เด็กคุณธี #พี่ธีผมขอ

ไม่นานร่างสูงก็เงียบไปเหมือนเขาจะหลับไปแล้วส่วนข้าวปั้นนั่งนิ่งดูข่าวในทีวีไปเรื่อยตามองไปที่นาฬิกาบนผนังบอกเวลาหนึ่งทุ่ม

จ๊อก เสียงท้องของร่างบางร้องขึ้นมาเบา ๆ ทำเอาคนตัวสูงขยับตัวเล็กน้อยในขณะที่นอนมาได้สักพักใหญ่ 

พี่เขาจะตื่นเมื่อไหร่ แง รู้สึกบะหมี่หมูที่กินไปเมื่อตอนบ่ายย่อยไปหมดแล้วชักหิวแล้วสิผมโน้มหน้าไปดูพี่ธีโอที่นอนหลับอยู่บนตักของผม

“หลับสบายเกินไปแล้วนะครับ”ข้าวปั้นพึมพำออกมา

เมื่อเห็นว่าเขาหลับสนิทมือเล็กข้างขวาค่อย ๆ เลื่อนไปลูบที่ผมของเขาเบา ๆ อย่างเอ็นดู

ผมคงไม่ได้ตกหลุมรักพี่เขาแล้วใช่ไหม มันคงเป็๞ไปไม่ได้หรอกระหว่างผมกับเขา ร่างบางคิดก่อนจะเลื่อนมือของตัวเองออกและมองใบหน้าที่หลับตาพริ้มเหมือนเด็ก

พอพี่หลับแบบนี้แล้วน่ารักไปอีกแบบแฮะ

ข้าวปั้นยังคงดูข่าวไปเรื่อย ๆ

ร่างสูงลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่คนตัวเล็กที่กำลังดูทีวีอยู่ธีโอจึงลุกขึ้น

“ไปบางแสนกัน” 

“ตื่นแล้วเหรอครับ” 

“อืม ไปกันเถอะ” 

ธีโอลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะเดินออกไปข้างนอกทำให้ผมต้องรีบปิดทีวีคว้าเอาโทรศัพท์ของตัวเองเดินตามออกไปขึ้นรถ

ระหว่างทางที่ขับไปบางแสนนั้นผมหลับตลอดทาง หลังจากจัดข้าวของตัวเองเสร็จยังไม่ได้พักเลยแถมเขายังมานอนตักกันอีกทำให้ผมไม่สามารถลุกไปไหนได้และทำได้แค่นั่งถ่างตาดูข่าวทีวีไปเรื่อยจนกว่าเขาจะตื่น

คราวนี้เป็๲ตาผมหลับบ้างล่ะ

คนตัวเล็กหลับหัวเอนไปมาเมื่อร่างสูงเห็นจึงยื่นมืออีกข้างของตัวเองมาประคองไว้และขับรถมือเดียวจนถึงบางแสน

รถของชายหนุ่มจอดลง

“ปั้น ปั้น ข้าวปั้น” ชายหนุ่มเรียกคนตัวเล็กให้ตื่น

ผมงัวเงียตื่นขึ้นมา

“ถึงแล้วเหรอ” 

“อืมถึงแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ” 

“พี่ธีปั้นอยากไปเดินเล่นถนนคนเดิน” ผมขอเขาไปเดินเล่นเพื่อหาของกินกันที่นั่นแทน ผมไม่อยากเข้าไปหาอะไรในร้านอาหารมันไม่ได้เดินเล่น ผมอยากเดินรับลมทะเลเย็น ๆ ไปเรื่อย ๆ

“ไม่เข้าร้านอาหารเหรอ” 

ผมส่ายหัว

“เดินซื้อข้างนอกกินกันดีกว่า” 

“ตามใจ” ธีโอเองไม่ได้ขัดเขายังไงก็ได้ตามใจเด็กน้อย

พวกเขาทั้งสองคนเดินไปตามสองข้างทางที่มีรถเข็นมาขายของกันเต็มหาด

“พี่ธีผมอยากกินอันนี้” ผมชี้มือไปที่ปลาหมึกย่าง ที่คนกำลังต่อแถวซื้ออยู่แถวยาวเหยียด

