ตอนที่ 7 เฟย์
หลังจากที่โดนหลงเทียนจับมือไว้ เยว่เสวี่ยก็หน้าแดงและตอบกลับด้วยความใ " นายมาจับมือฉันทำไม!! นายยัง้าอะไรอีก! "
หลังจากที่หลงเทียนเห็นว่าเยว่เสวี่ยใก็รีบปล่อยมือทันที " ฉันขอโทษ เอ่อ คือ ตอนนี้ฉันหิวอ่ะ เธอช่วยทำอะไรให้กินหน่อยได้มั้ย "
หลังจากที่เยว่เสวี่ยได้ยินดังนั้น ก็ค่อยๆหายใ " ครั้งอื่นๆห้ามทำแบบนี้อีกนะ และก็ห้ามทำอะไรแบบนี้กับคนอื่นด้วย ต่อไป้าอะไรก็บอกฉันมาตรงๆก็ได้ เข้าใจมั้ย? "
หลังจากที่เห็นเยว่เสวี่ยหายใ หลงเทียนก็ยิ้มออก " เข้าใจแล้ว แล้วเธอทำอะไรเป็รึเปล่า "
" ตอนนี้ที่บ้านนี้ไม่มีอาหารอะไรหรอกนะ คงทำได้แค่สั่งอาหารทางโทรศัพท์แล้วแหละ " เยว่เสวี่ยพูดพร้อมถอนหายใจ
" สั่งทางโทรศัพท์? ทำได้ด้วยหรอ " หลงเทียนถามด้วยความสงสัย
" ก็ต้องได้อยู่แล้วสิ นี้มันยุคไหนแล้ว นายอยากจะกินอะไรละ " เยว่เสวี่ยถามหลงเทียนด้วยเสียงที่ไม่ค่อยสนใจหลงเทียน
" อะไรก็ได้ เอาตามที่เธอชอบเลย " หลงเทียนตอบกลับด้วยเสียงที่เรียกร้องความสนใจ
" อย่างงั้นหรอ ได้เลยรอแปบ แล้วก็หยุดทำเสียงแบบนั้นได้แล้ว " เยว่เสวี่ยจ้องหลงเทียนด้วยสายตาพิฆาต
" ได้ครับ " หลงเทียนทำเสียงเศร้าลง
เยว่เสวี่ยที่เห็นอย่างนั้นก็เอามือจับหน้าผากตัวเองในทันที คิดในว่าทำตัวรู้สึกเหมือนตัวเองต้องมาเป็เหมือนกับพี่เลี้ยงเด็กด้วย
หลังจากนั้นสักพัก ก็มีรถมาส่งอาหารที่หน้่าบ้าน
" อาหารมาส่งแล้วครับ "
" นายออกไปเอาหน่อย ฉันจ่ายเงินไว้แล้ว " เยว่เสวี่ยบอกกับหลงเทียน
" โอเค รอแปบ "
หลังจากนั้นหลงเทียนก็ออกไปรับอาหารมา
" เธอสั่งอะไรมาหรอ มันช่างหอมเหลือจะทน " หลงเทียนถามด้วยความสงสัย
" ไก่ทอด เป็สิ่งที่ฉันชอบทานมากๆเลยแหละ มานั่งสิจะได้ทานกัน " เยว่เสวี่ยบอกให้หลงเทียนมานั่งทานที่โต๊ะ
หลังจากนั้นหลงเทียนก็ได้กินไก่ทอดกับเยว่เสวี่ยด้วยความเอร็ดอร่อย
" มันหอมและก็เนื้อนุ่มมากก แถมยังอร่อยอีกก " หลงเทียนในขณะที่รับประทานอยู่
เยว่เสวี่ยที่เห็นหลงเทียนรับประทานอาหารอยู่ อยู่ดีๆก็ยิ้มออกมา คิดในใจว่าทำไมตอนที่หลงเทียนยิ้มเขาช่างดูดีเหลือเกิน
หลงเทียนที่เห็นอย่างนั้นก็ถามทันที " เธอยิ้มอะไรของเธอละ รีบๆกิน ระวังจะไม่ทันได้กิน เพราะฉันชอบมันสุดๆเลย "
เยว่เสวี่ยรีบเรียกสติกลับมาทัน " ไม่มีอะไรหรอก นายทานเถอะ ฉันไม่หิวหรอก "
" โอเค ฉันอยากจะถามหน่อยโรงเรียนนี้คือสถานที่แบบไหนหรอ " หลงเทียนถามไปด้วยกินไปด้วย
