“หากเ้าคิดหนี หรือคิดตุกติกสิ่งใดที่ทำให้ข้ารู้สึกว่าไม่พอใจและข้าไม่อาจกุมทุกอย่างไว้ในมือ ข้าสัญญาว่าจะผูกเ้าไว้กับม้าเพื่อให้ม้าแยกร่างเ้าเสีย”
ปินหยางก้มลงใบหน้าแทบจะชิดกับใบหน้าของกระปุกที่คว้าเอาผ้าห่มมาคาบไว้ด้วยความรู้สึกตื่นกลัว สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่าตื่นเต้น กระปุกอย่าตื่นเต้น
“เธอตื่นเต้นอีกแล้วใช่ไหม”เสียงของณดลลอยมาตามลม
กระปุกส่ายหน้าไปมา
รอยยิ้มเฉยชาที่เย็นเข้าไปในหัวใจ
“ฝ่าา ขู่นางแบบนี้เกรงว่านางใจขาดใจตายเสียก่อนเห็นหรือไม่ว่าใบหน้านางซีดเซียว”เจินหยูเอ่ยปาก ด้วยเห็นใจกระปุกไม่น้อย
“หึหึ หญิงเช่นนางจะกลัวอย่างนั้นหรือ นางทำกับน้องสิบเจ็ดอยางเืเย็น คิดว่าคนอย่างนางจะกลัวคำขู่หรือ บอกไว้ก่อนจงปินหยางไม่เพียงแค่ข่มขู่ แต่ข้าเอาจริง”
เชอะ อย่างนั้นหรือกระปุกมองตาแป๋ว อย่าให้แม่มีโอกาสจะทำทุกวิถีทางเพื่อหนีออกจากเงื้อมมือของฮ่องเต้ บ้าเืคนนี้ โคตรซวย ใครไปทำน้องแกตายั้แ่เมื่อไหร่กันแล้วที่แน่ๆ ไม่รู้ว่าใช่อี้ถานคนนี้หรือเปล่าที่ทำให้น้องเขาตาย มาถึงก็โทษเอาโทษเอา
“มีหลักฐานไหม”ดวงตาคมประดุจเหยี่ยวหันมามองยิ้มเย็น
“หลักฐาน”
ล้วงเข้าไปในอกเสื้อปา กระดาษแผ่นน้อยลงบนใบหน้าของกระปุกที่ใช้ความสามารถรับมันไว้ ได้ทัน แล้วคลี่ออกช้าๆ
“เหอะ เหอะ เหอะอ่านไม่ออก”
เขาเขียนอะไรลงไป กระปุกยิ้มเจื่อนๆ ภาษาจีน ไม่เคยผ่านตาจะเคยผ่านหูบ้างก็พอจะสื่อสารได้แต่จะให้เขียนได้ก็คงเป็อาจารย์สอนภาษาจีนไปแล้วป่านนี้ไม่ต้องมาเทรนนางงาม เวทีประกวดภูธรแบบนี้หรอก
“อย่าตลกสิ เ้าเห็นว่าเ้าสิบเจ็ดที่ตายไปเป็เื่ตลกอย่างนั้นหรือ”ดึงร่างเล็กมาจ้องหน้า เจินหยูรีบเข้ามาขวางไว้
“ฝ่าา นางยังเด็ก บางทีทำไปโดยไม่ทันได้คิดไว้ให้เจินหยูช่วยขัดเกลานาง”ปินหยางกัดฟัน
“ขัดเกลาเพื่อสิ่งใดกัน ขัดเกลานางเพื่อให้นางยอมรับผิดแล้วข้าจับนางจองจำง่ายขึ้นอย่างนั้นหรือ พานางไป”
“แต่ฝ่าานางมีลักษณะของมารดาที่ดี…เหมาะที่จะ”
“ข้าบอกให้พานางไป”
“ชิ”กระปุกส่งเสียงเบาๆ ลิฟต์ซิ้งคำพูดของปินหยาง
