หลังเลิกเรียนธันกับนนท์เดินออกจากรั้วโรงเรียนไปด้วยกัน เดินข้ามสะพานลอยไปยังฝั่งตรงข้ามและเดินมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์เพื่อรอรถกลับบ้าน ทั้งสองนั่งลงบนม้านั่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลออกจากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเล่นเกมและดูเฟสบุ๊คสลับกันไป ธันเห็นว่ามีสัญลักษณ์การแจ้งเตือนเด้งขึ้นประมาณ3 อันในเฟสบุ๊คของเขา เหมือนว่ามีเพื่อนใหม่จากฝั่งนัทได้แอดธันเข้ามาครั้นที่ธันจะกดเข้าไปดูว่าเป็ใคร รถเมล์สายที่ธัญนั่งประจำได้มาถึงพอดี
‘‘กูกลับก่อนล่ะเจอกันพรุ่งนี้นะมึง’’ ธันพูดระหว่างที่กำลังก้าวขาขึ้นรถเมล์
‘‘บาย เจอกันมึง’’ นนท์แค่โบกมืออำลา แต่สายตาของเขากำลังใจจดใจจ่อกับเกมบนหน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่
ระยะเวลาจากโรงเรียนไปถึงบ้านใช้เวลาประมาณ40 นาที ระหว่างนั่งรออยู่บนรถเมล์ร้อนๆขับเคลื่อนด้วยความเร็วที่แสนเอื่อยเฉื่อยนั้นธันหยิบมือถือขึ้นมาดูเฟสบุ๊คต่อ ปรากฏว่า 1 ใน 3 คนที่แอดเข้ามานั้น คือผู้หญิงที่เขาเห็นจากในเฟรนด์ลิสของนัทนั่นเอง
‘‘เธอแอดมาจริงดิ?’’ ธันแทบจะไม่เชื่อในสายตาของตัวเองเขาไม่คิดอะไรมาก เขากดรับเพื่อนตามปกติ จากนั้นก็เข้าไปส่องโปรไฟล์ของเธอนิดหน่อย
‘‘Anja… อัญจา..?ชื่อของเธอหรอ?’’ ธันพยายามอ่านชื่อของเธอในใจแต่ก็อ่านไม่ออก เขาไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษสักเท่าไหร่ รูปโปรไฟล์เป็รูปหน้าตรงถูกถ่ายด้วยการเบลอละลายฉากหลังสวยเด่นมากต่อมาเขาเลื่อนหน้าจอลงมาดูข้อมูลโปรไฟล์ของเธอ เผยให้เห็นรูปธงชาติไทยบวกกับธงชาติเยอรมัน แสดงให้เห็นว่าอัญญ่าเป็สาวลูกครึ่งไทย-เยอรมันนั่นเอง
@MessengerApp
‘‘สวัสดีขอบคุณที่รับแอดนะ’’ แชทประโยคแรกจากหญิงสาวคนนั้นได้เด้งขึ้นมา
‘‘อ.. อืม’’ ธันตอบกลับไป เขายังไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรกับเธอ
‘‘เราชื่ออัญญ่านะเป็เพื่อนของนัท’’ อัญญ่าแนะนำตัว
‘‘เห็นในเฟรนด์ลิสของนัทมีเธอด้วยน่ะรู้จักกับนัทเหมือนกันหรอ?’’ อัญญ่าเริ่มถามต่อ
