ภารกิจสามสิบวัน หวังว่าคุณจะหลงรักผม

        “ห้อง018ไงพี่ ห้องสุดท้ายของวันนี้”พนักงานหนุ่มรุ่นน้องชี้ไปยังมุมซ้ายล่างสุดของจอมอนิเตอร์แสดงท่าทีออกมาด้วยความปลาบปลื้มใจ

        “ฉิบหายละ…”รุ่นพี่หนุ่มกระเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อได้ยินเลขห้องที่รุ่นน้องพูดความร้อนวูบขึ้นหน้าแสดงออกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

        “อะไรวะพี่”รุ่นน้องทำเสียงตกใจตามปฏิกิริยาของรุ่นพี่

        "เอ็งไปเปิดห้องนั้นโดยพลการได้ไงวะห้องนั้นมันเป็นห้องวีไอพีนะเว้ย คุณพงษ์ศักดิ์เขาซื้อห้องนั้นเอาไว้แล้ว”รุ่นพี่หนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเพราะรู้ว่าเจ้าของห้องนั้นเป็นผู้มีอิทธิพลไม่น้อยถ้าเกิดใครทำอะไรไม่พอใจก็ต้องโดนซ้อมทุกรายไป 

        “อ้าวก็ผมเห็นว่ามีแขกเข้ามาพักแล้วห้องนั้นก็ยังว่างอยู่ผมก็เลยเปิด เอาไงดีพี่ถ้าจู่ ๆคุณพงษ์ศักดิ์มาแล้วไม่ได้พักห้องที่แกซื้อไว้ ผมตายแน่ ๆ”พนักงานหนุ่มรุ่นน้องพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะเพิ่งทำงานนี้ได้ไม่ถึงสัปดาห์ถ้าต้องออกจากงานตอนนี้มีหวังจบเห่แน่

        “เออ ๆ ช่างเหอะถ้าเกิดคืนนี้คุณพงษ์ศักดิ์มาเดี๋ยวฉันออกหน้าให้เอง เอ็งไม่ต้องกลัวไปหรอก”พนักงานรุ่นพี่พูดเพื่อให้รุ่นน้องสบายใจ อย่างน้อยถ้าตนรับหน้าแทนก็แค่ถูกต่อว่าคงไม่ทำถึงขั้นทำร้ายกันหรอกเพราะตนก็เป็นมือเป็นเท้าทำงานให้คุณพงษ์ศักดิ์หลายอย่าง

        “ขอบคุณนะพี่ที่ช่วยผม”พนักงานรุ่นน้องก้มหน้ารับผิดที่ตนก่อขึ้นหมาด ๆ

        "จะว่าเอ็งทั้งหมดก็ไม่ได้หรอกผิดที่ฉันเองก็ลืมบอกว่าห้องนั้นเป็นของคุณพงษ์ศักดิ์ ไหน ๆเปิดแล้วก็เปิดไปจะไล่แขกให้ออกไปก็ไม่ได้ แต่ทีหลังก็อย่าทำอีกก็แล้วกันว่าแต่แขกวันนี้เขามาพักชั่วคราวหรือค้างคืนวะ”

        “ค้างคืนครับพี่เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมรีบไปเรียกเลย ไม่มีปัญหาแน่นอน”ความร้อนรนของพนักงานหนุ่มรุ่นน้องผ่อนคลายลง ไปพร้อมกับสายตาสอดส่องไปยังห้อง018ซึ่งเป็นแขกเด็ดดวงประจำวันนี้ 

        “เฮ้ยพี่ดูดิผู้หญิงเริ่มบุกแล้ว คืนนี้ต้องแจ่มแน่”พนักงานหนุ่มรุ่นน้องเรียกพนักงานรุ่นพี่ให้เข้ามาดูการแสดงสดใกล้ ๆ จอมอนิเตอร์แม้ผู้ชายนั้นจะสวมเสื้อผ้าครบทุกชิ้นแต่ฝ่ายหญิงมีเพียงผ้าขนหนูชิ้นเดียวพันรอบตัวเผยแผ่นหลังที่ดูขาวเนียนน่าสัมผัสและเริ่มขยับเข้าใกล้ฝ่ายชายทีละน้อยในขณะที่ทั้งสองซึ่งกำลังทำตาเป็นประกายอยู่นั้น กล้องวงจรปิดจากห้อง018ก็ดับวูบลง

        “อ้าวเฮ้ย!”พนักงานทั้งสองอุทานขึ้นมาพร้อมกัน

        “อะไรวะอยู่ดี ๆกล้องมาเสียอะไรตอนนี้วะ ห้องอื่นมีเยอะแยะไม่เสียดันมาเสียห้องนี้”พนักงานรุ่นพี่บ่นกระปอดกระแปดพลางรัวมือลงบนคีย์บอร์ดเพื่อหวังว่ากล้องวงจรปิดในห้อง018จะกลับมาใช้ได้อีกครั้ง

        “แม่งเอ๊ยกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแท้ ๆ เสียรายได้จนได้” พนักงานรุ่นน้องบ่นอุบอิบขึ้นมาบ้าง

        “ซวยฉิบหายเสี่ยงโดนด่า แถมยังไม่ได้คลิปเด็ดอีกพรุ่งนี้เช้าแขกเช็กเอาต์ออกเมื่อไหร่ค่อยเข้าไปดูกล้องก็แล้วกัน”พนักงานรุ่นพี่พูดพลางถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเสียดาย

        ภายในห้องแปลกประหลาดที่ล้อมรอบไปด้วยกระจกรอบทิศทางไม่ว่าจะนอนท่วงท่าไหนก็เห็นได้หมดทุกอิริยาบถแถมความรำคาญจากการยุบตัวของสปริงในฟูกที่นุ่มและเด้งมากทำให้เกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดแม้ขยับร่างกายเพียงนิดเดียวทำให้ทีปกรพยายามข่มตาให้หลับเพื่อหวังว่าพรุ่งนี้จะตื่นให้ทันรถเที่ยวแรกในช่วงเช้าซึ่งในขณะที่กำลังนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่นั้นทีปกรรู้สึกได้ทันทีว่าฟูกด้านข้างกำลังยุบตัวลงอย่างช้าๆ 

        “พี่จ๋า… ช่วยหนูด้วย”เสียงหวานปริศนายานคางชวนขนลุกทำให้ทีปกรต้องลืมตาขึ้น จากดวงตาหรี่เล็กกลายเป็นเบิกโพลงขึ้นทันทีเมื่อต้องประจันหน้ากับสาวสวยที่นอนอยู่ด้านข้างโดยสัญชาตญาณที่มีอยู่เต็มเปี่ยมสามารถรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือวิญญาณจึงทำให้เจ้าตัวกระเด้งออกจากที่ฟูกนอนโดยอัตโนมัติ

        “พี่อย่ากลัวหนู”หญิงสาวพยายามเข้าใกล้ชายหนุ่มร่างบอบบาง เพราะรู้ว่าคนผู้นี้สามารถช่วยตนได้จึงออกมาในสภาพที่สมประกอบและไม่น่ากลัวเพื่อให้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไม่กลัวเธอ