บทที่ 4 (1/2)
ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด(1)
ธารดาราที่ยังคงใเพราะอยู่ดี ๆ เธอก็ได้รับคำตอบในเื่ที่ตนเองสงสัยมาโดยตลอดอย่างไม่คาดคิด แต่เมื่อเธอได้ยินคำถามและได้เห็นสายตาที่แสดงออกว่าเ้าตัวเริ่มไม่พอใจแล้วจากเตชินท์เธอก็รีบดึงสติแล้วตอบคำถามเด็กหนุ่มกลับไปว่า
“เปล่าค่ะ พี่ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น! แต่ทำไมเตถึงคิดว่า...พี่จะต้องคิดแบบนั้นกับเตด้วยล่ะคะ?”
“ก็อาจจะเป็เพราะผมหน้าหวานแล้วคนที่เพิ่งรู้จักกับผมส่วนใหญ่ก็มักจะคิด และมองผมว่าเป็แบบนั้นด้วย ซึ่งส่วนหนึ่งที่ทำให้คนภายนอกคิดแบบนั้นกับผม...มันก็อาจจะมาจากตัวผมเองเพราะที่ผ่านมาผมยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคนมั้งครับ”
“แล้วทำไมเตถึงยังไม่เคยมีแฟนเลยล่ะคะ?”ถามจบ ธารดาราก็เห็นความสั่นไหวในแววตาของเตชินท์เธอจึงรีบพูดต่อทันทีว่า
“เออ...ถ้าไม่สะดวกที่จะตอบเตไม่ต้องตอบพี่ก็ได้นะคะ”
“เพราะผมมีคนที่ตัวเองรักอยู่ในใจแล้วครับแต่ที่ผ่านมาผมไม่กล้าเดินเข้าไปสารภาพความรู้สึกที่ตัวเองมีกับเธอ เนื่องจากเธอคนนั้นเคยบอกกับผมว่า...เธอชอบคนที่ดูเป็ผู้ใหญ่กว่าแล้วในสายตาของเธอ...ผมก็คงเป็ได้แค่เพียงน้องชายคนหนึ่งเท่านั้นน่ะครับ
โดยที่ผ่านมาผมเคยคิดเอาไว้ว่าจะรอให้ตัวเองเรียนจบก่อนจากนั้นผมก็จะรีบเข้าไปเรียนรู้งานในบริษัทจากแม่ ซึ่งผมก็เชื่อว่าถ้าผมมุ่งมั่นและตั้งใจพอไม่เกินสองปีผมก็น่าจะสามารถก้าวขึ้นไปเป็หนึ่งในคณะผู้บริหารของบริษัทได้
แล้วในวันที่ผมประสบความสำเร็จผมก็จะเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนั้น แล้วบอกกับเธอว่า...ผมรักคุณ”
“ก็ถือว่าเป็ความคิดที่ดีนะคะแต่พี่ว่า....”
“แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนความคิดแล้วล่ะครับ”
“เปลี่ยน...เปลี่ยนแล้วหรือคะ?” ถามจบ ธารดาราก็รีบเบือนหน้าหนี เนื่องจากสายตาของเตชินท์ที่ใช้มองมาที่เธอเวลานี้มันทำให้เธอรู้สึกสั่นไหวขึ้นมาในใจแปลก ๆ
“ครับ อาจเป็เพราะผมเริ่มโตขึ้นมันจึงทำความคิดรวมไปถึงการมองโลกของผมเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ผมก็เลยไม่อยากคอยเฝ้ามองเธอคนนั้นอยู่ห่างๆ เหมือนที่ผ่านมาอีกแล้วล่ะครับ
ตอนนี้ผมก็เลย...อยากจะเดินเข้าไปบอกความรู้สึกที่ผมมีกับเธออยากเข้าไปขอเธอเป็แฟน เพราะผมอยากเปลี่ยนสถานะไปเป็คนรักของเธอ และผมก็อยากจะเป็คนที่เธอรักด้วยครับ”
“อืม...พี่เห็นด้วยกับความคิดของเตในตอนนี้นะคะจะว่าอย่างไรดีล่ะ...หลังจากผ่านวิกฤตโรคระบาดมา การมองโลกของพี่มันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเหมือนกันค่ะพี่เริ่มมองว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้ มันไม่มีอะไรที่แน่นอนเลยค่ะ
แล้วยิ่งในตอนนี้เธอคนนั้นของเตก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีผู้ชายคนหนึ่งกำลังพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เหมาะสมกับเธออยู่หากมองตามหลักความเป็จริงไม่แน่ว่า...ในวันที่เตประสบความสำเร็จ แล้วเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนั้นใน่เวลานั้นเธอก็อาจจะแต่งงานมีสามีและมีลูกไปแล้วก็ได้นะคะ”
