มันคงไม่เคยได้ยินว่าไม่เชื่ออย่าลบหลู่ เห้อออออ คนเห็นผีใช่จะไม่กลัวนะโว้ยยยยย แต่ก็ไม่มีทางเลือกฉันก็ต้องนอนในห้องนั้น 2 คืน แต่ความรู้สึกฉันเหมือนเป็ปีเป็ ชาติเลย เคยไหมเวลารออะไรมักช้าเสมอ ความรู้สึกนี้พวกคุณๆ คงเข้าใจ ในคืนแรกหลังจากการไหว้พระ สวดมนต์เป็ประจำเสร็จฉันยังไม่ลืมขอเ้าที่เ้าทางและผีที่เป็คนสำคัญสำหรับฉัน ก็พี่เอไง ผู้พิทักษ์ประจำกลุ่ม และแล้วพอเสร็จเสียงหัวเราะของผู้พิทักษ์ก็ดังขึ้น ฉันล่ะเหนื่อยใจเลยกับพี่เอ ผีอินดี้จริงๆ ฉันกำลังนอนลง โฟว์เดินมาหาฉันพร้อมเครื่องนอนแบบครบครัน ฉันมองหน้าโฟว์ โฟว์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ฉันรู้โดยสัญชาตญาณ ฉันขยับให้โฟว์นอนข้างๆ โฟว์ลงไปนอนพร้อมขยับเข้ามาใกล้ฉันแทบจะสิงฉันอยู่แล้ว
“มีอะไรโฟว์ แกจะเบียดอะไรนักหนา จะเข้าสิงหรือไงขยับออกไปก็ได้ กูหายใจไม่ออกแล้ว” ฉันบอกโฟว์ แต่โฟว์ไม่ขยับแถมยังจะกอดฉันด้วย
“เฮ้ย-+- ฉันชอบผู้ชายไม่ชอบผู้หญิงนะโว้ย” แต่โฟว์กอดฉันทำให้ให้ฉันก็รู็สึกหวั่นไหว ไม่ใช่ ล้อเล่นน่ะ ฉันััได้เลยว่าโฟว์ตัวสั่นมาเหมือนกัวอะไรสักอย่าง
“ว่ามาโฟว์ มีอะไร แกถึงกลัวขนาดนี้” ฉันถามและจับมือโฟว์พร้อมกับตบที่มือโฟว์เบาๆ เป็การปลอบใจ
“ที่นอนตรงนั้นมีคนนอนอยู่แล้ว อีกอย่างน้องแกดูกระจกตรงข้ามที่ครูยุพิณนอนมีอะไรไหม กูรู้สึกเหมือนว่า ครูยุพิณไม่ใช่ครูยุพิณที่พวกเรารู้จัก” โฟว์กระซิบบอกเหมือนกลัวใครได้ยินด้วยเสียงสั่นเครือ ทำให้ฉันรู้ว่าโฟว์มันกลัวจริงๆ ถึงจะไม่เห็นก็ตาม ฉันเชื่อที่โฟว์พูด เพราะทุกครั้งที่มันรู้สึกฉันก็มักจะเห็นอย่างที่มันบอกตลอด แต่คืนนี้ ฝึกมาก็เหนื่อย อีกทั้งยังมีผีทหารญี่ปุ่น อีก ยังมาห้องกระจกอีก โอ้ย! เป็พวกคุณๆ ทั้งหลายจะทำอย่างไร ‘ฉันเหนื่อยมากจริงๆ แต่เพื่อนก็ฝึกเหนื่อยเหมือนกันยังมีความรู้สึกที่แย่ขนาดนี้ นอนไม่หลับอีกเพราะกลัว เป็ตอนปัจจุบัน นี้นะ จะนั่งด่าผีให้ แต่ตอนนั้นเป็แค่เด็กมัธยมต้นอยู่ไงยังมีความกลัวตามประสาเด็กน้อย’ ฉันถอนหายใจแล้วบอกโฟว์
“หลับตานอนเราอยู่นี่ไม่ต้องกลัวได้ยิน ได้กลิ่น หรือรู้สึกอะไรเฉยๆ ไว้ อย่าลืมว่าเรามี พี่เอ อยู่ พี่เขาจะช่วย นอนเถอะ ถ้ากลัวกอดเราไว้นะ” พร้อมตบมือเบาๆ ที่โฟว์กอด ปลอบใจโฟว์หรือปลอบใจตนเองก็ไม่รู้ 5555 กำลังเคลิ้มจะหลับหรือเราเรียกกันว่า ‘ครึ่งหลับคลึ่งตื่น’ นั้นแหละ อยู่ดีๆ
ไอ่อังก็ะโออกมาว่า “เหม็นไรวะ อย่างซากศพ” แล้วยังไม่พอตามมาด้วยไอ่อุ้ย “ใช่ๆ หนูเน่าตรงไหน กูว่าเลือกห้องดีแล้วนะ โคตรเหม็นเลย กูนอนไม่ได้ล่ะ”
