ณ คฤหาสต์หลังใหญ่
รถตู้คันงามจอดเทียบอยู่ลานหน้าบ้าน เครื่องยนต์ถูกสตาร์ทรอมาได้สักระยะ ชายวัยกลางคนอายุ 48 ปีนั่งรอลูกสาวเ้าของบ้านตามขั้นบันไดสีขาว ร่างสูงใหญ่อ้าปากหาวเหมือนกับว่าทั้งคืนยังไม่ได้นอน
‘ไอ้วุฒิ’ เป็คนขับรถของวงศ์ตระกูลนี้มาห้าปีแล้ว หน้าที่การงานของมันไม่เคยขาดตกบกพร่อง อยากจะถึงที่หมายเวลาไหนมันทำตามใจเ้านายได้เสมอ
แต่พักหลัง่ที่ลูกสาวเ้าของบ้านเริ่มเข้ามหาลัย ร่างกายของคนขับรถรุ่นลุงก็ดูเหมือนจะเหนื่อยล้าอ่อนเพลียมากขึ้นทุกวัน จากที่มีผิวกายหยาบกร้านดำเถื่อนและมีใบหน้าโเี้เหมือนโจรป่าอยู่แล้ว พอไม่ได้พักผ่อนเต็มอิ่ม...สภาพของไอ้วุฒิเลยดูเหมือนนักโทษแอบหลุดออกมาจากคุกไม่ผิดเพี้ยน!
“มานั่งขวางทางอะไรตรงนี้”
“ขอโทษครับ คุณหนู”
คนขับรถสะดุ้งโหย่งพร้อมกับดีดตัวเองให้ลุกขึ้น...
หญิงสาววัยสะพรั่งใช้สายตามองเหยียดชายรุ่นลุงั้แ่บันไดขั้นแรกจนถึงขั้นสุดท้าย ร่างกายของเธอเหมือนนาฬิกาทรายเดินได้ ยิ่งอยู่ในชุดนักศึกษารัดรูปสั้นกุด มันก็ยิ่งทำให้สัดส่วนแต่ละชั้นดูเว้าโค้งมากกว่าเดิมหลายเท่า
‘โรสรินทร์’ เป็ลูกสาวคนเล็กของตระกูล พี่ชายคนโตทำงานเป็ผู้บริหารช่วยคุณพ่อ ส่วนพี่ชายคนกลางกำลังเรียนต่ออยู่ต่างประเทศ แน่นอนว่าลูกสาวคนเดียวในครอบครัวใหญ่มักจะถูกตามใจมาั้แ่เกิด โรสรินทร์ถูกพ่อแม่ใช้เงินเลี้ยงตามประสาผู้มีอันจะกินเสมอมา มันเลยทำให้นิสัยของคุณหนูเย่อหยิ่งและทนงตนกว่าใครๆ
โดยเฉพาะกับคนรับใช้...
ไม่มีอะไรที่หญิงสาวจะหมั่นไส้ไปมากกว่าใบหน้าเถื่อนๆของไอ้วุฒิอีกแล้ว!
“จะยืนจ้องหน้าฉันอีกนานมั้ย เปิดประตูรถสิ!”
“ขอโทษครับ”
ไอ้วุฒิรีบก้มหน้าขอโทษ
เมื่อประตูรถตู้ถูกเปิดออก ร่างอรชรก็ค่อยๆก้าวเท้าในรองเท้าส้นสูงเข้าไปหย่อนก้นนั่ง เสียงลมหายใจเบื่อหน่ายพ่นระบายออกมาด้วยความหงุดหงิด เมื่อคนขับรถเห็นเช่นนั้นมันก็รีบวิ่งเข้าไปยังที่นั่งคนขับและพาคุณหนูไปยังมหาลัยโดยด่วน
บนท้องถนน...
“เร็วๆหน่อยสิ ฉันสายแล้วนะ”
“รถติดมากเลยครับคุณหนู”
“มันใช่ปัญหาของฉันมั้ย หน้าที่นั้นเป็ของแกไม่ใช่หรอ”
“ขอเวลาผมสักครู่นะครับ”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบพร้อมกับอ้าปากหาว
เมื่อลูกสาวคนเล็กเห็นเช่นนั้นเธอก็คว่ำปากพร้อมกับใช้สายตาดูถูกมากกว่าเดิมหลายเท่า เต้าเนื้ออวบใหญ่ในชุดสีขาวทำเอากระดุมปริแทบหลุด ขาเรียวยาวนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าด้วยความหงุดหงิดใจ เมื่อไหร่ไอ้คนรับใช้จะพาเธอไปถึงที่หมายเสียที!
ปี๊ดดด!!!
“ว๊ายย ไอ้วุฒิ”
“….”
“ไอ้วุฒิ!!!”
“ค…ครับ!?”
“แกทำบ้าอะไร ไฟเขียวตั้งนานแล้ว!”
“อ้อ ขอโทษครับ”
“โอ๊ยยย นี่แกจะยั่วโมโหฉันไปถึงตอนไหนฮ่ะ!”
คนขับรถเหยียบฝีเท้าเร่งเครื่องยนต์
เมื่อสักครู่นี้ชายวัยกลางคนเผลอหลับขณะที่รอไฟแดง ระหว่างทางเต็มไปด้วยเสียงก่นด่ามากมาย กว่าจะถึงที่หมายได้ไอ้วุฒิก็ถูกหญิงสาววัยลูกหลานดูถูกจนหายง่วง สาเหตุที่ทำให้คนขับรถมีอาการเช่นนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เพราะทุกๆคืนในยามวิกาลมันจะถูกคุณหนูเรียกไปรับในผับบาร์จนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนเลยสักนิด!
“ขอโทษที่มาส่งช้าครับคุณหนู”
“หยุดพูด ยิ่งพูดฉันก็ยิ่งเสียอารมณ์”
คุณหนูโรสสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมลงมาจากรถ ใบหน้าสวยหวานประดุจนางงามมองเหยียดหยามไอ้ลุงหน้าหนวดด้วยความไม่พอใจ แต่ก่อนที่เธอจะเดินจากไป ร่างกายขาวใสก็ได้หันมาพูดอะไรบางอย่างกับคนขับรถได้รับรู้
“หนวดเคราน่ะ หัดโกนออกบ้างนะ”
“ได้ครับ”
“สภาพแกน่ะ ไม่ต่างจากโจรเลย รู้ตัวบ้างมั้ย”
“…..”
ไอ้วุฒิก้มหน้าน้อมรับ แต่สันกรามของมันกลับกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ ใบหน้าดิบเถื่อนที่เต็มไปด้วยหนวดเคราจ้องมองไปยังบั้นท้ายกลมงอนที่กำลังเดินส่ายเข้าไปในตึก คุณหนูโรสจะไม่เข้าเรียนสายเลยถ้าหากเธอไม่ออกไปดื่มจนทำให้ตื่นสาย
แต่สุดท้าย...ขี้ข้าอย่างมันจะเอาอะไรไปเถียงได้!
“สักวันเถอะอีคุณหนู”
คนขับรถกำหมัดแน่น...
เป็เวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่ไอ้วุฒิไม่เคยนอนเต็มอิ่ม เพราะมัวแต่คอยรับคอยส่งคุณหนูโรสรินทร์เข้าออกร้านเหล้าทั่วเมืองหลวง!
565