เจินหยู ถอนหายใจรีบพยุงกระปุกให้เดินตามออกจากห้องไป
บ้านหลง
"ท่านแม่ท่านว่าเื่นี้จะเป็ปัญหาไหมนางเข้าไปอยู่ในวังหลวงแล้ว ท่านแม่ฝ่าาปักใจว่านางเป็เหตุให้องค์ชายสิบเจ็ดต้องตาย"อี้จือ นั่งบนเก้าอี้สีหน้ากังวลใจ
"องค์ชายสิบเจ็ด ใจเสาะยิ่งแล้ว เื่เล็กน้อยก็ถึงกับปลิดชีพตัวเอง"
"ช่วยไม่ได้ ข้าก็อยู่ของข้าดีดีองค์ชายสิบเจ็ดก็คิดว่าข้าให้ความหวัง ดีที่เื่นี้ไม่มีใครรู้ว่าข้าคือต้นเหตุ"มารดาโบกผ้าในมือให้อี้จือสงบคำ
"ข้าบอกเ้ากี่ครั้งแล้วว่าให้เลิกหว่านเสน่ห์ยั่วยวนคนอื่นรอบด้านเช่นนี้ สักวันเ้าจะพลาดได้ แล้วอย่าให้ใครรู้เชียวว่าเ้าคือต้นเหตุที่ทำให้องค์ขายสิบเจ็ดต้องตาย ก่อนจะเ้าผลักอี้ถานตกลงมาจากบันไดจนนางความทรงจำเลอะเลือน เพราะนางที่ฟูมฟายเื่ที่เ้า แย่งชิงองค์ชายสิบเจ็ดแล้วยังกล้าปฏิเสธองค์ชายจนทำให้องค์ชายปลิดชีพตัวเอง แล้วเ้ายังแย่งกุนเซ่อไปจากนางได้อีก"
"ท่านแม่ แย่แล้วนางเข้าไปอยู่ในวังหลวง ข้าเห็นว่านางใกล้ชิดฝ่าา หากฝ่าารับนางในตำแหน่งสนมข้าคงแทบจะกระอักเื ฝ่าาหล่อเหลาอีกทั้งยังหนุ่มแน่นฮองเฮาก็ยังไม่ทันได้แต่งตั้ง"มารดายิ้มเย็น
"อี้ถานโง่งม ไม่มีทางที่จะผูกใจใครไว้ได้มิสู้อี้จือของแม่งดงามอ่อนหวานอีกทั้งยังฉลาดเฉลียว แม่จะพูดกับท่านพ่อให้อี้จือถวายตัวดีไหม จับผลัดจับพรูฝ่าาโปรดปรานเ้าเราจึง นับว่าโชคดี"
ฮูหยินหลงยิ้มมุมปากดีดลูกคิดรางแก้วด้วยหวังในตัวอี้จือเต็มที่
“แต่ท่านแม่ กุนเซ่อผู้นั้นรอข้า”มารดาอ้าปากค้าง
“อีกแล้วหรืออี้จือเ้า เช่นไรจึง ชอบลักลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนที่เคยมาชอบพอน้องสาวเ้าอี้ถาน แค่หลอกล่อไม่ผิดแต่เ้ากลับมอบกาย อี้จือข้าจะใช้คำไหนกับเ้าดี”อี้จือยิ้มอายๆ
“แหมท่านแม่ ก็ข้ามักจะรู้สึกว่าอยากจะแย่งชิงทุกอย่างที่เป็ของอี้ถานข้าก็แค่อยากรู้ว่าคนที่ชอบอี้ถานเมื่อพบข้าพวกเขาจะเปลี่ยนใจหรือไม่…ก็เท่านั้นท่านแม่ท่านบอกข้าเองว่าข้าควรจะเหนือกว่าอี้ถาน”
ฮูหยินหลงถอนหายใจยิ้มเจื่อนๆ
“แล้วพวกเขาก็เปลี่ยนใจแสดงว่าข้ามีดีกว่าอี้ถานอย่างเห็นได้ชัด”รอยยิ้มภาคภูมิใจไม่รู้สึกละอายแม้แต่น้อย
