CHAPTER II
“รักล่ะครับ?” ไออุ่นเดินลงมาจากชั้นสองด้วยสภาพงัวเงีย
“ออกไปแต่เช้าแล้วค่ะ” มะลิ แม่นมของทั้งสองตอบก่อนจะยิ้มให้ไออุ่นอย่างอ่อนโยน
“คุณหนูกินข้าวก่อนนะคะ” เธอพูดต่อ ไออุ่นเดินตรงไปกอดหญิงชราเอาไว้เป็การทักทายตอนเช้า
“ไว้วันไหนผมจบแล้วหางานทำได้แล้วเราจะย้ายออกจากที่นี่กันนะครับ แม่”
“คุณหนูอย่าทิ้งคุณชายไปเลยนะคะ”
“ก็ไม่ใช่พ่อที่ทอดทิ้งพวกเราก่อนหรอครับ” ไออุ่นผละออกจากมะลิ ก่อนจะทำสีหน้าที่เรียบนิ่ง ให้พูดว่าเป็เด็กกำพร้ายังง่ายกว่าการที่เห็นพ่อตัวเองทุกวันโดยที่อยู่ในอาณาเขตบ้านเดียวกัน
แต่คุยกันไม่ได้เลย และพ่อของเขาก็ไม่เคยถามสารทุกข์สุขดิบอะไร หลังจากที่มีผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้านและผู้หญิงนั่นไล่เขาและนอนออกมาอยู่บ้านเล็กกับมะลิ นั่นคอวันที่คำว่า ครอบครัว พังลงไป
ไออุ่นรู้ข้อนี้ดีว่า ต่อให้เขาหรือน้องจะเป็ตายร้ายดียังไง ผู้เป็พ่อก็ไม่เคยคิดจะสนใจ เหมือนตัดเขาทั้งสองพี่น้องออกจากชีวิต
“คุณท่านคงมีเหตุผลแหละค่ะ” มะลิกล่าวต่อ ไออุ่นยิ้มเล็กน้อยเพราะไม่อยากทำลายบรรยากาศการรับประทานอาหารเช้าของตน
.
.
.
"มึงนอนนี่จริงๆหรอวะเพื่อน ฮ่าๆ" ชอร์น เพื่อนรักของไอน์พูดขึ้น
"ก็เออสิ"
"แต่ทำไมเหมือนไม่ได้นอนเลยวะ?" ใช่ เขาไม่ได้นอนเลย...เพราะมัวแต่ทำงานเอกสาร และมันล่าช้ากว่าปกติ เพราะเอกสารค่อนข้างเยอะ ในขณะเดียวกันกลับลืมเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ไม่ได้เลย
ใบหน้าหวานนั้นแค่เห็นแวบเดียวก็สามารถจำได้จนถึงเดี๋ยวนี้
"เออ กูถามมึงหน่อยสิ"
"ว่า?" ชอร์นถามกลับ
"มหาลัยที่ใกล้ที่ทำงานของเราที่สุดคือที่ไหนวะ?"
.
.
.