ชายหนุ่มจึงเดินไปต่อแถวซื้อมาให้เมื่อได้ปลาหมึกย่างมาแล้วทั้งสองคนจึงเดินไปซื้อน้ำและเบียร์มาคนละกระป๋องของกินเล่นอีกนิดหน่อยเดินไปนั่งลงที่หาดเพื่อดูทะเลในยามดึก

“อากาศดีจัง” 

“นั่นสิ นานแล้วเหมือนกันที่ฉันไม่ได้มาที่นี่” 

ผมหันไปหยิบถุงปากหมึกย่างขึ้นมาก่อนจะหยิบกินและไม่ลืมที่จะยื่นปลาหมึกไปตรงหน้าของพี่ธีด้วย

ธีโอมองปลาหมึกที่เด็กน้อยยื่นมาให้ตรงหน้า

“อร่อยนะ ปั้นป้อน” 

ธีโอโน้มหน้างับเอาปลาหมึกย่างจากไม้ที่คนตัวเล็กป้อนให้ ก่อนจะเคี้ยวตุ้ย ๆ และไม่ลืมที่จะหันไปหยิบเบียร์กระป๋องมาเปิดกิน

ฟู่

เสียงซ่าของเบียร์ดังขึ้น

“เอาไหม” ธีโอหันมาถาม

ผมส่ายหน้าชี้ไปที่โค้กในถุงแทน

“ปั้นขอโค้กแล้วกันครับ” 

“หึ อ่อนจริงนายนี่” 

แหมะ เบียร์กระป๋องเดียวพี่มาว่าผมอ่อน ผมแค่ไม่อยากกินเฉย ๆ หรอกถ้าไม่กลัวว่าจะเหมือนวันนั้นอีกผมคงกินมันไปแล้ว อันตรายฉิบอยู่กับพี่เขาทีไรผมเมาแอ๋ไม่รู้เ๹ื่๪๫ทุกทีเลย

“เปิดโค้กให้หน่อยสิ” 

“มีมือก็เปิดเองสิ” ธีโอกวนโอ้ยคนตัวเล็ก

ชิส์ เปิดเองก็ได้ผมหยิบกระป๋องโค้กขึ้นมาทำท่าจะเปิดแต่ก็โดนเขาแย่งมันออกไปจากมือและเปิดให้อยู่ดี

“แหนะ มาเปิดให้ทำไมครับ” 

“สงสารขวด เห็นนายเปิดทุลักทุเลแล้วทนเห็นไม่ได้” 

ชิส์ ดูพูดเข้า ก็ฝามันแข็งนี่น่าใครจะไปแรงช้างเหมือนพี่กันเล่า ผมมุ้ยหน้าไม่ได้พูดคำพูดที่ตัวเองคิดออกไป

พี่ธีโอยื่นกระป๋องโค้กมาให้ผม

“ขอบคุณ” ส่วนพี่เขายังคงยกเบียร์จิบวนไปและจิ้มหมูย่างที่ซื้อมากินไปด้วย

เมื่อเรากินกันอิ่มแล้วผมนึกอยากเล่นน้ำจึงถอดรองเท้าวิ่งออกไปย่ำพื้นทรายเล่น

“นุ่มจัง พี่ธีมาเล่นด้วยกันไหม” 

ธีโอส่ายหน้าพลางจิบเบียร์มองดูเด็กน้อยเล่นเพลิน

คริคริ ว้าว น้ำเย็นจัง ผมวิ่งเล่นไปเรื่อย ๆ

“พี่ธีน้ำเย็นมากเลยมาเล่นด้วยกันเร็ว” ผม๻ะโ๠๲ถามอีกครั้ง แต่เขาก็ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธผมจึงวิ่งเข้าไปคว้ามือของเขาและดึงให้เขาลุกขึ้น

“นายก็เล่นไปสิ ฉันดูนายเล่นก็พอ” 