นั่นไงล่ะกูว่าแล้ววววเ้าตัวปัญหา 2 คนนี้ จะอยู่เงียบๆ ไม่ได้เลยหรือไงนะ ยิ่งะโเสียงดังไม่ว่าคนหรือผีก็ได้ยินหมด เดี๋ยวก็ขนมาเป็กองทัพหรอก เสียง 2 คนทำเอาทุกคนตื่อนซึ่งฉันเองกำลังจะหลับ ที่ยังไม่ได้หลับ
น้ำหวาน “ได้กลิ่นเหมือนกัน แต่คนโบราณเขาถือไม่ใช่เหรอว่ามีอะไรตอนกลางคืนห้ามทัก” ‘ใช่เลยจ้าน้ำหวานแต่แกก็ทักเนาะ’ ฉันไม่รู้จะทำหน้ายังไง พากันตื่นหมด รวมถึงครูยุพินด้วย
“อย่าเสียงดังสิจ๊ะ มันอาจเป็กลิ่นหนูตายก็ได้ เดี๋ยวก็หายอย่าไปสนใจเลย นอนเอาแรงก่อน พรุ่งนี้ค่อยย้ายห้อง ตอนนี้ครูทุกคนคงนอนหมดแล้วจะไปรบกวนเขาเปล่าๆ ทนๆ ไปก่อนนะ” ครูยุพินพูดพร้อมรอยยิ้มที่แสนหวาน
แต่ฉันจำได้ว่าโฟว์บอกให้สังเกตุครูยุพินฉันเลยแอบมองกระจกตรงข้ามที่ครูอยู่ สิ่งที่ฉันเห็นครูยุพินกระโหลกด้านหัวของครูยุบเข้าไปและมีเืไหลออกมา แขนและมือห้อยต่องแต่งผิดรูป ตาด้านขวาถลนออกมาจากเบ้าตาั้แ่ เอวลงไปเรียกได้เลยว่าไม่สามารถดูดีได้เพราะผิดรูปทั้งหมดและที่สำคัญเืไหลไม่หยุด ฉันใมากกับภาพที่เห็น หรือเรียกว่า ‘ช๊อคเลยก็ได้’
“นอนเถอะอดทนเหมือนครูบอกน่ะดีแล้ว กูง่วง เดี๋ยวมึงชินกับกลิ่นก็หลับเองแหละ กูไม่ย้ายกูง่วง” นิกพูด
“อืม….นอนก่อนเถอะดึกแล้ว อย่าเสียงดังเดี๋ยวครูนิคได้ยินทำโทษไม่ได้นอนอีก” มดสมทบ
“กูว่านอนเถอะ กูง่วงแล้ว เดี๋ยวไอ่มดไม่ไหวหรอกพรุ่งนี้ก็เป็ลมอีก” กรพูดจบก็นอนต่อโดยไม่สนใจอะไร
“เอ่อ กูคิดเหมือนกร แค่วันนี้มดมันยังไม่ไหวเลย แล้วถ้าไม่นอนพรุ่งนี้มันจะไหวได้ไง นอนเถอะอย่าสนใจ” สกายพูดโดยมีอังพยักหน้าพร้อมนอนลงต่อ
ฉันไม่ได้สนใจในสิ่งที่เพื่อนๆ พูดเท่าไหร่ มัวแต่อัพเตอร์ช๊อค ในสิ่งที่เห็นอยู่ แล้วอยู่ดีๆ ครูยุพินก็หันหน้ามามองฉัน ใช่แบบตาสบตาเลยทีเดียว แต่ฉันก็เห็นครูยุพินปกติไม่เหมือนภาพในกระจก ฉันยิ้มให้ครูยุพิน
“เอาล่ะนอนกันได้แล้ว อย่าวุ่นวายเลย” มนพูดจบก็ล้มตัวลงนอน ทำเอาทุกคนนอนต่อ รวมถึงฉันด้วย ฉันคิดว่า ‘ฉันคงตาฟาดแน่ๆ คงเพราะเหนื่อย อีกทั้งคงเป็่ครึ่งหลับครึ่งตื่นด้วยเลยทำให้ตาฟาดไป’ ฉันยิ้มให้ครูยุพิน และนอนต่อโดยมีโฟว์เกาะติดอย่างแน่หนาเหมือนกลัวหาย สรุปทุกคนลงนอนกันหมด แต่ก็แปลกที่กลิ่นเหม็นที่ยายอังว่าหายไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ที่แปลกที่สุดคือฉันได้ยินเสียงคนคุยกันและทะเลาะกันอย่างรุนแรงแต่ฉันไม่มีแรงที่จะฟัง เพราะความเหนื่อยนั่นเอง
3K