"หาววววว" ไออุ่นบิดี้เีหลังจากที่หลับมาในคาบจนถึงเที่ยงและตอนนี้ ก็เป็เวลาพักแล้ว
"มึงนี่ก็ไม่เคยจะเรียนเลยนะ อีอุ่น" แก้วพูดขึ้น
"ก็กูง่วงนี่หว่า เมื่อคืนก็กลับบ้านดึก" ไออุ่นบอก ก่อนจะทำสีหน้าเซ็งๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
"กลับดึก? ไหนมึงบอกจะรีบกลับบ้านไง" ดิน เพื่อนสนิทอีกคนพูดขึ้น
"พอดีกูมีเื่นิดหน่อยว่ะ เออวันนี้คาบบ่ายว่างชะ กูกลับเลยนะ มีธุระต้องไปทำ"
"ไปไหนวะ?" แก้วถาม
"ไปคลีนิกสัตวแพทย์" ไออุ่นบอกก่อนจะรีบเก็บของ เพราะลูกหมาตัวเมื่อวานที่เขาเก็บมา รักษาวันนี้เขาว่าจะเอากลับไปเลี้ยงที่บ้านด้วย
"ไปทำไมวะ?" ดินถามต่อ แก้วก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเมื่อวานมันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น แต่ก็รู้อีกว่า ต่อให้ตื๊อให้ไออุ่นเล่ายังไงถ้าเ้าตัวยังไม่อยากเล่าตอนนี้ก็คงจะไม่เล่าออกมา
"กูไปเจอลูกหมาตัวนึงมา มันาเ็อยู่อ่ะ กูเลยพามันไปคลีนิกแล้วกลับบ้านดึก" ไออุ่นเลี่ยงเื่ที่เขาโดนรถเฉี่ยวให้เพื่อนฟัง
"โอเค งั้นมึงไปเถอะ" ดินพูด ไออุ่นบอกลาเพื่อนๆแล้วรีบวิ่งออกมาทันที
.
.
.
12:45 น.
"ไอไอน์ มึงพักแดกข้าวก่อนมั้ย?" ชอร์นเดินเข้ามาในห้องทำงานของไอน์และพูดขึ้น
"ยังไม่หิว" ไอน์ ตอบกลับไปนิ่งๆ
"มึงนี่ก็แปลกคนนะ นั่งเก้าอี้ประธานบริษัทดีๆไม่ชอบ เสือกอยากมาทำงานกู" เพื่อนเขาพูดต่อ ก่อนขะยิ้มให้กับไอน์อย่างเหนื่อยใจ
"กูอยากลองทำนี่หว่า แล้วมึงก็นั่งเก้าอี้กูด้วยนะ ไม่ดีหรอวะ" ไอน์ถามกลับ เพราะเขาค่อยข้างที่จะไว้ใจเพื่อนเขาระดับสุดๆ อีกอย่าง ต่อให้ชอร์นไม่ทำงานอะไรเลย ครอบครัวเขาก็มีเงินให้ใช้อยู่แล้ว แล้วที่
สำคัญ เขาก็มีบริษัทเป็ของตัวเองแต่เลือกที่จะมาทำงานกับไอน์เพราะเหตุผลที่ว่า กูไม่มีเพื่อน ไอน์เลยให้เขาทำหน้าที่เป็หัวหน้าแผนก เพราะชอร์นเป็คนขอไว้เองด้วย
"ดีเชี่ยไรวะ สัส เหมือนคนรับหน้าแทน มึงอย่าลืมนะเว้ยว่าทุกคนไม่มีใครรู้เื่ที่มึงมาเป็หัวหน้าแผนก ตอนประชุมนะ กดดันกูชิบหาย" ชอร์นเดินมาวางเอกสารของผู้บริหารที่ไอน์ต้องเซ็นไว้ที่โต๊ะก่อนจะ
เดินไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวหน้าโต๊ะทำงาน
"แค่รับหน้าแทนกูไปก่อนหน่า" ไอน์หยิบเอกสารที่พึ่งวางนั้นมาอ่านและเซ็นลงไป
"บริษัทมึงนี่ก็แปลกเนอะ ไม่มีคนเห็นหน้าท่านประธานบริษัทแบบนี้ แถมพวกหุ้นส่วนชอบหาว่ามึงไม่มีความรับผิดชอบ ด่ามึงและฝากกูมาเนี่ย" ชอร์นพูดอย่างเหนื่อยใจ เขาเข้าใจว่าไอน์เป็คนโลกส่วนตัว
