เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        สตรีสองคนที่ต้องการไปทักทายไม่สำเร็จจึงกลับเข้ามาในห้องอีกครา

        กู่ซือฝานเดินบ่นตลอดทางเพลานี้ท่าทียิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ

        “ท่านพี่สะใภ้!เขาหยิ่งตรงที่ใดกันเพคะ? เขาผยองตนอย่างไรกัน?”

        “ดูเขาเมื่อครู่สิเพคะทีท่าเขาก็ดีนี่! เขาสุภาพและใจดีกับเรามากด้วย!”

        “ท่านพี่จำคนผิดไปแน่ๆ!”

        นางจำไม่ผิดหรอก ชาตินี้มิมีทางจำผิด

        จะโทษก็ต้องโทษเขาที่แสดงเก่งเกินไป แต่รอก่อนเถิดวันหนึ่งนางจะต้องจับจุดอ่อนของเขาให้ได้ ทำให้เขาแสดงสีหน้าที่แท้จริง!

        อวิ๋นอี้รู้ดีว่ากู่ซือฝานเชื่อในสิ่งที่เห็นเท่านั้นเพลานี้จะไปพูดกระไรกับนาง นางคงไม่ฟังอย่างไรเสียสตรีผู้นั้นให้ความสำคัญกับบุรุษมากกว่าเพื่อน ลึกๆในใจนางยังสงสัยกับความสัมพันธ์ของพวกนางทั้งคู่นัก

        หลังจากฟังนางพูดอยู่นานกู่ซือฝานก็พ่นลมหายใจออกมาและพูดอย่างไม่แน่ใจ“ข้าเห็นที่เขาเดินเมื่อครู่ ขาของเขามีปัญหาใช่หรือไม่เพคะ?”

        อวิ๋นอี้พยักหน้า นิ่งๆ“ดูเหมือนว่าขาขวาของเขาจะไม่ดี"

        "อ๊า!" กู่ซือฝานเม้มปาก"แล้วจะทำอย่างไรเล่าเพคะ! พี่สะใภ้ช่วยคิดหนทางหน่อยสิเพคะ!"

        "เขามิใช่คนที่เจ้าชอบหรือไร?ขอให้ข้าช่วยเหตุใดกัน หรงซิวของข้าเป็นเจ้าพ่อขี้หึงหากข้าพูดแทนบุรุษผู้อื่น ดูสิว่าเขาจะฆ่าข้าหรือไม่” อวิ๋นอี้พูดปฏิเสธ

        กู่ซือฝานเถียง "กระไรคือบุรุษที่ข้าชอบกันข้าเพียงแค่ชื่นชม! อีกอย่างนะเพคะท่านพี่ชายเจ็ดมิได้รับผิดชอบการสอบเดือนวสันต์หรือเพคะ? หลี่ซูซวนเป็นผู้มีความสามารถระดับชาติหากมีปัญหาเขาน่าจะยินดีช่วยนะเพคะ”

        "เจ้าคิดว่าเขาใจดีเช่นนั้นเชียวหรือ?”อวิ๋นอี้หัวเราะ "เขาเป็นผู้รับผิดชอบมิใช่ทำงานการกุศลเสียหน่อย"

        "ไม่แน่นะเพคะ"กู่ซือฝานส่ายหน้า นางชันแก้มแล้วครุ่นคิด ทันใดนั้นก็ผลักอวิ๋นอี้ “ท่านพี่หากข้าดูไม่ผิดล่ะก็ หลี่ซูซวนเขาขึ้นไปที่ชั้นสามใช่หรือไม่เพคะ?”

        ชั้นสาม!

        อวิ๋นอี้อึ้ง คิดว่าเป็นชั้นสามจริงๆ!

        นางรู้ดีที่สุดเกี่ยวกับการออกแบบพื้นที่ของโรงเตี๊ยมเกาเซิ่งยิ่งชั้นสูงขึ้นราคาต่อคืนจะยิ่งแพงขึ้น ทว่าในทางเดียวกันการตกแต่งและการบริการก็จะดีขึ้นด้วย

        ชั้นสามเป็นห้องเฉพาะใช้สำหรับจัดเลี้ยงแขกและมีราคาแพงมาก

        มีเงินอย่างเดียวไม่พอผู้มีสิทธิ์ใช้ห้องในชั้นสามจะต้องเป็นคนจากตระกูลชื่อดังด้วย

        ตัวอย่างเช่น หรงซิว

        “ท่านพี่คิดว่าเป็นไปได้หรือไม่เพคะว่าท่านพี่ชายเจ็ดอยากจะพบเขา!เพราะอย่างไรการแข่งขันรอบสุดท้ายท่านพี่ชายเจ็ดก็ออกหัวข้อ แล้วเขาชนะ!”กู่ซือฝานยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น พูดพร้อมถูมือ “ในความคิดของข้าเขาจะต้องได้รับการชื่นชมอย่างแน่นอนบางทีเขาอาจจะได้รับการเชิญเป็นแขกของท่านพี่ชายเจ็ดก็เป็นได้!"