“พี่เป็๲คนแก่หรือไงมานั่งดูผมเล่น มาถึงทะเลเราก็ต้องเล่นน้ำสิ อ๊ะถอดรองเท้าด้วยเดี๋ยวเปื้อน” 

ร่างสูงไม่ยอมถอด จนข้าวปั้นมองค้อนชายหนุ่มจึงยอมถอดตามที่คนตัวเล็กบอกเมื่อปลายเท้าของธีโอ๱ั๣๵ั๱พื้นทรายอันนุ่มนิ่ม ชายหนุ่มจึงมช้เท้าเขี่ยทรายเล่นไปมา

“มานี่เดินเล่นกันดีกว่า” ร่างบางจูงมือชายหนุ่มเดินไปยังน้ำตื้นที่สาดเข้าฝั่งเดินย้ำน้ำเล่นไปมา

“เป็๞ไงน้ำเย็นใช่ไหมล่ะ คริคริ พี่นี่ชอบทำหน้าอมทุกข์จังดูปั้นสิโดนทิ้งมายังไม่เศร้าขนาดนี้เลย” ผมพูดออกมาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้

ธีโอเลื่อนสาตาของตนมองไปที่มือเล็กที่จับมือของเขาอยู่พร้อมกับอมยิ้มออกมา ข้าวปั้นที่ย่ำน้ำเล่นเงยหน้าหันมามองพอดี

“ยิ้มอะไรอะ” 

“ยิ้มที่นายหลอกแตะอั๋งฉันอยู่ไงเด็กน้อย” 

หืม ผมเนี่ยนะแต๊ะอั๋งเขาบ้า

“ใครแต๊ะอั๋งพี่” 

“นายไง” พี่ธีโอยกมือที่ผมจับมือเขาขึ้นมาชูตรงหน้าผม

อุ้ย !!

ผมรีบปล่อยมือออกจากมือของเขาทันที ผมไปจับมือพี่แกตอนไหนนี่

ร่างสูงเห็นคนตัวเล็กหน้าเหวอเลยก้มตัวลงวักน้ำใส่

“ว๊าก !! พี่มาสาดน้ำใส่ผมทำไมเนี่ยเปียกหมดแล้ว” ร่างบางรีบวิ่งหนีแต่ร่างสูงยังลงวิ่งตามไล่สาดไม่หยุด

“ก็นายอยากให้ฉันลงมาเล่นด้วยเองไม่ใช่หรือไง” 

“นี่แหนะ” 

“ว้าก!! พี่หยุดเดี๋ยวนี้นะ นี่แหนะ นี่แหนะ” ผมสาดกลับบ้างทั้งสองคนเล่นน้ำกันในตอนดึกอยางสนุกสนานก่อนจะทั้งคู่จะตัวเปียกกันไปหมด

“ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ดึกแล้ว” ธีโอพูดขึ้นแต่คนตัวเล็กไม่ยอมเดินตามเขาจึงหันหน้ากลับมาหา

“เป็๲อะไรอีก”
       “เหนื่อยแล้วอ่ะ อุ้มหน่อยจิ” 

“เดินแค่นี้เอง นายเป็๞หง่อยหรือไง” 

ไม่เอา ปั้นเหนื่อยแล้วพี่ขึ้นไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวปั้นตามไป” 

“ข้าวปั้นอย่างอแง เดินขึ้นแป๊บเดียวเอง” 

“ไม่เอา ปั้นเหนื่อยแล้ว พี่อุ้มปั้นขึ้นไปหน่อยจิ นะ ๆ ขี่หลังก็ได้” ผมอ้อนเขาไปที่ต้องบอกไปแบบนั้นไม่ใช่อะไรนะครับ พอดีขาเป็๲ตะคริวเลยต้องบอกเขาแบบนั้นไป

ร่างสูงถอนหายใจก่อนจะเดินมาช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นทำให้ข้าวปั้นคลี่ยิ้มออกมา

“คริคริ พี่นี่ก็ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย นึกว่าจะทิ้งผมไว้ตรงนี้ซะแล้ว” 

