บำเพ็ญสเน่หาอารามรัก

แสงแรกของรุ่งอรุณค่อยๆ ส่องผ่านหน้าต่างไผ่ลงมาในห้องหอที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และเทียนไขที่ดับไปแล้ว หลินซูตื่นขึ้นมาก่อนหลี่หมิงเช่นเคย ดวงตาของนางเปิดออกอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปมองใบหน้าที่หลับใหลอย่างสงบของสามี ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและความบริสุทธิ์ ซึ่งทำให้ความรู้สึกผิดในใจของนางยิ่งหนักหน่วงมากขึ้น

นางลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้หลี่หมิงตื่น ก่อนจะเดินไปยังกระจกเงาที่วางอยู่ข้างห้อง เมื่อมองเห็นภาพสะท้อนของตนเอง นางก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที รอยกัดและรอยช้ำจางๆ บนแผ่นหลังที่จ้าวหลงฝากไว้ยังคงปรากฏชัดเจน แม้ว่าจะจางลงไปบ้างแล้วก็ตาม

"โอ๊ย... ยังไม่หายเลยหรือ" นางกระซิบกับตัเองด้วยความกังวล มือของนางลูบไล้ไปตามรอยเหล่านั้นอย่างเบามือ ความทรงจำจากคืนนั้นบนเทียนซานก็พลันผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง ทำให้ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความปรารถนาที่ยังคงคุกรุ่นอยู่

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากนอกประตู ทำให้หลินซูรีบคว้าเสื้อคลุมมาใส่ปิดบังร่องรอยเหล่านั้น "ใครเจ้าคะ?" นางถามด้วยเสียงเบา

"นายหญิงเจ้าค่ะ ข้าชิงชิงเจ้าค่ะ" เสียงของสาวใช้คนสนิทดังมาจากนอกประตู "ข้าเอาน้ำอุ่นมาให้นายหญิงล้างหน้าเจ้าค่ะ"

หลินซูเปิดประตูให้ชิงชิงเข้ามา สาวใช้คนสนิทที่รู้ความลับทุกอย่างของนาง ชิงชิงเดินเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำอุ่นและผ้าเช็ดตัว ดวงตาของนางมองไปยังหลี่หมิงที่ยังหลับอยู่บนเตียง ก่อนจะหันมาให้สายตาเป็นห่วงกับหลินซู

"นายหญิงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?" ชิงชิงถามด้วยเสียงกระซิบ ขณะที่วางอ่างน้ำลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง

หลินซูถอนหายใจยาว "ข้าสบายดีชิงชิง แต่..." นางหยุดพูด มองไปยังแผ่นหลังของตนเองในกระจก "รอยเหล่านี้ยังไม่หายเลย"

ชิงชิงเดินเข้ามาใกล้ มองดูรอยกัดและรอยช้ำที่ยังคงปรากฏอยู่ "นายหญิงเจ้าค่ะ รอยเหล่านี้คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะหายหมด ข้าจะหายาสมุนไพรมาทาให้นายหญิงเจ้าค่ะ"

"ขอบใจเจ้ามากชิงชิง" หลินซูกล่าวด้วยความขอบคุณ "แต่ที่สำคัญกว่านั้น เจ้าต้องช่วยข้าไม่ให้หลี่หมิงสังเกตเห็นรอยเหล่านี้"

ชิงชิงพยักหน้าเข้าใจ "นายหญิงวางใจได้เจ้าค่ะ ข้าจะคิดวิธีการต่างๆ เพื่อไม่ให้คุณชายสงสัย"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ หลี่หมิงก็เริ่มขยับตัวบนเตียง เขากำลังจะตื่นขึ้น หลินซูรีบใส่เสื้อคลุมให้เรียบร้อย และนั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจกเงา ทำท่าเหมือนกำลังแต่งหน้า

"หลินซู... เจ้าตื่นแต่เช้าเลยหรือ?" หลี่หมิงลุกขึ้นมานั่งบนเตียง เสียงของเขายังแหบแห้งจากการหลับใหล ใบหน้าของเขาเปล่งประกายด้วยความสุขและความพึงพอใจจากคืนที่ผ่านมา