สูงแต่ไม่คิดว่าจะสูงขนาดที่แม้แต่คนในบริษัทตนเองน้อยคนจะเห็นหน้า แต่มันก็ง่ายแก่การปลอมตัวมาเป็หัวหน้าแผนกแบบนี้
"ขอบใจมึงละกัน มึงก็รู้ว่าถ้าทุกคนรู้ว่ากูเป็ใคร กูจะขยับตัวไปไหนมันก็ลำบาก" ร่างสูงยื่นเอกสารที่เสร็จแล้วให้กับเพื่อนรัก "เย็นนี้ กูฝากมึงเข้าประชุมหน่อยนะ"
"ไอคุณไอน์ครับ มึงจะไปไหน?" ชอร์นถามขึ้น
"กูจะไปรับสกาเลตกูคืน" ร่างสูงลุกขึ้นพร้อมกับหยิบกุญแจรถและเดินออกไป
"หน้าอย่างโหด เสือกอยู่ในโหมดรักแมว" ชอร์นยิ้มพึมพำให้กับเพื่อนรักที่เดินออกไปพร้อมกับส่ายหัวไปมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา และกดโทรออกหาเลขาของตนเอง
"ตอนบ่ายคุณช่วยเข้าประชุมแทนผมทีนะ พอดีผมมีเื่ต้องทำอะไรเล็กน้อย อืม...บอกพวกนั้นว่า ให้ส่งงานในเมลล์มาได้เลย" หลังจากสั่งงานของตนเองกับเลขาจบ
ชอร์นก็เดินออกจากห้องหัวหน้าแผนก และเดินไปยังห้องของประธาน
.
.
.
"สวัสดีครับ พี่หมวย" ไออุ่นเดินเข้ามายังคลีนิกสัตวแพทย์ หมวย สัตวแพทย์หญิงยิ้มรับ หมวย มีศักดิ์เป็น้าของไออุ่นแต่กลับให้ทั้งไออุ่นและไอรักเรียกตนเองว่า พี่
"เ้าตัวเล็กอาการดีขึ้นละนะ เราจะรับไปเลี้ยงจริงๆ ใช่มั้ย?" หมวยถามเพื่อความแน่ใจ ไออุ่นยิ้มและพยักหน้า หมวยยิ้มตอบก่อนจะเดินเข้าไปอุ้มน้องหมาออกมาให้ไออุ่น
"เราเล่นพร้อมตั้งชื่อน้องไปก่อนนะ พี่รับลูกค้าก่อน" หมวยส่งลูกหมาตัวเล็กให้กับไออุ่น ไออุ่นรับไว้ ด้วยแววตาเป็ประกาย
"ฮ๊องๆๆ" เ้าหมาตัวเล็กก็ส่งแววตาเป็ประกายพร้อมกระดิกหางให้กับไออุ่น
.
.
.
"สวัสดีค่ะ คุณไอน์ มารับสกาเลตใช่มั้ยคะ" หมวยทักทายลูกค้าประจำก่อนจะเดินเข้าไปนำแมวของไอน์ ระหว่างนั้น สายตาร่างสูงดันไปสะดุดร่างเล็กคนหนึ่งที่นั่งเล่นกับลูกสุนัขอย่างมีความสุข
'สรุป คนหรือหมากันแน่วะที่สนุกกว่ากัน'
.
"บราวนี่ นี่ครับ มานี่ๆ เล่นอันนี้" ไออุ่นเล่นอยู่กับสมาชิกตัวใหม่ โดยไม่ทันสังเกตสายตาใครบางคนที่มองตนเองอยู่
"น่ารักดีนะ" เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ๆกับไออุ่น
"ใช่มั้ยครับ เ้าตัวเล็กนี่โดนทิ้งอยู่ข้างถนน ผมเลยเก็บมาให้น้ารักษาให้จนหาย" ไออุ่นตอบเสียงนั่นไปยิ้มๆ แต่ก็ไม่มองหน้าอีกฝ่าย เพราะกำลังดูบราวนี่วิ่งเล่นในคลีนิกอยู่
"ผมหมายถึงคุณน่ะ...น่ารักดีนะ" ร่างสูงที่ยืนอยู่ก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของไออุ่น ไออุ่นที่ผละออกจากร่างสูงทันที
"นี่!...คะ...คุณไอน์!!"
1K