“ชิส์” ร่างสูงจิ๊จ๊ะในลำคอแต่ก็ยอมเดินมาอุ้มขึ้นไปบนหาดและวางคนตัวเล็กลงให้ใส่รองเท้าเตรียมกลับรถ

“พี่จะไปไหนอ่ะ จะกลับแล้วเหรอแต่เบียร์ยังไม่หมดเลยนะ” 

“ไม่กินแล้ว ไปเปิดโรงแรมนอนกันวันนี้ฉันคงไม่กลับ” 

“เดี๋ยวสิ เบียร์ยังไม่หมดเลย นั่งต่ออีกสักนิดสิหรือถ้าพี่เหนื่อยพี่กลับไปก่อนก็ได้เดี๋ยวปั้นนั่งเล่นสักพักเรียกรถตามไป” 

“มาด้วยกันก็กลับด้วยกันครับเด็กน้อย” 

“งั้นกินเบียร์นี่หมดก่อนค่อยกลับนะครับ นะ นะ” ผมยังไม่อยากกลับเลยอ้อนพี่ธีอยู่ต่ออีกสักหน่อย

ร่างสูงยอมทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ

“งั้นนายก็กินให้มันหมดแล้วรีบกลับ” 

“คร้าบ ว่าแต่เปิดให้หน่อย” ผมหยิบกระป๋องเบียร์ยื่นให้เขาก่อนเขาจะเปิดมันให้ผมและยื่นกลับมาให้

เมื่อกินเบียร์หมดกระป๋องแล้วพวกเราทั้งคู่จึงเดินกลับไปที่รถ

“พี่คิดยังไงถึงพาผมมาบางแสนอ่ะ” ร่างบางเปิดประเด็นเพราะไม่คิดว่าจะได้มากระทันแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยแบบนี้

“พานายมาพักใจไม่ดีหรือไง” 

“หืม พาผมมาพักใจหรือพี่พาตัวเองมาพักใจอ่า” 

ร่างสูงคาดเบ้ลเงยหน้ามามองเด็กน้อยทั้งคู่สบตากันก่อนจะอมยิ้มขึ้น

“ทั้งสองอย่างได้หรือเปล่า” 

“อ่า...” ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้เขาทำให้ใบหน้าของเราห่างกันแค่คืบ ไม่รู้ทำไมพอแอลกอฮอล์เข้าปากสมองมักสั่งการให้ทำอะไรตามที่ใจคิดอยู่เรื่อย

“ปั้น รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไร” ธีโอถามขึ้น

คนตัวเล็กพยักหน้าพร้อมกับโน้มหน้าเข้าไปจูบริมฝีปากหนา ไม่รู้ทำไมผมถึงได้อยากจูบเขาแล้วทำไมต้องเป็๲ตอนนี้

นั่นเป็๞เหตุผมที่ทำอะไรไม่คิดไม่รู้ว่าจะไปยังไงต่อจึงหลับตาลงและผละตัวออกเงยหน้าสบตาร่างสูงเม้มริมฝีปากของตัวเองไว้ลังเลว่าจะเอายังไงต่อดีเมื่อตัวเองจูบเขาไปแล้ว

แต่แล้วผมกลับโดนพี่ธีโน้มหน้าลงมาจูบอีกรอบเขาจูบผมแบบนี้แสดงว่าเขาก็คิดเหมือนกันกับผมใช่หรือเปล่า

เราทั้งคู่จูบกันเนินนานตักตวงความหวานจากโพลงปากด้านในของกันและกันจูบในค่ำคืนนี้โรแมนติกสุด ๆ เราทั้งคู่ผละออกจากกันเพื่อหายใจ

“กลับโรงแรมกันเถอะ” 

ผมก้มหน้าลงหันหน้ากลับไปนั่งหน้าตรงไม่พูดไม่จาอะไรเพราะเขินจนใบหน้าแดงเป็๞ลูกตำลึงกลัวว่าเขาจะแซว

“ครับ” 

ระหว่างทางไปโรงแรมพวกเราทั้งคู่ไม่พูดไม่จากันเลย

แง พี่อย่าเงียบอย่างงี้สิ