"เจ้าค่ะท่านพี่" หลินซูหันไปยิ้มให้เขาอย่างหวานชื่น "ข้าตื่นมาล้างหน้าแต่งตัวเจ้าค่ะ ไม่อยากให้ท่านเห็นข้าในสภาพที่ไม่เรียบร้อย"

หลี่หมิงหัวเราะเบาๆ ลุกขึ้นจากเตียงและเดินมาหาภรรยา "เจ้าช่างน่ารักเหลือเกิน หลินซู แม้จะไม่แต่งหน้า เจ้าก็ยังงดงามที่สุดในสายตาของข้า"

เขาโน้มตัวลงจูบหน้าผากของนางอย่อนโยน ก่อนจะพยายามโอบกอดนางจากด้านหลัง แต่หลินซูรีบหลบหลีกอย่างชำนาญ โดยแสร้งทำเป็นขี้อาย

"ท่านพี่เจ้าค่ะ... ชิงชิงยังอยู่ในห้องเลย" นางกล่าวด้วยเสียงอ่อนหวาน ขณะที่ชิงชิงก็รีบก้มหน้าลงทำเป็นไม่เห็นไม่ฟัง

หลี่หมิงหัวเราะและปล่อยมือออก "ข้าลืมไปแล้ว ชิงชิง เจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้าต้องการเวลาส่วนตัวกับภรรยา"

"เจ้าค่ะคุณชาย" ชิงชิงตอบและเดินออกจากห้องไป แต่ก่อนออกไป นางหันมามองหลินซูด้วยสายตาที่เป็นห่วง

เมื่อชิงชิงออกไปแล้ว หลี่หมิงก็พยายามเข้าใกล้หลินซูอีกครั้ง แต่นางก็หลีกเลี่ยงได้อย่างชำนาญ โดยอ้างว่าต้องไปจัดเตรียมอาหารเช้าให้เขา

"ท่านพี่เจ้าค่ะ ข้าต้องไปดูแลเรื่องอาหารเช้าก่อน เป็นหน้าที่ของภรรยาที่ต้องดูแลสามีให้ดี" นางกล่าวพร้อมกับยิ้มหวาน

หลี่หมิงพยักหน้าเข้าใจ "เจ้าช่างเป็นภรรยาที่ดีเหลือเกิน หลินซู ข้ามีความสุขมากที่ได้แต่งงานกับเจ้า"

คำพูดเหล่านั้นทำให้หลินซูรู้สึกผิดมากขึ้น แต่นางก็ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ได้ "ข้าก็มีความสุขเช่นกันเจ้าค่ะท่านพี่"

หลังจากนั้น ชีวิตประจำวันของหลินซูในจวนตระกูลหลี่ก็ดำเนินไปภายใต้ม่านแห่งการหลอกลวงและความลับที่ซับซ้อน นางต้องสวมบทบาทภรรยาผู้แสนดีของหลี่หมิง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความทรงจำอันเร่าร้อนจากเทียนซานที่ยังคงตามหลอกหลอน

สิ่งแรกที่หลินซูต้องระวังคือร่องรอยที่จ้าวหลงฝากไว้ รอยกัดและรอยช้ำจางๆ บนแผ่นหลังที่ยังไม่จางหายดี นางต้องคอยหลีกเลี่ยงการสัมผัสใกล้ชิดกับหลี่หมิงในยามที่เขาต้องการจะลูบไล้แผ่นหลังของนาง นางมักจะอ้างว่ารู้สึกไม่สบาย หรือเหนื่อยล้าจากการจัดงานบ้าน เพื่อให้หลี่หมิงไม่ระแคะระคาย

วันหนึ่ง ขณะที่หลินซูกำลังนั่งปักผ้าอยู่ในศาลา หลี่หมิงเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความรัก เขานั่งลงข้างๆ นางและพยายามโอบไหล่นาง

"หลินซู ข้าคิดถึงเจ้ามาก" เขากระซิบด้วยเสียงอ่อนหวาน

หลินซูรู้สึกตกใจเมื่อมือของเขาเกือบจะสัมผัสถึงรอยบาดแผลบนไหล่ นางรีบหลบหลีกและลุกขึ้นยืน

"ท่านพี่เจ้าค่ะ... ข้ารู้สึกปวดหลังเล็กน้อย คงเป็นเพราะนั่งปักผ้านานเกินไป" นางอ้างเหตุผลด้วยเสียงอ่อนแอ