‘‘นัทเป็เพื่อนของเพื่อนเราน่ะ’’ ธันตอบ
‘‘เออดีจังนัทมันรู้จักคนห้องธรรมดาด้วย มันเข้าคนโครตง่ายเลยอ้ะ มนุษย์สัมพันธ์ดี เรานี่ดิไม่ค่อยรู้จักใครเลยอ้ะมีแต่เพื่อนกับรุ่นพี่รุ่นน้องที่เรียนโครงการอินเตอร์ด้วยกัน’’ อัญญ่าพิมพ์ตอบ จากนั้นเธอทำการใช้นิ้วจิ้มไปที่ชื่อนามสกุลของธันเพื่อส่องดูโปรไฟล์ในเฟสบุ๊คปรากฏว่ามีเพียงแค่รูปโปรไฟล์ที่มีใบหน้าหันข้างใส่หูฟังเพียงรูปเดียว รูปอื่นๆที่เหลือเป็รูปที่ถูกแท็กจากนนท์แต่ก็มีไม่มาก แทบจะไม่อัพเดทสเตตัสใหม่ๆอย่างมากก็แค่แชร์โพสจากเพจและบล็อกของคนอื่นๆที่น่าสนใจต่อๆกันมาแค่นั้นเอง
‘‘เราชื่อธันนะ’’ ธันพิมพ์ตอบกลับเธอแบบเฉยๆ
‘‘เธอเรียนอยู่ห้องเดียวกับนนท์ด้วยหรอ?’’ อัญญ่าถามเพราะเธอเห็นรูปภาพของธันที่ถูกแท็กจากเฟสบุ๊คของนนท์มากมาย
‘‘อื้ม ใช่ นนท์เป็เพื่อนสนิทเราน่ะ’’ ธันตอบ ในใจคิดก็เขาเป็แค่เพื่อนสนิทคนเดียวนี่นา
‘‘อื้ม ดีจัง จะได้คุยกับเพื่อนใหม่ๆบ้าง’’ อัญญ่าตอบ เหมือนว่าเธอจะตื่นเต้นอะไรอยู่ในใจ
‘‘เธอไม่ค่อยมีเพื่อนห้องโครงการธรรมดาหรอ?’’ ธันลองถามดู
‘‘ใช่ ั้แ่มอต้นเราก็เรียนแต่โครงการอินเตอร์มาโดยตลอดเลย เจอแต่เพื่อนคนเดิมๆรุ่นพี่รุ่นน้องคนเดิมๆ เวลาจะถามการบ้านหรือให้ติววิชาที่ไม่ถนัดเนี่ยแทบจะถามใครไม่ได้เลย จะถามเพื่อนห้องอื่นก็ไม่รู้จักใครเลยน่ะ อีกอย่าง คงเป็เพราะวิชาของเราบางตัวเรียนไม่เหมือนใครด้วยแหละแล้วยิ่งพอมีกิจกรรมซ้อนเข้ามาเยอะๆเนี่ย ทำเอาต้องมาลุยเรียนย้อนหลังหนักเลยแหละ’’ อัญญ่าอธิบายจากความรู้สึกตามตรง
‘‘อันที่จริงเราไม่ค่อยกล้าคุยกับเด็กอินเตอร์เลยอ้ะพอดีว่าเราอ่อนภาษาอังกฤษมากน่ะ ตกทุกเทอมเลย’’ ธันกล่าว เขาเองก็ไม่ได้รู้จักอะไรกับห้องโครงการนั้นมากนักด้วยความที่ทั้งโรงเรียนต่างประณามว่าเด็กอินเตอร์ทุกคนถือตัว นิสัยไม่ดี อวดรวยและอื่นๆ ทำให้ภาพพจน์แบบนี้ถูกจำฝังใจในหลายๆคนไปแล้ว
‘‘ไม่หรอก พูดไทยกันเยอะแยะเด็กลูกครึ่งไม่ได้เยอะขนาดนั้น มากกว่าครึ่งของโครงการก็คนไทยแท้ทั้งนั้นแหละจริงๆนะ มันไม่ได้หมายความว่าต้องพูดภาษาอังกฤษตลอดเวลาขนาดนั้นซะหน่อย’’ อัญญ่าบอกให้เข้าใจเธอรู้ดีว่าเด็กที่เรียนห้องธรรมดาเข้าใจอะไรผิดกับเด็กอินเตอร์เยอะ