“ดังนั้นพี่จึงไม่เห็นด้วยกับการที่เตปล่อยเวลาให้มันผ่านเลยไปแบบสูญเปล่าจนสุดท้ายเตก็อาจจะต้องไปเผชิญหน้ากับคำว่า ‘สายเกินไป’หรือไม่ก็คำว่า ‘หากรู้แบบนี้’ซึ่งหากถึงวันที่เตต้องเผชิญหน้ากับสองคำนี้ขึ้นมาจริง ๆ ในวันนั้นเตก็จะรู้สึกเสียดายเวลาที่มันผ่านมาเพราะเตไม่อาจจะย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้วค่ะ
และที่สำคัญ...การที่เราได้บอกความรู้สึกกับคนที่เรารักโอกาสที่เราจะได้คบหากับคนคนนั้นมีถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะคะแต่ถ้าหากเราไม่กล้าแม้แต่จะบอกความรู้สึกของตัวเองออกไป ก็เท่ากับว่าเราหมดโอกาสที่จะได้คบหากับคนคนนั้นทันทีเลยค่ะ” พูดจบ ธารดาราก็ส่งยิ้มเพื่อให้กำลังใจเด็กหนุ่มตรงหน้า
“เอาเข้าจริงผมว่า...ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วล่ะทำไมวันนั้นผมถึงไม่โกรธไอ้คิม แต่...พี่น้ำหวานครับ ก็อย่างที่บอกกับพี่ไปเมื่อครู่ว่าผมยังไม่เคยมีแฟนผมก็เลยไม่รู้ว่า...ผมควรจะต้องเข้าหาเธออย่างไร? แล้วถ้าหากผมกับเธอคนนั้นตกลงคบหาเป็แฟนกันขึ้นมา...หลังจากนั้นผมจะต้องทำตัวอย่างไร? หรือผมจะทำอะไรกับเธอต่อ...
คือ...ผมเคยได้ยินจากเพื่อนในกลุ่มมันพูดกันน่ะครับว่าผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะรอให้ผู้ชายเป็ฝ่ายเริ่มทำทุกอย่างก่อนเสมอ”
“เออ...” ธารดาราถึงกับพูดอะไรต่อไม่ออก เวลานี้เธอก็เริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาที่ใบหน้าและใบหูของตัวเองแล้วเธอจึงรีบก้มหน้าลงแล้วพยายามรวบรวมสติด้วยการดึงแบบทดสอบที่อยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่มกลับมาตรวจคำตอบ
“พี่น้ำหวานครับ ตอนนี้พี่มีแฟนหรือยังครับ?”
“ยังค่ะ”
“แล้วพี่เคยมีแฟนไหมครับ?”
“เคยมีค่ะ”
เป็เพราะตอนนี้ธารดาราเพ่งความสนใจไปที่แบบทดสอบเธอจึงไม่ทันได้เห็นความรู้สึกไม่พอใจที่ปรากฎขึ้นบนสีหน้าและดวงตาสีนิลของเด็กหนุ่มในชั่วขณะหนึ่งก่อนที่มันจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว
“แล้วเวลาที่พี่น้ำหวานอยู่กับแฟนที่เคยคบหากัน! พวกพี่ทำอะไรกันบ้างหรือครับ? คือ...ผมหมายถึงพวกพี่เคยไปกินข้าวดูหนัง ฟังเพลงด้วยกันบ้างหรือเปล่าน่ะครับ”
ธารดาราถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเพราะด้วยคำถามนี้ของเตชินท์ในประโยคแรก ๆ มันได้ทำให้ธารดาราเผลอคิดเตลิดไปไกล...
“ก็มีไปกินข้าว ดูหนังฟังเพลง แล้วก็ไปร้องคาราโอเกะด้วยกันบ้างค่ะ”
“แล้วพี่เคยจับมือกับแฟนไหมครับ?”
“เคยค่ะ”
“ผมก็เคยจับมือกับเธอคนนั้นด้วยนะครับตอนนั้นผมทั้งรู้สึกอบอุ่นหัวใจและรู้สึกดีมาก ๆ เลยล่ะครับ แล้วตอนที่พี่น้ำหวานจับมือกับแฟนที่เคยคบหากันพี่รู้สึกอย่างไรบ้างหรือครับ?”
“ก็...ดีค่ะ” ‘จริงหรือ?’ ธารดาราแอบก้มมองมือของตัวเอง
“แล้วพี่เคยทำอย่างอื่นกับแฟนอีกไหมครับ? อย่างเช่น...จูบ พี่น้ำหวานเคยจูบกับแฟนที่เคยคบหากันบ้างไหมครับ?”
.......................................................................
ผู้เขียนขอขอบคุณทุกยอดวิวยอดกดหัวใจ ยอดกดติดตาม และทุกข้อความของผู้อ่านทุกท่านมาก ๆ นะคะทุกยอดคือกำลังใจที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆของผู้เขียนเลยค่ะ
304