หลี่หมิงแสดงความเป็นห่วง "งั้นข้าจะนวดให้เจ้าเอง"

"ไม่ต้องเจ้าค่ะ!" หลินซูตอบเร็วเกินไป ทำให้หลี่หมิงแปลกใจ นางรีบแก้ตัว "หมายความว่า... ข้าไม่อยากให้ท่านเหนื่อย ข้าจะให้ชิงชิงนวดให้แทนเจ้าค่ะ"

หลี่หมิงยังคงมีสีหน้าเป็นห่วง "แต่ข้าอยากดูแลเจ้าเอง หลินซู เจ้าเป็นภรรยาของข้า"

"ข้ารู้เจ้าค่ะท่านพี่" หลินซูยิ้มอย่างบังคับ "แต่ข้าคิดว่าการให้สาวใช้นวดจะเหมาะสมกว่า ข้ายังขี้อายอยู่เจ้าค่ะ"

หลี่หมิงพยักหน้าเข้าใจ แม้จะผิดหวังเล็กน้อย "ถ้าเจ้าต้องการเช่นนั้น ข้าก็ไม่ฝืน"

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง หลินซูต้องใช้ไหวพริบและเหตุผลต่างๆ นานาเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสที่อาจเปิดเผยความลับของนาง บางครั้งนางอ้างว่าปวดหัว บางครั้งอ้างว่ามีประจำเดือน หรือบางครั้งก็อ้างว่าต้องไปทำบุญที่วัด

ชิงชิง สาวใช้คนสนิท กลายเป็นกำแพงสำคัญที่คอยปกป้องความลับของนายหญิง นางรู้ดีว่าหลินซูต้องการเวลาส่วนตัวเพื่อ "บำเพ็ญส่วนตัว" หรือสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง เพื่อระบายความปรารถนาที่ค้างคาจากจินตนาการถึงจ้าวหลง ชิงชิงจะคอยกันท่าหลี่หมิงในจังหวะที่เหมาะสม อ้างเหตุผลต่างๆ นานา เช่น นายหญิงกำลังพักผ่อน หรือกำลังอ่านตำรา ทำให้หลี่หมิงไม่สามารถเข้าไปรบกวนหลินซูได้

วันหนึ่งในช่วงบ่าย หลี่หมิงเดินมาหาห้องของหลินซู ต้องการจะใช้เวลาร่วมกับภรรยา แต่ชิงชิงก็ออกมาสกัดเขาไว้ที่หน้าประตู

"คุณชายเจ้าค่ะ" ชิงชิงกล่าวด้วยเสียงสุภาพ "นายหญิงกำลังอ่านตำราพุทธธรรมอยู่เจ้าค่ะ ท่านบอกว่าไม่อยากให้ใครมารบกวน"

หลี่หมิงหยุดย่างก้าว "อ่านตำราพุทธธรรมหรือ? หลินซูช่างเป็นผู้หญิงที่ดีเหลือเกิน"

"เจ้าค่ะ นายหญิงท่านเป็นคนใฝ่ธรรมมากเจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบด้วยใบหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง

"งั้นข้าจะไม่ไปรบกวนเธอแล้ว" หลี่หมิงพยักหน้าและเดินจากไป

เมื่อหลี่หมิงหายไปแล้ว ชิงชิงก็เคาะประตูเบาๆ "นายหญิงเจ้าค่ะ คุณชายไปแล้วเจ้าค่ะ"

เสียงหายใจหอบของหลินซูดังมาจากในห้อง "ข... ขอบใจเจ้ามากชิงชิง"

ความจริงแล้ว หลินซูไม่ได้อ่านตำราพุทธธรรมเลย นางกำลังนอนอยู่บนเตียง หลับตาลงแน่น ขณะที่มือของนางเคลื่อนไหวไปตามร่างกายของตนเอง จินตนาการถึงจ้าวหลงและความทรงจำอันเร่าร้อนจากเทียนซาน

ในจินตนาการของนาง จ้าวหลงกำลังยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความปรารถนาและพลังชีวิตกำลังจ้องมองนางด้วยความเร่าร้อน มือที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยประสบการณ์กำลังลูบไล้ร่างกายของนางด้วยความชำนาญและความมั่นใจ