“พอได้แล้ว อี้จือไม่อย่างนั้นเราก็ต้องคอยแก้ปัญหาเรื่อยไป”
“ท่านแม่แต่เรามีสิ่งที่เรียกว่า ..อี้ถาน นางรับผิดเื่องค์ชายสิบเจ็ดแทนข้าแล้วตอนนี้นางยังความทรงจำเลอะเลือนโชคดีเสียจริง ท่านแม่ข้าในตอนนี้ อยากจะเข้าไปในวังหลวงโดยเร็วคอยดูข้าจะผูกใจทำให้ฝ่าาแต่งตั้งข้าในฐานะฮองเฮาให้ได้ ท่านแม่ท่านรีบพูดกับท่านพ่อ”อี้จือยิ้มมุมปาก
วังหลวงอีกแล้ว
“เ้า พูดความจริงมาทั้งหมดข้าจึงช่วยเ้าได้”
เจินหยูที่เหมาะจะเป็พี่สาวฮ่องเต้นั่นมากกว่าจะเป็เมีย เพราะอายุคงจะมากกว่าอีเต้นั่นแน่ เอ่ยปากเมื่อพากระปุกมานั่งลงใต้ต้นเหมยสีชมพูสวยราวภาพฝัน
“ไม่มีอะไรจะเล่า ฉันไม่ใช่เสวียนอี้ถานอะไรนั่น หวังว่าท่านป้าท่านจะเข้าใจช่วยอธิบายท่านลุงฮ่องเต้คนนั้นให้เข้าใจด้วย”
นึกสะใจที่ได้ เรียกอีเต้นั่นว่า ท่านลุงลับหลัง
“ฝ่าาเพิ่ง 20ปีนี้ ฝ่าานั่งบัลลังก์ั้แ่สิบสามข้าแต่งกับฝ่าามาห้าปีเข้าใจในอุปนิสัยของฝ่าาที่เป็คนปากร้ายใจดี”
นึกสงสัยว่า สองคนเป็ผัวเมียกันจริงๆ หรือว่าแค่แต่งกัน ฮ่องเต้นั่นจึงวางก้ามแม้กระทั่งกับพี่สาวเจินหยูคนนี้
“หราาาาาา”กระปุกถอนหายใจ
“20ปี แต่ดูสิทำเหมือนตัวเองเป็ศูนย์กลางจักรวาลโลกคงหมุนรอบเขาละมั้ง ชอบจริงอีโก้เป็ศูนย์ แต่คือศูนย์กลางจักรวาล ฉันล่ะเบื่อจริงๆ คนแบบนี้ใครจะตามใจได้ทันเอาแต่ใจไปทุกเื่”เจินหยูถอนหายใจยาว
“ข้าเองก็ไม่เคยเห็นใครหรือผู้ใดที่กล้าขัดพระทัยฝ่าาเช่นเ้า เ้ากล้ามากเก่งมาก ข้าจึงหวังว่าเ้าจะสามารถเข้ากับฝ่าาได้ดีในโอกาสต่อไป”พูดอย่างกับท่องมา อย่างกับพระราชกิจจานุเบกสา
กระปุกถอนหายใจบ้าง
“พี่สาวข้าไม่ใช่เสวียนอี้ถาน”เจินหยูยิ้ม
“หากเ้ายืนยันเช่นนั้นข้าจึงเชื่อเ้า เดิมฝ่าาแค้นเคืองเสวียนอี้ถาน เคยมีบัญชาให้คนไปคุมตัวนางมาคุมขัง แต่ด้วยใต้เท้าหลงที่มีอำนาจในมือไม่น้อย และหลายฝ่ายที่หวังดีรวมทั้งข้าช่วยกันคัดค้านเื่นี้ จึงไม่อาจทำเื่เล็กให้กลายเป็เื่ใหญ่และเข้าเองได้บอกกับฝ่าาว่าเสวียนอี้ถานหาใช่คนผิดเื่รักใคร่ไม่อาจบังคับฝืนใจกันได้ และข้าไม่เคยพบเ้าอยู่ข้างกายองค์ชายสิบเจ็ดมาก่อน เป็หญิงงามอีกคนที่องค์ชายสิบเจ็ดมองนางด้วยสายตารักใคร่ชื่นชม”
