ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

.....เยว่หลิงและเลี่ยหยางเดินข้ามป่าและภูเขา  แล้วก็เพราะเยว่หลิงชวนวิ่งเล่นออกนอกเส้นทาง ในที่สุดทั้งคู่ก็หลงอยุ่ในป่างตามลำพัง 2 คนจนได้ 

แต่ก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมด เดินไปเดินมาเจอบึงน้ำใสถูกปกคลุมด้วยหิมะบางๆ แม้อากาศจะหนาว แต่ด้วยความเหนื่อยเหงื่อไคลไหลจนตัวเหม็นทั้งคู่จึงอดไม่ได้ที่จะลงไปอาบน้ำในบึงนั้น (จริงๆแล้วอากาศหนาว น้ำในสระ,บึง,ทะเลจะอุ่นกว่าบนบก)

เยว่หลิงถอดชุดขาวสะอาดของตนออก วางไว้บนก้อนหินใกล้บึง ใบหน้าเรียบเย็นแต่แฝงความสงบ น้ำใสไหลลูบไล้ผิวพรรณเขา เส้นผมดำยาวลอยละล่องตามกระแสน้ำ

เลี่ยหยางยืนก็ถอดเสื้อลงอาบด้วยกัน แม้ร่างกายจะเปลือบเปล่าแต่เดี๋ยวนี้ทั้งคู่ไม่ค่อยจะเคอะเขินกันแล้ว 

“หลิงหลิง… น้ำเย็นจนหน้าซีดเลย อย่าอาบนานล้ะ”

“ข้าสบายดี… อย่ามาวุ่นวายกับข้า”

เลี่ยหยางหัวเราะในลำคอ เข้ามาใกล้ๆ และใช้มือตักน้ำใสไหลลูบไล้ร่างกายเยว่หลิง เยว่หลิงมีแก้มแดงนิดๆด้วยควมเขินอายสายตาซุกซนของเลี่ยหยาง

“เจ้า… มองอะไรข้า?”

เลี่ยหยางย่นจมูกเล็กน้อย มือกุมผ้าเช็ดน้ำหนักเบา “ข้าก็มองไปเรื่อยแหละ… อะไรน่ามอง ข้าก็มอง”

ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมา ท่ามกลางความเงียบสงบของป่า หิมะบางๆ ร่วงลงมาเป็นจังหวะ

ทันใดนั้น เสียงซุกซนดังจากกิ่งไม้เหนือศีรษะ ทำให้เยว่หลิงสะดุ้ง

“เสื้อข้า…!” เขาตะโกน น้ำใสกระเซ็นเต็มบึง

เลี่ยหยางชะงัก มองตามสายตาเยว่หลิง เห็นกระรอกตัวเล็กสีน้ำตาลทองคาบเสื้อขาวไป

“ห๊ะ… กระรอก!? เสื้อเจ้า!!”

เลี่ยหยางหัวเราะเบา ๆ จับมือเยว่หลิงให้มั่น

“หลิงหลิง… อย่าตกใจ”

เยว่หลิงทำตาค้อนใส่ “เข็มขัดนั่น ดาบเทพไง เจ้าลืมแล้วรึ!!!”

เลี่ยหยางตกใจ รีบลุกขึ้นโชว์อก กล้ามท้อง และหยางหยางน้อย ขึ้นจากบึงรีบตามรอยกระรอกไป

กระรอกตัวน้อยกระโดดจากกิ่งไม้ไปตามพุ่มไม้ วิ่งขึ้นต้นไม้ ลงพุ่มไม้ จนมาหยุดที่ รังกลางพุ่มไม้สูง

เลี่ยหยางตามมาเงียบ ๆ เห็นว่า ลูกกระรอกตัวน้อยนอนซุกเสื้อขาวของเยว่หลิง 

ส่วนเยว่หลิงตามมาทีหลัง เขาเอาเสื้อเลี่ยหยางพันช่วงล่างกันอุจาดแล้วถึงจะวิ่งมา

แต่พอมาถึงเห็นเลี่ยหยางนั่งยืนดูข้างในโพรงไม้ เยว่หลิงยื่นกางเกงให้เลี่ยหยางใส่แล้วจึงไปนั่งข้างๆและมองเข้าไป

แล้วเยว่หลิงก็เบ้หน้า ใจละลายกับความน่ารักของเจ้าตัวเล็ก

“เจ้าตัวน้อย…น่ารักจัง....ใช้เสื้อข้าเป็นที่นอน....”

