ใต้เงาจันทร์

บทที่ 4 : เสียงเรียกจากหัวใจ

วันนี้ ผมลืมตาตื่น สิ่งที่ต้องเจอทุกวัน คือแม่ แม่คือคนสำคัญของผม แม่ผู้ให้ทุกอย่างแกผม และนั้นผมก็ไม่สามารถทำให้แม่เสียใจได้เลย ภาพเหตุการณ์ ที่มันอยู่หัวผม มันทำให้ตัวผมเองทำผิดกับณัฐและเหมือนมันคอยตอกย้ำว่า เรากำลังหนี ซึ่งข้างในลึกๆ อยากจะทำตามหัวใจที่มันเรียกร้องให้ทำ แต่มันก็ทำไม่ได้จริงๆ ได้แต่คิดวนไปวนมากับเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้น วันนี้วันหยุด ผมบอกแม่แล้วขอผมตื่นสาย รู้สึกไม่ค่อยสบาย แม่จึงปล่อยให้ผมนอน 

:::จับหนังสือมานอนอ่านเล่น พลิกไปพลิกมา เค้าหันมองมือถือ ในใจของเค้านึกถึง ไลน์ของณัฐ ที่ไลน์มาถาม แล้วก็จับมือถือมาเปิดอ่านข้อ ไม่ทันจะว่าง ไลน์ของณัฐก็เข้ามา:::

ณัฐ : พี่รบ เ๱ื่๵๹วันนั้นผมอยากรู้ พี่ทำไมหมางเมินกับผม หรือผมคิดไปเอง  พี่รบ อ่านตอบผมหน่อยได้มั้ยครับ พี่อย่านิ่งเลยครับ 

(ผมได้แต่อ่าน...)

ณัฐ : พี่รบ ผมจริงใจนะครับ ถ้าพี่ไม่ชอบผม พี่ก็บล็อคไลน์ผมไปเลย เพื่อผมจะได้รู้ว่า ผมคิดไปเองข้างเดียว

(ผมได้เห็นข้อความนี้ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นึก และตอบตัวเอง) " เราจะบล็อคณัฐได้ยังไง ก็ชอบณัฐไปแล้ว " 

ณัฐเห็นข้อความรบยังอ่านและไม่บล็อคเค้า เลยถามต่อ.....

ณัฐ : พี่รบ ผมยังไม่รีบให้พี่ต้องชอบผมตอนนี้ แต่ผมอยากให้พี่ ดูผมไปเรื่อยๆ ผมจะทำให้พี่เห็น ว่าผมจริงใจกับพี่จริงๆ   

สิ่งที่ณัฐพิมท์มามันทำให้ผมรู้สึก ใจมันอ่อน พยายามที่จะหนีแต่กลับทำให้รู้สึกฝืนตัวเอง..

ณัฐ : พี่รบ พรุ่งนี้ผมจะไปรอพี่ที่คณะนะครับ

(ผมนั่งอ่านข้อความณัฐ) 

รบ : "  สิ่งที่เราทำมันถูกแล้วใช่มั้ย ทำไมไม่บล็อคไลน์ณัฐไปเลย " (ผมปิดแชท ลุกขึ้น ลงไปหาแม่ข้างล่าง แม่ยังขายขนมอยู่ )

รบ : มาแม่ รบช่วยครับ   (ผมช่วยแม่ใส่ถุงทอนเงินให้ลูกค้า จนแม่ลูกค้าหมด แม่จึงหันมาถาม)

แม่ : รบ หายแล้วเหรอลูก 

รบ : ครับแม่ รบดีขึ้นแล้วครับ  (ผมหลบตาของแม่เพื่อไม่ให้แม่สงสัย)

แม่ : อืม..ดูแลตัวเองมั้งนะลูก มีอะไรที่มันอึดอัดก็ระบายออกมา เรามีกันแค่สองคนแม่ลูกนะ รบพูดกับแม่ได้ทุกเ๱ื่๵๹นะ เก็บไว้คนเดียวมันจะแย่นะลูก  (ผมหันไปมองแม่ อยากบอกแม่ แต่กลัวแม่ผิดหวัง ผิดหวังที่ผมเป็๲ลูกคนเดียวและเป็๲ความหวังเดียวของแม่ ผมได้แต่คิดเท่านั้นเอง)

16:30น...

::::: ขนมหมดแล้ว รบจึงช่วยแม่เค้าเก็บร้าน ในหัวยังคิดว่า สิ่งที่แม่พูด เพราะมันทำให้ผมต้องคิดหนักเลยทีเดียว::::

รบ : แม่รบไปนอนก่อนนะครับ เดี๋ยวแม่มีอะไรจะให้ รบ ช่วยแม่ปลุกรบได้นะครับ 

ผมรู้สึกสมองไม่สั่งงานสมองตันๆ หัวมึนๆได้แต่เดินขึ้นไปบนห้อง พอถึงห้อง ผมล้มตัวลงนอน แบบอาการคนเหนื่อยล้า หมดแรง แล้วหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้อีกทีก็ได้ยินเสียง มือถือดัง ไม่รู้ใครโทรมา ผม ตะเกียดตะกาย จับมือถือว่าใคร โทรมา ผมมองดูเบอร์ไม่คุ้น เลยลองรับดู

19:49น..