‘‘แต่เธอก็พูดไทยได้ใช่มั้ย?’’ ธันถามเพื่อความแน่ใจ กลัวว่าอัญญ่าจะแทบพูดไทยไม่ได้เลย
‘‘พูดได้สิพูดชัดปกติเลย เราพูดไทยกับแม่นะ เพียงแค่เราไม่เก่งหลักภาษาวรรณคดีและพวกคำศัพท์ทางการจุกจิกน่ะ’’ อัญญ่าตอบ
‘‘นึกว่าถ้าพูดกับเธอจะต้องพูดภาษาอังกฤษซะอีกไม่อย่างนั้น เรานี่คงเป็ใบ้เลยอ้ะ 55’’ ธันโล่งอกหายใจออกยาว และเริ่มเข้าใจเกี่ยวกับเด็กห้องอินเตอร์มากขึ้นแล้ว
‘‘แต่ถ้าเธออยากคุยกับเราเป็ภาษาอังกฤษเราก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ เราไม่เคยมองว่าใครที่หัดพูดอิ๊งเป็พวกกระแดะ ดัจริตเลยนะ’’ อัญญ่าตอบกลับ
‘‘ไม่เอาๆเอาภาษาไทยนี่แหละ เดี๋ยวคุยไม่รู้เื่พอดี’’ ธันรีบพิมพ์ตอบกลับไป
‘’55 ก็ได้แหละ …ว่าแต่ธันได้ที่เรียนต่อมหาลัยรึยังอ้ะ?’’ อัญญ่าลองเปลี่ยนเื่ถามดู
‘‘ได้แล้วเราสอบติดรอบรับตรงของธรรมศาสตร์คณะเศรษฐศาสตร์น่ะ’’ ธันตอบ
‘‘โอ้โหเก่งจังเลย นี่แสดงว่าต้องเก่งเลขมากแน่ๆเลยอ้ะ วิชาอื่นเราเองยังไม่รอดเล้ย แถมเรายังเอาแน่เอานอนกับอนาคตไม่ได้อีกไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตดี55’’ อัญญ่าแสดงความยินดีให้กับธันด้วยความที่ตัวเธอเองก็แอบเครียดเื่นี้อยู่ลึกๆแต่ไม่ค่อยได้บอกใคร
‘‘เลขน่ะหรอ….คือเราไม่ได้ถึงกับชอบมันขนาดนั้นหรอก แต่เพียงแค่เรียนได้อ้ะ วิชาอื่นก็งั้นๆอ้ะตามมีตามเกิด แต่ภาครวมก็… ถนัดกว่าภาษาอ่า’’ ธันอธิบาย
‘‘ดีจังเลยงั้นแบบนี้คงต้องให้ธันสอนเราบ้างแล้วล่ะเพื่อนในกลุ่มเราทุกคนโง่เลขเหมือนเราหมดเลยอ้ะ จริงๆนะ’’ อัญญ่าเหมือนจะใจชื้นขึ้นมาบ้างเธอคิดอยู่มาโดยตลอดว่าเธอเองก็อยากมีเพื่อนที่พึ่งพาเื่การเรียนได้บ้าง
‘‘ก็ได้นะถามเราได้เลย แต่แค่เราแปลโจทย์ไม่เป็นี่สิ’’
‘‘ได้นะ เราแปลให้ก็ได้อาจจะผิดๆถูกๆบ้าง แต่ไว้ยังไงค่อยว่ากันแหละ’’
‘‘หรืออยากให้เราสอนภาษาอังกฤษด้วยล่ะเอามั้ย?’’ อัญญ่าลองเสนอไอเดียออกมาเธอคิดว่าถ้าให้ธันช่วยฝ่ายเดียวคงจะไม่แฟร์
‘‘ง่า จะดีหรอเราโง่อ้ะ 555’’ ธันตอบกลับในเชิงตลก