        เช่นนั้นก็น่ากลัวมากจริงๆ

        อวิ๋นอี้ส่ายหัวซ้ำๆ หลังจากครุ่นคิดหากทั้งสองพบกันจะต้องตีกันแน่

        นางรู้สึกไม่สบายใจ นั่งอยู่ในห้อง กังวลไปต่างๆนานา

        กู่ซือฝานยังไม่ไปเช่นกันนางบอกว่าจะรอกลับบ้านกับหรงหลิน

        “ยังจำได้หรือว่าบุรุษของเจ้าคือหรงหลิน?”อวิ๋นอี้หยอกล้อนาง ทำให้นางหน้าแดง

        ทั้งสองอยู่ในห้องไม่นาน ประตูก็ถูกเคาะเมื่อเดินออกไปก็เห็นคนกลุ่มหนึ่ง

        นอกจากคนที่เห็นตั้งแต่แรกคือหรงซิวและหรงหลินมีองค์ชายทั้งสองที่มาพักที่จวน ยังมีอีกหนึ่งคน...

        คือหลี่ซูซวน

        อวิ๋นอี้มองหรงซิวด้วยรอยยิ้มอึดอัด “มีกระไรเพคะ?”

        “พาเจ้ากลับบ้าน”เขากอดนางไว้ในอ้อมแขนแล้วเงยหน้าไปหากู่ซือฝาน“พวกเจ้าไปทานข้าวด้วยกันที่จวนเถิด”

        แม้ว่าจะอยากรู้อยากเห็นเรื่องหลี่ซูซวนที่เพิ่มเข้ามาแต่ในสถานการณ์เช่นนี้ อวิ๋นอี้รู้กาลเทศะ ไม่ถามคำถามที่ไม่ควรถาม

        นางยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ทุกคนและเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างเชื่อฟัง

        กลุ่มคนจากไปอย่างยิ่งใหญ่เผยยวนอี้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับอวิ๋นอี้หลังจากออกจากโรงเตี๊ยมก็แปลกใจและพูดว่า "เอ๋? พระชายาเจ็ด วันที่ร้อนเยี่ยงนี้ เจ้าสวมผ้าพันคอไม่ร้อนหรือ?”

        อวิ๋นอี้มุมปากกระตุกพูดในใจว่าหม้อไหนน้ำไม่เดือดเปิดหม้อนั้น[1] เสียจริงนะ

        นางยิ้มและพูดไร้สาระว่า "ไม่ร้อนเพคะข้าขี้หนาว คิมหันต์ทุกปีจะสวมชุดหนาๆ ตลอด"

        "เช่นนี้นี่เอง!" เผยหลางเย่ที่ซื่อบื้อเชื่อในทันที "แต่เจ้าใส่ผ้าพันคอก็งามดีนะ"

        อวิ๋นอี้จะทำกระไรได้อีก ทำได้เพียงยิ้มตอบไป

        หรงซิวเห็นว่าตลกก็ยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นสาวน้อยจ้องมา เขาจึงรีบเอาหน้าเข้าไปถูแก้มนางอย่างสนิทสนม

        ทั้งเจ็ดคนถูกแบ่งออกเป็นสามรถม้า

        หรงหลินและกู่ซือฝานหนึ่งคันองค์ชายแห่งเป่ยหมิงหนึ่งคัน อวิ๋นอี้ หรงซิวและหลี่ซูซวนหนึ่งคัน

        รถม้ามีพื้นที่กว้างขวางไม่สามารถยับยั้งบรรยากาศที่น่าเบื่อได้

        อวิ๋นอี้ขึ้นรถแล้วนั่งตัวตรงราวกับสมณะ ตาดูหูฟังหรงซิวและหลี่ซูซวนคุยเรื่องไร้สาระกัน

        อย่างไรนางก็ไม่ขัดจังหวะอยู่แล้ว นางกลัวโดนดุ

        หลังจากฟังไปสักพักนางพลันเพลิดเพลินขึ้นมา

        ต้องบอกเลยว่าตอนที่ปากของหลี่ซูซวนไม่ดุร้ายยังพาให้คนชอบได้ สังเกตได้จากคำพูดของเขาว่ามีตรรกะชัดเจนพูดจาสอดคล้องกัน

        พูดได้คำเดียวว่าเป็นผู้ที่มีความสามารถ

        ไม่เพียงแต่มีความสามารถเท่านั้นความปราดเปรื่องด้านสติปัญญาและอารมณ์ยังสูงด้วย

        อวิ๋นอี้สงสัยขึ้นมาแล้วว่าเหตุใดหลี่ซูซวนถึงใจดีกับผู้อื่นทว่าทำตัวแย่กับนางคนเดียว?