"อ๊าห์... ท่านนักพรต..." นางครางเบาๆ ขณะที่ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความสุขสม

นี่คือความลับที่ลึกที่สุดของหลินซู ความปรารถนาที่นางไม่อาจเปิดเผยให้ใครฟัง แม้แต่ชิงชิงที่รู้ความลับทุกอย่างของนาง

แม้หลินซูจะรู้สึกผิดที่ต้องหลอกลวงสามี แต่ความสุขสมที่ได้รับจากจ้าวหลงนั้นทำให้สัมผัสอันอ่อนโยนและเงอะงะของหลี่หมิงดูจืดชืดไร้รสชาติ นางจึงมักจะยินยอมให้ชิงชิงปรนนิบัติหลี่หมิงแทนตนเองในบางครั้ง โดยอ้างว่าตนเองรู้สึกไม่สบาย หรือมีประจำเดือน ชิงชิงเองก็เต็มใจที่จะทำหน้าที่นี้ เพราะนางเองก็เคยมีสัมพันธ์กับหลี่หมิงมาก่อน และยังคงมีความรู้สึกบางอย่างต่อเขา

คืนหนึ่ง หลี่หมิงเข้ามาในห้องหอด้วยความปรารถนา แต่หลินซูกลับอ้างว่ารู้สึกไม่สบาย

"ท่านพี่เจ้าค่ะ... ข้าปวดท้องมากเลย คงเป็นเพราะอาหารเย็นนี้" นางกล่าวด้วยใบหน้าที่แสร้งทำเป็นเจ็บปวด

หลี่หมิงแสดงความเป็นห่วง "งั้นเจ้าพักผ่อนเถอะ หลินซู ข้าไม่อยากให้เจ้าเจ็บป่วย"

"ขอบคุณที่เข้าใจเจ้าค่ะท่านพี่" หลินซูยิ้มอย่างขอบคุณ "แต่ข้าไม่อยากให้ท่านผิดหวัง... ถ้าท่านต้องการ... ชิงชิงสามารถช่วยท่านได้เจ้าค่ะ"

หลี่หมิงตกใจเล็กน้อย "หลินซู เจ้าพูดอะไรน่ะ?"

"ข้าหมายความว่า..." หลินซูทำเสียงเบาลง "ชิงชิงเป็นสาวใช้ที่ซื่อสัตย์ และนางก็เข้าใจหน้าที่ของตนเอง ถ้าท่านต้องการความสุขสม นางสามารถช่วยท่านได้"

หลี่หมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ "ถ้าเจ้าไม่ว่าอะไร..."

"ข้าไม่ว่าเจ้าค่ะ" หลินซูตอบทันที "ข้าเข้าใจว่าท่านเป็นผู้ชาย และมีความต้องการ"

หลี่หมิงจูบหน้าผากของนางอย่างอ่อนโยน "เจ้าช่างเป็นภรรยาที่เข้าใจเหลือเกิน หลินซู"

เมื่อหลี่หมิงออกไปเรียกชิงชิง หลินซูก็รู้สึกโล่งใจ นางไม่ต้องแสร้งทำอะไรในคืนนี้ และชิงชิงก็จะได้ความสุขสมที่นางปรารถนา

ชิงชิงเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เขินอาย "คุณชายเจ้าค่ะ..."

หลี่หมิงโอบกอดนางอย่างอ่อนโยน "ชิงชิง ข้าขอบคุณที่เจ้าเต็มใจช่วย"

"ข้าเต็มใจเจ้าค่ะคุณชาย" ชิงชิงตอบด้วยเสียงเบา

หลินซูมองดูทั้งคู่ด้วยความรู้สึกผสมผสาน ส่วนหนึ่งรู้สึกผิด แต่อีกส่วนหนึ่งรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องแสร้งทำ

ในยามค่ำคืนที่หลี่หมิงหลับใหลไปแล้ว หลินซูและชิงชิงมักจะแอบกระซิบกระซาบกันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนเทียนซาน

คืนหนึ่ง หลังจากที่หลี่หมิงหลับไปแล้ว ชิงชิงก็เข้ามาในห้องของหลินซูอย่างเงียบๆ

"นายหญิงเจ้าค่ะ" ชิงชิงกระซิบ "ข้ามีเรื่องจะคุยกับนายหญิง"

หลินซูลุกขึ้นนั่งบนเตียง "เรื่องอะไรชิงชิง?"