กระปุกตบเข่าฉาด
“นั่นปะไรเล่าฉันบอกแล้วเื่นี้ไม่เกี่ยวกับฉัน พี่สาวฉันจะโกหกไปทำไมกัน”
“ข้าจะช่วยเ้าเอง”
“ช่วย”ดวงตาเปล่งประกายด้วยความหวัง
“ข้าหวังว่าเื่ของเ้าจะกระจ่างในไม่ช้าแต่ตอนนี้ เื่เร่งด่วน ที่ข้าต้องทำคือการที่จะต้องตั้งครรภ์กับฝ่าาให้ได้ เร็วที่สุดเพื่อฐานะอันมั่นคงของข้าตอนนี้แม้ข้าจะเป็ที่โปรดปรานแต่ห้าปีผ่านไปข้ายังไม่ตั้งครรภ์ไม่ว่าจะทำวิธีไหน ใช้ยากี่ขนาน ฝ่าาก็ไม่..ไม่ยอมอุ่นเตียงกับข้าอย่าว่าแต่ข้าเลยสนมนางในคนอื่นยิ่งไม่มีหวัง เช่นนั้นข้าคือความหวังของตระกูลจง ข้าเห็นว่าหน่วยก้านของเ้าไม่เลวเ้ากล้าหาญเพียงนี้ จึงหวังว่าเ้าจะช่วยข้าให้เป็ที่โปรดปรานเมื่อข้านั่งตำแหน่งฮองเฮาเื่ของเ้าจึงเป็เื่เล็กข้ายินดีพูดแทนเ้าโน้มน้าวฝ่าาแทนเ้า”
ที่แท้ก็แค่ฮ่องเต้ที่ขาดความมั่นใจอาศัยเสียงเข้าข่ม คนอะไรผู้หญิงมากมายแต่ไม่เคย นอนกับใคร
พูดว่าช่วยแต่ความจริงก็แค่ อ้างให้กระปุกช่วยนางก่อนนางจึงเต็มใจจะช่วยที่หลังนางตั้งใจต่อรอง เดินวนรอบตัวเจินหยู ว่าพอจะอัพสเกลได้หรือไม่
“ได้”
ตอบแบบไม่ลังเลก็กระปุกสอนให้พวกนักล่ามงกุฎได้รางวัลมานักต่อนัก กะอีแค่สอนให้รู้จักยั่วยวน ผู้ชายทึ่มๆ สักคนจะยากอะไรกรรมการนับสิบคน คนดูเป็ร้อยเป็พันยังสามารถตรึงใจได้นี่กะอี่แค่คนคนเดียว ไม่มีอะไรเกินกำลัง
เจินหยูยิ้มกว้าง
“ขอบคุณแม่นางน้อยขอบคุณจริงๆ”กระปุกถอนหายใจ
“แต่ไม่รับรองผล หากข้าทำไม่ได้อย่างไรท่านก็ต้องช่วยให้ข้าหาทางหนีไปจากที่นี่”
หนีไปไหน แค่อยากกลับบ้านหากเป็นิยายย้อนอดีตนางเอกสามารถไปกลับได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับนักเขียนว่าแต่เื่นี้ใครเป็คนเขียน กระปุกจะกลับได้หรือไม่ แต่หากกลับไม่ได้ บุญคุณที่ช่วยว่าที่ฮองเฮาก็คงพอจะคุ้มกะลาหัวได้ละวะ
“หากสำเร็จเ้าอยากได้สิ่งใดข้ายินดีมอบให้”
“ฉันยังคิดไม่ออก เอาเป็ว่าฉันยินดีช่วยพี่สาว”เจินหยูโอบกอดกระปุกไว้แน่น
“ข้ามองเ้าไม่ผิดจริงๆ ข้าสัญญาต่อไปจะปกป้องเ้าเอง”กระปุกถอนหายใจ
536