" ก็เป็สถานที่เด็กทั่วๆไปไปเรียนกันนะ เดี๋ยวฉันจะบอกพ่อให้ว่านายอยากไปเรียน แต่นายต้องไปอยู่ห้องเดียวกับฉันนะ ฉันจะได้ดูแลนายให้ดีด้วย และนายห้ามก่อเื่เด็ดขาด เข้าใจมั้ย " เยว่เสวี่ยอธิบายให้หลงเทียนเข้าใจ
" เข้าใจแล้ว มันอร่อยมากเลยนะ " หลงเทียนพูดไปด้วยเอาผ้าเช็ดปากไปด้วย
" งั้นฉันกลับแล้วนะ " เยว่เสวี่ยเห็นว่าหลงเทียนทานเสร็จแล้วจึงรีบกลับทันที เพราะตอนนี้เองก็ดึกมากแล้ว
หลงเทียนที่ได้ยินอย่างนั้นก็บอกลาเยว่เสวี่ยทันทัน " โอเค ลาก่อนนะ "
หลังจากที่เยว่เสวี่ยเข้าบ้านตัวเองไปหลงเทียนก็มานั่งทบทวนเื่ราวของวันนี้อยู่แปบหนึ่ง แล้วก็เข้าห้องนอน
" ตอนนี้ข้ามีที่ๆหนึ่งจะต้องไป "
หลังจากนั้นหลงเทียนก็ฉีกมิติของโลกเพื่อจะไปยังที่สถานที่หนึ่ง นั้นก็คือ ใต้พิภพ
ใต้พิภพ
ทุกๆดวงดาวจะมีคนที่เป็ผู้พิทักษ์ดวงดาวอยู่ทุกๆที่ แต่ละพื้นที่ก็จะอยู่สถานที่ต่างกัน โลกเองก็มีผู้พิทักษ์อยู่เหมือนกัน สาเหตุที่หลงเทียนมา เพื่อที่จะมาดูกำแพงป้องกันดวงดาวของโลก เพราะเห็นมาทั้แ่ตอนที่มาครั้งแรกแล้วว่า กำแพงป้องกันของโลกนั้นทรุดโทรมและอ่อนแอเป็อย่าง กำแพงป้องกัน นี้ก็คือ พลังอย่างหนึ่งที่ใช้เพื่อปกป้องการโจมตีจากการบุกรุกได้ และมีส่วนช่วยในการฝึกพลังภายในด้วย
ยิ่งดาวดวงนั้นแข็งแกร่งมากเท่าไร การบ่มเพาะรวมถึงทรัพยากรก็จะดีมากขึ้นตามพลังของดวงดาว
ในตอนนั้นเองหลงเทียนก็ไปเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่กำลังจะตายไป หลงเทียนรู้ได้ทันทีว่านี้คือ ผู้พิทักษ์ของโลกนี้ แต่ดูเหมือนว่านางจะอ่อนแอเป็อย่างมาก หลงเทียนจึงใช้เืของตัวเองหนึ่งหยด หยดลงไปที่ต้นไม้ต้นนั้นทันที
หลังจากนั้นต้นไม้ต้นนั้นก็เริ่มดูดีขึ้น และกลับมาเติบโตและดูแข็งแกร่งเป็อย่างมาก
หลงเทียนที่เห็นอย่างนั้นก็เริ่มพูดขึ้นมาทันที " ออกมาได้แล้ว อย่าให้ข้าเรียกอีกครั้ง "
หลังจากนั้นต้นไม้ต้นนั้นก็เริ่มจะกลายร่างเป็ผู้หญิงคนหนึ่ง และผู้หญิงคนนั้นก็ได้ลืมตาขึ้น นางมีรูปร่างและหน้าตาที่สวยงามเป็อย่างมาก มีตาสีเขียวที่เป็เอกลักษณ์
" ท่านเป็ใครกัน ทำไมพลังของท่านช่างแข็งแกร่งมากขนาดนี้ " ผู้หญิงคนนั้นถามหลงเทียน
" ไม่ต้องรู้ว่าข้าเป็ใคร ว่าแต่เ้าชื่ออะไร " หลงเทียนถามด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ
" เรียนท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าชื่อว่าเฟย์ เป็ผู้พิทักษ์ของดาวดวงนี้ หรือที่มนุษย์เรียกว่า โลก "