ชิงชิงนั่งลงข้างๆ นาง "เรื่องคุณชายหลี่หมิงเจ้าค่ะ... ข้าสังเกตว่าท่านเริ่มสงสัยแล้ว"

หลินซูตกใจ "สงสัยเรื่องอะไร?"

"ท่านถามข้าว่าทำไมนายหญิงถึงหลีกเลี่ยงการสัมผัสใกล้ชิด และทำไมถึงมีข้ออ้างต่างๆ นานา" ชิงชิงตอบด้วยความกังวล

หลินซูรู้สึกหัวใจเต้นแรง "แล้วเจ้าตอบอย่างไร?"

"ข้าบอกท่านว่านายหญิงเป็นคนขี้อาย และยังไม่คุ้นเคยกับชีวิตแต่งงาน" ชิงชิงตอบ "แต่ข้าไม่แน่ใจว่าท่านจะเชื่อนานแค่ไหน"

หลินซูถอนหายใจยาว "ข้าก็กังวลเรื่องนี้เช่นกัน ชิงชิง... เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไร?"

"ข้าคิดว่านายหญิงควรแสดงความรักต่อคุณชายมากขึ้น" ชิงชิงแนะนำ "แต่ไม่ต้องให้เขาสัมผัสร่างกายของนายหญิง ใช้วิธีอื่นแทน"

"วิธีอื่นหรือ?" หลินซูถาม

"เช่น การพูดคุยอย่างหวานชื่น การดูแลเขาอย่างใส่ใจ หรือการให้ของขวัญ" ชิงชิงอธิบาย "ทำให้เขารู้สึกว่านายหญิงรักเขา แม้จะไม่แสดงออกทางกาย"

หลินซูพยักหน้าเข้าใจ "เจ้าพูดถูก ข้าจะพยายามทำตามที่เจ้าแนะนำ"

"แล้วเรื่องรอยบาดแผลบนตัวนายหญิงล่ะเจ้าค่ะ?" ชิงชิงถาม "ยังไม่หายดีเลยหรือ?"

หลินซูลูบไล้ไปที่แผ่นหลังของตนเอง "ยังเจ้าค่ะ รอยกัดของท่านนักพรตยังคงชัดเจนอยู่ ทำให้ข้านึกถึงคืนนั้นตลอดเวลา"

"นายหญิงยังคิดถึงท่านนักพรตอยู่หรือเจ้าค่ะ?" ชิงชิงถามด้วยความอยากรู้

หลินซูหลับตาลงแน่น "ข้าพยายามลืม แต่ทำไม่ได้ ชิงชิง... สัมผัสของท่านนักพรตช่างแตกต่างจากคุณชายหลี่หมิงเหลือเกิน"

"ข้าเข้าใจเจ้าค่ะนายหญิง" ชิงชิงกล่าวด้วยเสียงเห็นใจ "ข้าเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" หลินซูถาม

ชิงชิงแดงหน้าเล็กน้อย "ข้าหมายความว่า... เมื่อข้าอยู่กับคุณชายหลี่หมิง ข้าก็นึกถึงท่านนักพรตเช่นกัน"

หลินซูตกใจ "เจ้าก็นึกถึงเขาด้วยหรือ?"

"เจ้าค่ะ" ชิงชิงพยักหน้า "ท่านนักพรตมีเสน่ห์และพลังที่ไม่เหมือนใคร ทำให้ข้าไม่อาจลืมได้"

ทั้งสองสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หลินซูจะเอ่ยขึ้น

"ชิงชิง... เจ้าคิดว่าข้าเป็นหญิงชั่วช้าหรือไม่?" หลินซูถามด้วยเสียงเศร้า

"ไม่เจ้าค่ะนายหญิง" ชิงชิงตอบทันที "นายหญิงเป็นเพียงหญิงสาวที่ได้พบกับความรักแท้ แต่ต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่รัก นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้กับใครก็ได้"

"แต่ข้าหลอกลวงสามี" หลินซูกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

"นายหญิงไม่ได้เลือกเจ้าค่ะ" ชิงชิงปลอบใจ "นายหญิงต้องแต่งงานตามคำสั่งของครอบครัว และนายหญิงก็พยายามเป็นภรรยาที่ดีให้กับคุณชายแล้ว"

