บ่าวในจวนของซีเยว่คุกเข่าลงเนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว ผู้ใดจะไม่รู้บ้างว่า คุณหนูรองเว่ยซีเยว่ เป็บุตรสาวที่เว่ยิเอ็นดูมากที่สุด
อาจจะด้วยเห็นใจนางที่สูญเสียมารดาั้แ่เล็ก ทั้งยังรักมารดาของนางมากกว่าฮูหยินเอกหรืออนุคนอื่น
“ทะ ท่านพ่อ” ซีเยว่ที่เพิ่งรู้สึกตัวเมื่อครู่ ก็ได้ยินเสียงของบิดาที่กำลังมีโทสะอยู่ นางจึงเอ่ยเรียกเสียงเบาออกมา
“อาเยว่ เ้าเป็เช่นใดบ้าง” เว่ยิพุ่งตัวเข้ามาหาซีเยว่ที่เตียงของนาง
เป็เวลาที่อู๋ซื่อเดินมาถึงที่เรือนของซีเยว่พอดี ด้วยกลัวว่าซีเยว่นางจะเอ่ยบอกความจริงกับผู้เป็สามี นางจึงได้รีบเดินเข้ามา
“์ อาเยว่ เ้าฟื้นแล้ว เ้าทำให้แม่ใหญ่กับบิดาของเ้าใเสียแทบแย่” อู๋ซื่อรีบพุ่งตัวเข้ามาจับมือของนางไว้แน่น ราวกับจะเอ่ยบอกว่าห้ามเอ่ยเื่ที่นางใช้ให้ออกไปซื้อของเด็ดขาด
ทุกครั้ง เพียงแค่นางส่งสายตาซีเยว่ก็ล้วนเข้าใจในสิ่งที่นางคิดจะบอกอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่กับครั้งนี้
“แม่ใหญ่ ฮึก...ของที่ข้าซื้อมาให้พี่หญิงครบหรือไม่เ้าคะ ฮึก...ข้าเห็นว่าฝนทำท่าจะตกจึงได้รีบร้อนกลับเรือน ไม่รู้ว่าได้ของครบหรือไม่” แม่นมจินและบ่าวให้จวนต่างตกตะลึงไม่น้อย ที่ซีเยว่นางเอ่ยเื่เช่นนี้ออกมา
แม้แต่อู๋ซื่อก็ใจกระตุก จนเผลอหันไปมองใบหน้าของผู้เป็สามี ก็เห็นว่าเขามองมาทางนางเช่นกัน
“เ้าหมายความเช่นไร อาเยว่ เ้ามิได้ออกไปเที่ยวเล่นเช่นนั้นรึ” น้ำเสียงของเว่ยิแข็งกร้าวจนน่าหวาดกลัว
“โถ่...ท่านพี่ อาเยว่นางก็ออกไปเที่ยวเล่นเช่นทุกครั้ง นางคงจำสับสนเ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าฝากนางซื้อของให้ชิงชิง แต่คงเป็ด้วยพิษไข้ นางถึงได้จำผิดจำถูกเช่นนี้” อู๋ซื่อบีบมือของซีเยว่แน่นขึ้น
“จริงรึ อาเยว่” เว่ยิบอกบุตรสาวที่ใบหน้าซีดขาวบนเตียงอย่างสงสัย
“หึ แม่ใหญ่ ท่านคิดว่าข้าเพ้อจากพิษไข้ใช่หรือไม่ แต่เปล่าเลย ข้าไม่ได้เพ้อ เื่ที่ท่านสั่งล้วนเป็สิ่งที่ข้าให้ความสำคัญเป็อันดับแรก แม้แต่ตอนที่ข้าไร้สติ ข้ายังกังวลว่าจะซื้อของให้พี่หญิงไม่ครบเลยเ้าค่ะ” ซีเยว่แสร้งทำหน้าเศร้าออกมา
เมื่อรวมกับอาการที่ยังไม่ฟื้นตัวดีของนางก็ยิ่งทำให้นางน่าเห็นใจเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม
ซีเยว่รู้สึกตัวั้แ่ก่อนที่บิดาของนางจะเดินเข้ามาแล้ว นางคิดทบทวนเื่ราวที่ทำให้ตัวนางนอนล้มป่วยอยู่บนเตียง เพื่อจะได้เข้าใจเื่ราวทั้งหมด
ในเมื่อได้ย้อนกลับมา หากคิดว่านางร้ายกาจ นางก็จะร้ายให้เหลือแสน เอาคืนคนที่ทำร้ายนางทั้งหมด นางจึงคิดที่จะหว่านพืชลงไปในใจของบิดา เื่ที่นางถูกรังแกจากอู๋ซื่อมาตลอด
“เื่นี้ข้าจะสอบสวนอีกครั้ง อาเยว่ เ้าพักต่ออีกหน่อยดีหรือไม่” เขาสงสารบุตรสาวคนรองที่เอ่ยเื่ราวออกมาแทบจะไม่มีเสียงให้ได้ยิน
“ท่านพ่อ ลูกอยากจะขอท่านอีกสักเื่เ้าค่ะ” ซีเยว่สะบัดมือจากการเกาะกุมของอู๋ซื่อออก แล้วคว้าเอามือของเว่ยิเข้ามาจับไว้แน่น
“เ้าว่ามาเถิด” เขานั่งลงข้างเตียงของนาง เพื่อจะได้ฟังสิ่งที่นางพูดให้ชัดขึ้น
“ลูกอยากเปลี่ยนสาวใช้ในเรือนทั้งหมด แม่นมจินลูกก็ขอคืนให้ท่านแม่ใหญ่ ส่วนเื่สาวใช้ที่จะเข้ามาทำงานในเรือนของลูก ลูกขอเลือกเองเ้าค่ะ”
“ไม่ได้!!! ข้าเป็ผู้ดูแลเรือนหลัง เ้าจะมาเอาแต่ใจเช่นนี้ได้อย่างไร” อู๋ซื่อกรีดร้องออกมาอย่างลืมตัว
“ท่านแม่ใหญ่ ท่านก็เห็น สาวใช้พวกนี้หรือแม้แต่แม่นมจิน พวกนางล้วนแต่ออกไปซื้อข้าวของแทนข้าได้ แต่เหตุใดนางถึงปล่อยให้ข้าออกไป ทั้งที่รู้ว่าฝนใกล้จะตกแล้ว แค่ก แค่ก...” ซีเยว่แสร้งไอออกมา จนใบหน้าของนางแดงก่ำไปทั้งหน้า
“แต่ว่า...” อู๋ซื่อที่ไม่ยินยอมก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“พอแล้ว!!! เปลี่ยนก็ดี สาวใช้พวกนี้ล้วนไม่ได้ความ แม่นมจินก็ด้วย สั่งสอนจนอาเยว่นางเสียคนหมดแล้ว” เขาปรายตามองไปที่อู๋ซื่ออย่างตำหนิ ด้วยรู้แก่ใจว่า แม่นมจินเป็คนของนาง
ยามนั้นที่อู๋ซื่อจัดการให้แม่นมจินมาดูแลซีเยว่ เขายังอยู่ใน่เวลาที่เศร้าโศกที่สูญเสียมารดาของซีเยว่ไป จึงไม่ได้สนใจว่าผู้ใดเลี้ยงดูนาง
แต่เมื่อจะจัดการเปลี่ยนตัวแม่นมใหม่ ซีเยว่ก็ติดแม่นมจินไปเสียแล้ว พอบุตรสาวเอ่ยเื่การเปลี่ยนสาวใช้ใหม่ครั้งนี้ เขาจึงเห็นด้วยกับนางแทบจะในทันที
“ขอบคุณท่านพ่อเ้าค่ะ” นางจับมือของเว่ยิมาถูที่แก้มอย่างออดอ้อน
แววตามองเว่ยิอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด นานเพียงใดแล้วที่ซีเยว่ไม่เข้ามาออดอ้อนเขาเช่นนี้ นางมักจะบ่ายเบี่ยงไม่ยอมมาพบเขา ด้วยนิสัยยามเติบโตที่เปลี่ยนไปไม่น้อยของนาง ที่กลายเป็คนดื้อรั้น เขาก็เบื่อหน่ายเกินกว่าจะใส่ใจเื่ของนาง