รบ : ฮาโหลครับ ใครครับ??  (ผมพูดทันทีที่ได้รับสาย แต่เค้าต้อง๻๠ใ๽เมื่อเบอร์แปลกคือเบอร์ของณัฐ เพราะเค้าจำเสียง ณัฐได้)

ณัฐ : พี่รบครับ อย่าเพิ่งว่างสายนะ ณัฐเองครับ 

รบ : คุณ!! คุณได้เบอร์ผมจากที่ไหน  (รบถามด้วยความสงสัย)

ณัฐ : พี่รบอย่าโกดผมนะ ผมขอเบอร์พี่จากพี่ปี3ที่คณะ   (เบอร์ผมเคยให้กับพี่ปี3ทุกคน เผื่อพี่ปี3ให้ช่วยงานอะไร แต่ไม่นึกว่า ณัฐจะกล้าไปขอเบอร์ผมกับพวกพี่ปี3 )

รบ : คุณ ๻้๪๫๷า๹อะไร  (ผมถามณัฐด้วยน้ำเสียงที่ดุนิดหน่อย)

ณัฐ : ผมอยากคุยกับพี่ครับ ผมขอโทษที่ทำแบบนี้โดยไม่ได้ขอพี่นะครับ 

(เสียงอ้อนแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกละลายทุกที " จะเอาไงดีวะ " 

รบ : แล้วคุณมีธุระอะไรกับผมอีกมั้ย  (ผมถามและพยายามจะว่างสาย)

ณัฐ : เดี๋ยวก่อนครับ พี่รบผมจะเจอพี่อีกได้มั้ย?ครับ

  (ณัฐถามผมด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ รบถึงกับอึ้งนิดๆ กับคำถาม แล้วตอบณัฐว่า)

รบ : คุณจะเจอผมไปทำมั้ยอีก ผมไม่อยากให้ความหวังคุณนะ คุณควรห่างๆผมไว้ดีกว่า เราก็ผู้ชายเหมือนกัน  (ผมพูดจบเสียงของณัฐเงียบไป พักนึง ผมรอว่าเค้าจะพูดอะไรตอบกลับมา)

ณัฐ : พี่รบครับ ณัฐขอถามตรงๆ พี่รังเกลียด ณัฐ ใช่มั้ยครับ บอกกับผมตรงๆได้นะครับ

   (ณัฐพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งมากและดูเหมือนเค้าจะเอาจริงเอาจังกับการรอคำตอบจากผม)

รบ : ผมขอบอกคุณอีกครั้ง ผมเป็๞ผู้ชาย คุณก็เป็๞ผู้ชาย คุณจะมาชอบผมทำไม คุณจะทนได้เหรอ สายตาที่ทุกคนมองคุณ แล้วคุณจะใช้ชีวิตยังไง ถ้าในสังคมไม่ยอมรับคุณกับผม หากเราเป็๞แฟนกัน

  (ผมหลุดปากพูดออกไป ลืมว่าต้องไม่ให้ความหวังเค้า แต่ก็พูดออกไปแล้ว)

ณัฐ : พี่รบ ฟังผมนะพี่ ความรักไม่ได้อยู่ว่าเราจะเป็๲ เพศไหน แต่อยู่ที่เรา รู้สึกต่อกันยังไง อาจจะไวไปที่ผมเข้ามาในชีวิตพี่ แต่ผมจริงใจกับพี่นะครับ 

(สิ่งที่ณัฐพูดตอกย้ำผม ทำให้รู้สึกว่าเค้าแพ้ แพ้ความจริงใจความรักที่ณัฐ มีให้ ล้วนออกมาให้เห็น )

ณัฐ : พี่รบครับ ผมขอพิสูจน์ตัวเองได้มั้ย ให้โอกาศ ณัฐได้มั้ยครับ ให้ณัฐได้ทำให้พี่รู้ ว่าพี่คือคนสำคัญของณัฐ จริงๆ 

(ผมได้ฟังเค้าพูดใจมันสั่นรู้สึกถึงความอ่อนโยนที่เค้ามอบให้)

รบ : ผม.... ไม่อยากทำให้แม่เสียใจ คุณคงเข้าใจนะครับ และถ้าคุณรู้ ว่าผมมีประวัติยังไง คุณจะไม่พูดคำนี้ออกมา   

(ผมพูดเพราะผมเป็๞แค่คนจนๆ ที่เกิดมาจากในซ่อง)

ณัฐ : พี่รบ เคยผ่านอะไรมา ผมไม่สนใจ ผมรู้แต่ตอนนี้ พี่คือคนที่ผมรักพอ   

(ผมถึงกับอึ้งคำพูดของณัฐ แม้จะเป็๞แค่เสียง ผมก็รู้ซึ้งถึงคำพูดของณัฐได้)

รบ : คุณมีอะไรอีกมั้ย ผมขอวางสายก่อนนะ ผมรู้สึกไม่สบาย  (ผมถอนหายใจเบาๆ)

ณัฐ : ผมจะรอพี่คณะ แล้วเจอกันนะครับ หายไวๆนะครับ

(ผมวางสายณัฐ แล้ววางมือถือข้างๆตัวเค้า ถอนหายใจอีกครั้ง นอนพลิกตัวไปมา นึกถึงคำพูดของณัฐ ในใจคิดถึงหน้าณัฐ พูดกับตัวเองว่า)  " เห้อ... มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา" (ผมถอนหายใจหลายรอบ จนหลับไป)

สนุกมั้ยค่ะบทนี้ ปุ๊คลุ๊ค อาจพิมท์ตกบ้างแต่ต้องขออภัยด้วยนะ พิมในมือถือ พอดีเพิ่งคิดบทต่อได้เลยต้องรีบพิมท์เก็บไว้ให้เพื่อนๆอ่าน ขอบคุณวิวที่เพิ่มขึ้นทุกวันนะค่ะ แล้วติดตามบทที่5ด้วยนะ♥️♥️