หลินซูถอนหายใจ "ข้าหวังว่าจะลืมท่านนักพรตได้สักวัน"

"ข้าไม่คิดว่านายหญิงจะลืมได้เจ้าค่ะ" ชิงชิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "และข้าก็ไม่คิดว่านายหญิงควรลืม ความทรงจำนั้นเป็นส่วนหนึ่งของนายหญิงแล้ว"

"ชิงชิง... เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี?" หลินซูถาม

"ข้าคิดว่านายหญิงควรใช้ชีวิตต่อไป" ชิงชิงตอบ "ทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด แต่ก็เก็บความทรงจำดีๆ ไว้ในใจ"

หลินซูพยักหน้าเข้าใจ "เจ้าพูดถูก ข้าจะพยายามทำตามที่เจ้าแนะนำ"

วันต่อมา หลินซูพยายามแสดงความรักต่อหลี่หมิงมากขึ้น โดยไม่ให้เขาสัมผัสร่างกายของนาง นางทำอาหารที่เขาชอบ พูดคุยกับเขาอย่างหวานชื่น และให้ความสนใจเขาอย่างใส่ใจ

"หลินซู วันนี้เจ้าดูมีความสุขมากเลย" หลี่หมิงสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของภรรยา

"เพราะข้าได้อยู่กับท่านเจ้าค่ะ" หลินซูตอบด้วยรอยยิ้มหวาน "ข้ารู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นท่าน"

หลี่หมิงรู้สึกซาบซึ้ง "เจ้าช่างพูดหวานเหลือเกิน หลินซู"

"เพราะข้าพูดจากใจเจ้าค่ะ" หลินซูกล่าวพร้อมกับจับมือเขาอย่างอ่อนโยน

การกระทำเหล่านี้ทำให้หลี่หมิงรู้สึกมีความสุขและลดความสงสัยลง เขาเริ่มเชื่อว่าภรรยาของเขารักเขาอย่างแท้จริง แม้จะยังขี้อายในเรื่องทางกายก็ตาม

แต่ในใจของหลินซู ความรู้สึกผิดยังคงหนักหน่วงอยู่ นางรู้ว่าตนเองกำลังหลอกลวงชายดีคนหนึ่ง แต่นางก็ไม่อาจทำอะไรได้ ความทรงจำจากจ้าวหลงยังคงครอบงำใจของนาง

ในยามเวลาที่นางอยู่คนเดียว หลินซูมักจะนึกถึงเทียนซานและจ้าวหลง นางจะหลับตาลงแน่น และจินตนาการถึงความทรงจำอันเร่าร้อนนั้น ร่างกายของนางจะตอบสนองต่อความทรงจำ และนางจะให้ความสุขสมแก่ตนเองด้วยการจินตนาการ

"ท่านนักพรต..." นางจะกระซิบชื่อของเขาในความมืด "ข้าคิดถึงท่านมาก"

นี่คือความลับที่ลึกที่สุดของหลินซู ความปรารถนาที่นางไม่อาจเปิดเผยให้ใครฟัง นางรู้ว่าตนเองเป็นหญิงที่มีความผิด แต่นางก็ไม่อาจควบคุมความรู้สึกของตนเองได้

ชีวิตประจำวันของหลินซูเต็มไปด้วยการแสดงละคร นางต้องคอยระวังทุกย่างก้าว ทุกคำพูด เพื่อไม่ให้ความลับของนางถูกเปิดเผย แต่ในใจของนางกลับโหยหาความดิบเถื่อนและความเร่าร้อนที่จ้าวหลงมอบให้ นางรู้ดีว่าชีวิตนี้คงไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

ความทรงจำจากเทียนซานได้เปลี่ยนแปลงหลินซูไปตลอดกาล นางได้รู้จักกับความปรารถนาที่แท้จริง และไม่อาจพอใจกับสิ่งที่น้อยกว่านั้นได้อีก ชีวิตแต่งงานของนางจึงกลายเป็นเพียงการแสดงที่ไม่มีวันจบ ภายใต้ม่านแห่งความเป็นภรรยาผู้ดี ซ่อนเร้นหัวใจของหญิงสาวที่ยังคงโหยหาความรักที่แท้จริงอยู่เสมอ