ยิ่งใบหน้าของซีเยว่ละม้ายคล้ายมารดาของนางอยู่หลายส่วน ยิ่งทำให้เว่ยิอดจะเอ็นดูนางเพิ่มขึ้นมาไม่ได้
ผิดกับอู๋ซื่อที่จ้องมองมาทางสองพ่อลูกที่แสดงความรักกันอย่างโกรธแค้น นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดซีเยว่จึงไม่ฟังคำสั่งนางอีก ด้วยใบหน้าของซีเยว่ที่เหมือนสตรีที่เป็หนามแทงใจนาง อู๋ซื่อแทบจะคุมตัวนางไม่อยู่อยากจะเข้าไปกระชากให้ทั้งสองแยกจากกัน
หากไม่ได้แม่นมจินสะกิดเรียกสตินางไว้เสียก่อน นางคงได้ทำเื่โง่ๆ ลงไปแล้ว
“คุณหนูรองท่านไม่้าบ่าวแล้วรึเ้าคะ” แม่นมจินคุกเข่าลงสะอื้นไห้อย่างปวดใจ
“อาเยว่ เ้าดูแม่นมจิน นางเลี้ยงดูเ้ามา ถูกเ้าออกปากไล่เช่นนี้ นางคงปวดใจไม่น้อย” อู๋ซื่อได้ที ก็รีบเอ่ยออกมา
“หากแม่นมจิน รักข้าจริงดังที่ปากท่านว่า ท่านคงไม่เลี้ยงดูข้ามาให้กลายเป็คนร้ายกาจเพียงนี้” คำพูดตัดพ้อที่ออกมาจากปากของซีเยว่ทำให้แม่นมจินที่สะอื้นไห้อยู่ถึงกับลืมตัวหยุดร้องไห้กลางคัน
“หึ” เว่ยิส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ เมื่อมองไปที่แม่นมจินที่กำลังตกตะลึงอยู่
“เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านพี่เห็นสมควร น้องว่าปล่อยให้อาเยว่พักก่อนดีหรือไม่ สาวใช้ก็ค่อยจัดการหลังจากที่อาเยว่หายดีก็แล้วกัน” หากยังอยู่ต่อมีหวัง ซีเยว่นางได้เอ่ยฟ้องเื่ที่ผ่านมากับสามีของนางแน่
“ไม่เ้าค่ะ ให้พวกนางออกไปจากเรือนข้าั้แ่วันนี้เลย เหลือไว้เพียงเสี่ยวชุยคนเดียวพอ หลังจากที่ลูกหายดีแล้ว ลูกจะไปเลือกสาวใช้ด้วยตนเอง” ซีเยว่ไม่้าให้คนของอู๋ซื่ออยู่ให้นางรำคาญลูกตาอีก
“ได้ๆ เ้าพักเถิด พ่อจะจัดการให้เ้าเอง” เว่ยิไม่ได้หันไปมองหน้าเมียเอกของตน เขาจึงไม่รู้ว่านางไม่พอใจมากเพียงใด
ซีเยว่นางเองก็ไม่สนใจ ในเมื่อชื่อเสียงของนาง เอาแต่ใจตนเองอยู่แล้ว หากจะก่อเื่เพิ่มอีกเื่จะเป็อันใดไปเล่า
เว่ยิไล่สาวใช้พร้อมทั้งแม่นมจินออกจากเรือนของซีเยว่ไปทั้งหมด เหลือไว้เพียงเสี่ยวชุยเพียงผู้เดียว
ที่ซีเยว่นางเลือกเสี่ยวชุยก็ด้วย นางเป็สาวใช้ข้างกายมารดาของนางมาก่อน ในตอนแรกเสี่ยวชุยก็จะต้องมาทำหน้าที่แม่นมให้นาง แต่ซีเยว่ที่ถูกแม่นมจินคอยเป่าหูมาตลอด จึงไล่ให้นางไปเป็เพียงสาวใช้ทิ้งของเสีย ไม่ให้อยู่รกตาของนาง
91