เลี่ยหยางยิ้มและเงยหน้ามองเยว่หลิง

“เจ้าน่ารักกว่ามันนะ”

เยว่หลิงหน้าแดง มือกุมผ้าเลี่ยหยางแน่น 

เลี่ยหยางยิ้มมุมปาก เห็นไม่พูดเลยได้ทีพูดแซวต่อ

“ผิวก็ขาวจั๊วะเลย ดูสิ ปากชมพู ....นมก็ชมพู.....น่าเอ็นดูจัดๆ”

เยว่หลิงถอนหายใจเบา ๆ แล้วหยอกแรงๆที่แก้มเลี่ยหยาง

“โอ๊ยๆ ข้า… ข้าล้อเล่น ข้าล้อเล่น ยอมแล้วจ้า ยอมแล้ว”

“ล้อเล่นเรื่องอะไร? ข้าน่ารักสู้เจ้ากระรอกน้อยไม่ได้รึ?” เยว่หลิงถามอย่างเขินอาย

เลี่ยหยางเอาใบหน้าเข้ามาใกล้ ปากเป่าผมเปียกของเยว่หลิง

“หลิงหลิง… ระวังจะไม่สบายนะ”

เยว่หลิงใบหน้าแดงขึ้นทันที

“เจ้า....”

กระรอกตัวน้อยกระโดดมาจากรัง ทำให้เลี่ยหยางหยิบเสื้อขาวและดาบเทพออกมาได้

ดาบเทพนี้แข็งแรงทนทานมาก แต่กลับอ่อนจับโค้งงอได้หมด เป็นดาบวิเศษที่ราวกับไม่ได้มีอยู่จริงบนโลกมนุษย์

เยว่หลิงนำเสื้อผ้ามาใส่เรียบร้อยแล้ว เขาก็มองที่กระรอก “ข้าไม่อยากรังแกเจ้าหรอกนะ”

เลี่ยหยางโน้มตัวลง

“งั้น… เจ้าก้ถอดเสื้อเอาไว้ให้มันทำรังเลยดีไหม? มันจะได้ไม่หนาวไง”

เยว่หลิงสบตาเลี่ยหยาง “ไปหาเศษฟาง,กิ่งไม้แห้งอุ่นๆมาไว้ให้มันกันดีกว่า”

เลี่ยหยางพยัดพน้า แล้วพวกเขาก็ช่วยกันหากิ่งไม้แห้งต่างๆมาใส่แทนเสื้อขาวคุณชายไป๋ ที่เจ้ากระรอกน้อยขโมยมา

เสร็จแล้วทั้งคู่ก็มองรังกระรอกนั้นอย่างมีความสุข ก่อนที่เลี่ยหยางจะดึงเยว่หลิงเข้ามากอด พลางลูบผมยาวสลวยนั้นเบาๆ

“หลิงหลิง… เจ้าเองก็ควรได้รับความอบอุ่นเช่นกัน”

เยว่หลิงหน้าแดงยอมให้กอด ร่างกายอบอุ่นท่ามกลางหิมะบาง ๆ

กระรอกตัวน้อยมองพวกเขา ก่อนจะกลับเข้ารังพร้อมลูก ๆ ของมัน

“อ๋อ มันหามาให้ลูกน้อยอบอุ่นนี่เอง”

ทั้งคู่ยิ้มบางๆมองเจ้ากระรอกน้อยและลูกๆท่ามกลางป่าและหิมะ เสื้อขาวกลับคืนมือเยว่หลิง แต่หัวใจเขากลับอบอุ่นกว่าเดิม

เพราะไม่ได้มีแค่เสื้อที่กลับมา แต่มีความอบอุ่นร่วมกันกับชายคนพิเศาของเขา

เยว่หลิงยิ้มบาง ๆ

“ครั้งหน้า… เราอาบน้ำกลางป่าอีกได้ไหม?”

เลี่ยหยางเอียงคอมอง

“เหอเหอ… ถ้าเป็นลิงขโมยเสื้อเจ้าไป ข้าไม่ห้อยโหนไปตามให้หรอกนะ บอกไว้ก่อน”

เยว่หลิงมองหน้า มือจับมือเขาแน่น “ไม่… ตามสิ เจ้าต้องตามเอาคืนมาให้ข้า”

เลี่ยหยางยิ้มและถอนหายใจในความเอาแต่ใจของคุณชายชุดขาว

"จ้าๆ ต่อให้บุกฝ่าฝูงลิงป่าทั้งฝูง หรือยอมเป็นสามีลิงพวกนั้น ข้าก็จะเอามาให้เจ้าเอง"

ทั้งคู่หัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะก้องไปทั่วป่า

เยว่หลิงยิ้ม ยื่นมือไปลูบหลังเลี่ยหยาง

“ข้า… ข้ารู้สึกดีที่มีเจ้าอยู่ใกล้”

เลี่ยหยางยิ้มมุมปาก

“ข้าก็รู้สึกแบบนั้นเช่นกัน”

แสงแดดกระทบผืนน้ำ หิมะโปรยปรายลงเบา ๆ กระรอกตัวน้อยอยู่ในโพรงต้นไม้ป้อนอาหารเลี้ยงลูกน้อย

ทั้งสองคนนั่งจับมือกัน ริมบึงน้ำใสกลางป่าหิมะ หัวใจอบอุ่นและรอยยิ้มเต็มใบหน้า จิตใจของทั้งคู่อบอวลอบอุ่นเหมือนแสงแดดในฤดูหนาว....

.

.

.

.

.

(ท้ายตอน)

ตอนที่เยว่หลิงไม่เห็น เลี่ยหยางเอาเสื้อมาดม ฟุตฟิต ฟุตฟิต