุด เขาจึงขับช้าลง....

"รักสินวล... "