หลังจากนั้นเฟย์ได้สั่งเกตสีของตาหลงเทียน ภายในตาของหลงเทียนนั้นส่องสว่างอยู่เสมอ สิ่งที่อยู่ภายในดวงตาของหลงเทียนนั้นคือพิภพทั้งหลายที่มีอยู่ในอนันต์ ทำให้เฟย์จำได้ว่าเคยได้ยินถึงตำนานในของหลงเทียนมาก่อน
" ท่านคือท่านเ้า ใช่หรือมั้ยเ้าค่ะ " เฟย์ถามด้วยเสียงที่สั่นคลอน
" เ้ารู้จักข้าด้วยอย่างงั้นรึ " หลงเทียนตอบพร้อมกับหัวเราะ
" ข้าน้อยเคยได้ยินเื่ราวของท่านมาบ้างเล็กน้อยเ้าค่ะ เป็เกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบเจอท่านเ้าค่ะ " เฟย์ตอบกลับด้วยเสียงที่ตื่นเต้น
" ไม่เลวๆ จะได้คุยง่ายหน่อย ข้ามีเื่จะถามเ้าหน่อย "
" พร้อมตอบทุกคำถามเ้าค่ะ "
" ใครทำให้เ้าเป็แบบนี้ หลงเทียนถามด้วยความจริงจัง "
เฟย์เริ่มอธิบาย " มีอยู่วันหนึ่งขณะที่ข้าน้อยทำสมาธิอยู่ก็มีมนุษย์กลุ่มหนึ่งได้เข้ามาถึงที่ใต้พิภพแห่งนี้ ในตอนนั้นข้า่น้อยพยายามทำสมาธิเพื่อ่ที่จะซ่อมแซมกำแพงป้องกัน ข้าน้อยก็โดนมนุษย์พวกนั้นชิงแกนพลังไปเ้าค่ะ " เฟย์ตอบด้วยเสียงที่เศร้าหมอง
" ทำไมพวกนั้นได้ไปง่ายขนาดนั้นละ " หลงเทียนถามด้วยความสงสัย
" มนุษย์พวกนั้นใช้แหวนมิติ พร้อมกับผ้าไหม์ล่องหนเข้ามาเ้าค่ะ รู้ตัวอีกทีพวกนั้นก็เอาแกนหลังของข้าน้อยไปแล้วเ้าค่ะ "
เฟย์ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกเศร้ายิ่งขึ้นกว่าเก่า
" เธอนี้มันบ๋องจริงๆเลย " หลงเทียนถึงกับเอามือตบหน้าผากตัวเอง
" ขอโทษเ้าค่ะ " เฟย์ขอโทษพร้อมก้มตัวกราบลง
" ผ้าไหม์นี้เป็ของพวกเผ่านกพวกนั้นไม่ใช่หรอ " หลงเทียนถามด้วยความสงสัย
" ของเผ่านางฟ้าเ้าค่ะ " เฟย์ตอบแก้ให้หลงเทียน
" เอาเถอะถ้าพวกมันอยากมายุ่งกับโลกนี้จริงๆ ข้าจะทำลายทิ้งให้หมด " หลงเทียนพูดด้วยเสียงที่ดูน่ากลัว
เฟย์ใที่หลงเทียนพูดแบบนี้ เพราะพวกเผ่านางฟ้า เป็เผ่าพันธุ์ 1 ใน 5 เผ่าที่ปกครอง พิภพแห่งนี้ เฟย์เองก็ไม่รู้ว่าหลงเทียนสามารถทำได้รึป่าว แต่ดูจากน้ำเสียงแล้วดูเหมือนว่าเขาสามารถทำได้ เฟย์พูดด้วยความหวั่นเกรง " เ้าค่ะ ท่านเ้า "
" เอาเป็ว่ากำแพงป้องกันของโลกนี้ไม่ต้องไปซ่อมมัน ข้าอยากจะรู้ว่าหน้าไหนมันใจกล้าขนาดนี้ ข้าจะรอดู " หลงเทียนพูดด้วยเสียงเรียบ
" เ้าค่ะ " เฟย์ได้แต่ก้มหน้าและสำนึกผิด
" เอาเถอะ ข้าไปแล้วละ "
" ท่านเ้าเ้าค่ะ ตอนนี้ท่านอาศัยที่ดาวดวงนี้หรอเ้าค่ะ " เฟย์ถามด้วยความสงสัย
" ใช่แล้วละ เ้ามีปัญหาอะไรรึป่าวละ " หลงเทียนถามกลับ
" ไม่กล้ามีหรอกเ้าค่ะ " เฟย์ที่ได้ยินคำตอบก็อุ่นใจขึ้น คิดว่าถ้าหลงเทียนอยู่ที่นี้จริงๆตัวเองคงจะปลอดภัยไปอีกนาน
" ข้าไปละ ไว้เจอกันอีกละ "
" เ้าค่ะ "
105K