‘‘นี่ว่าแต่อัญญ่าอยู่บ้านหรอ ทำอะไรอยู่อ้ะ?’’ ธันลองถาม ด้วยความที่เห็นว่าคุยกันมาสักพักแล้วเกรงว่าจะรบกวนอีกฝ่ายมากเกินไป
‘‘เราเพิ่งถึงบ้านนี่เองนั่งรถพ่อแหละ ไมอ้ะ ธันยังไม่ถึงบ้านหรอ?’’ อัญญ่าตอบและถามกลับ
‘‘บ้านเราไม่มีรถน่ะเรานั่งรถเมล์กลับเอง เวลาเรามาเรียนเราก็นั่งรถเมล์มาเองนะ’’
‘‘เออดีจังคนที่บ้านปล่อยบ้าง บ้านเรานี่สิ พ่อแม่เป็ห่วงตลอดอ้ะ ไม่ปล่อยเลยเอะอะต้องรายงานพวกเค้าตลอดเลย บางทีก็เบื่อ’’
‘‘นั่งรถดีออกมีแอร์ด้วย นั่งรถเมล์มันร้อนนะ มาช้าด้วย ยิ่ง่รถติดเนี่ยะ นั่งจนเมื่อยตูดเลย’’ ธันกลับอยากเป็คนที่นั่งรถยนต์เสียมากกว่าด้วยความที่เขาไม่ได้โตมาแบบสบายๆบวกกับทางครอบครัวไม่เคยมีเวลาให้เขาก็เลยต้องช่วยตัวเองั้แ่เด็กแล้ว
‘‘เดี๋ยวเราต้องรีบอาบน้ำทำการบ้านและอ่านหนังสือเพื่อสอบมิดเทอมแล้วล่ะ’’ อัญญ่ากล่าว
‘‘อื้มไปทำธุระส่วนตัวก่อนก็ได้นะ เราออนตลอดแหละ ไม่เข้าใจตรงไหนก็ทักถามเรามาได้นะ’’ธันลองแสดงน้ำใจออกมา
‘‘แบบนั้นจะเสียสมาธิของธันรึเปล่าอ้ะเราเองก็ไม่กล้ารบกวน’’ อัญญ่ามีความรู้สึกแอบเกรงใจ
‘‘ที่จริงเราก็ไม่อะไรกับมิดเทอมแล้วน่ะเพราะเราสอบติดแล้ว เราแค่พยายามประคองไม่ให้สอบตกแค่นั้นเองอ้ะ ี้เีซ่อม’’ ธันพิมพ์ตอบกลับ
‘‘นั่นสินะอิจฉาจังเลยคนที่มีที่เรียนแล้ว’’
‘‘ไม่ต้องคิดมากหรอกรอบอื่นๆหลังมิดเทอมก็ยังมีนี่เนอะ เข้าเรียนที่ไหนก็เหมือนกันแหละว่าแต่อัญญ่าไปเคลียร์ธุระของตัวเองก่อนก็ได้นะ อีกแป๊ปเดียวเราก็ถึงบ้านแล้วล่ะ’’
‘‘อื้ม ได้ๆงั้นเดี๋ยวเราค่อยทักไปอีกทีนึงนะ ดีใจที่ได้รู้จักนะธัน’’ อัญญ่าตอบทิ้งท้าย
‘‘อื้มๆ เคๆค่อยคุยกันนะ’’ ธันพิมพ์ตอบเสร็จล็อกหน้าจอมือถือพร้อมกับเก็บมือถือใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง
10 นาทีหลังจากนั้นรถเมล์ได้จอดที่ป้ายรถแถวบ้านของธัน ธันก้าวลงจากรถและเดินตรงกลับเข้าบ้านไป
‘‘เราถึงบ้านแล้วนะ’’ ธันหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์บอกอัญญ่าเพียงเท่านี้จากนั้นเขารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และเริ่มทำการบ้านอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน
126