        คำว่าร้ายของนางปะปนไปกับเสียงล้อวิ่งคิดจนหัวจะแตก มาถึงที่จวน ทว่าก็คิดไม่ออกสุดท้ายจึงสรุปว่าบุรุษผู้นี้เจ้าเล่ห์มาก

        กลับมาที่จวน หรงซิวมีเรื่องที่จะต้องคุยกับพวกเขาส่วนสตรีจึงไปคุยที่ห้องโถงด้านข้าง

        เมื่อพ่อบ้านเตรียมอาหารเย็นเสร็จคนกลุ่มหนึ่งรับประทานอาหารกันอย่างเต็มที่ และแน่นอนว่าเป็นการพูดคุยของบุรุษเป็นหลัก

        เมื่อทานกันได้ที่แล้ว หรงหลินพากู่ซือฝานกลับจวนก่อนกลับกู่ซือฝานพูดกับอวิ๋นอี้อย่างไม่อยากจาก “ท่านพี่เพคะวันพรุ่งข้าจะมาหานะเพคะ”

        มาหานางหรือ ไม่จริง มาดูหลี่ซูซวนเสียมากกว่า

        ที่โต๊ะอาหารเย็นวันนี้ หรงซิวประกาศว่าหลี่ซูซวนจะเป็นแขกของที่จวนและจะอยู่จนกว่าจะสิ้นสุดการทดสอบเดือนวสันต์

        กลัวสิ่งใดมาพลันได้เช่นนั้นจริงเชียว

        อวิ๋นอี้มิได้รู้สึกตื้นตันนัก ปรบมืออย่างจริงจังแล้วส่งนางออกไปอย่างกระตือรือร้น "รีบกลับเถิด!"

        มืดแล้วองค์ชายทั้งสองที่ออกไปซื้อของข้างนอกมาทั้งวัน ดูเหนื่อยล้านัก

        หรงซิวมิได้ยื้อพวกเขาไว้นานมากนักหลังจากพูดกันอย่างสุภาพสองสามคำ พลันให้คนไปส่งพวกเขาที่เรือนและในที่สุดก็เริ่มจัดการกับเรื่องของหลี่ซูซวน

        หลี่ซูซวนบอกว่าเขาชอบความสงบสุขหรงซิวตัดสินใจให้เขาไปอยู่เรือนทางประจิม

        หลังจากที่พ่อบ้านพาหลี่ซูซวนออกไปด้วยความเป็นมิตรอวิ๋นอี้จึงได้คลายความกังวลหลังจากที่ผ่านไปนาน

        นางนวดขมับ มองหรงซิว “เหตุใดให้เขาเข้ามาเพคะ? ดูเหมือนฝ่าบาทจะชอบเขามาก”

        “เขาเป็นพรสวรรค์ที่หายากจริงๆ”หรงซิวยิ้ม “ทั้งยัง ครอบครัวของเขายากจนตั้งแต่เข้าเมืองหลวงมาก็อาศัยอยู่กับขอทาน ไม่รู้ยังดี ในเมื่อรู้แล้ว ข้าจะเพิกเฉยได้อย่างไร?”

        อวิ๋นอี้รู้สึกตกใจเล็กน้อยคิดไม่ถึงเลยว่าคนอารมณ์ร้ายเช่นนี้ จะมีความเป็นมาเช่นนี้

        นางชะงักไป ทำให้หรงซิวรู้สึกขบขันจึงเอื้อมมือไปจิ้มจมูกนาง “คิดกระไรอยู่? สนใจเขาอีกหรืออย่างไร?”

        “ข้าเปล่าสักหน่อย” อวิ๋นอี้พูดอย่างทื่อๆ

        หรงซิวหัวเราะ แล้วอุ้มนางขึ้นมาแล้วแสดงความคิดเห็นช้าๆ ว่า "คำตอบน่าพอใจมาก คืนนี้เราพักผ่อนเร็วๆ กันเถิดทำเพียงคราเดียว ถึงเจ้าจะขอมากกว่านี้ ข้าก็ไม่ให้"

        "......" อวิ๋นอี้หยิกเขาเมื่อครู่ยังพูดเรื่องจริงจังอยู่เลย เพลานี้ทะลึ่งเสียแล้ว นางถามว่า"วันพรุ่งจะมีกระไรเพคะ?"

        "ถึงพรุ่งนี้เจ้าก็รู้แล้ว"หรงซิวขยิบตาทำตัวลึกลับ จงใจอุบไว้ก่อน

        เชิงอรรถ

        [1] หม้อไหนน้ำไม่เดือดเปิดหม้อนั้น哪壶不开提哪壶 หมายถึงพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