ตำหนักนภาสถิตตั้งอยู่เหนือยอดเขาเมฆาคราม
กล่าวกันว่า หากผู้ใดสามารถฝ่าชั้นเมฆเก้าชั้นข้ามสะพานสายรุ้งเจ็ดสาย และทนแรงกดดันของปราณฟ้าครามได้โดยไม่ล้มลงเสียก่อนผู้นั้นจึงจะมีวาสนาได้เห็นตำหนักสูงส่งแห่งนี้ด้วยตาตนเอง
เมฆขาวปกคลุมรอบตำหนักตลอดปีพื้นหินหยกทอดยาวไปตามแนวสันเขา สะพานโค้งสีเงินเชื่อมระหว่างหอตำรา หอเวทและเรือนฝึกปราณแสงแดดยามเช้าตกกระทบหลังคากระเบื้องหยกจนเกิดประกายบางเบาราวผิวน้ำต้องลม ที่แห่งนี้เงียบ สงบและสูงส่งเกินเอื้อม เช่นเดียวกับผู้คนที่อาศัยอยู่ภายใน ตำหนักนภาสถิตมิใช่เพียงที่พำนักของเหล่าเซียนผู้บำเพ็ญตนชั้นสูงหากยังเป็หนึ่งในตำหนักใหญ่แห่งสภาเซียน ผู้มีหน้าที่ตรวจตราความสงบของทั้งสามแดน
แดนเซียน แดนมนุษย์ และแดนปีศาจ
สามแดนดำรงอยู่ต่างที่ ต่างวิถี และต่างกฎเกณฑ์ แดนเซียนยึดระเบียบฟ้าแดนมนุษย์เคลื่อนตามกรรมและวาสนาส่วนแดนปีศาจดำรงอยู่ด้วยพลังดิบของความปรารถนาและการ่ชิง หากแดนใดแดนหนึ่งเสียสมดุลย่อมกระทบถึงอีกสองแดนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ สภาเซียนจึงถือกำเนิดขึ้นเพื่อมิให้ฟ้า ดิน และเงามืดกลืนกินกันเองอีกครั้ง
ในสภาเซียน มีตำหนักใหญ่ทั้งห้าที่เคยค้ำจุนสามแดนร่วมกัน
ตำหนักนภาสถิต เชี่ยวชาญปราณนภาผนึกสมดุล และม่านเมฆาคราม มีหน้าที่รับฎีกาจากสามแดน ตรวจตราความผิดปกติและตัดสินเื่ใหญ่ที่อาจสั่นคลอนความสงบ
ตำหนักพฤกษาหวนชีพ ดูแลเส้นชีพจรฟ้าดินรักษาป่าศักดิ์สิทธิ์ สมุนไพรเซียน และพลังแห่งการฟื้นคืน
ตำหนักเพลิงสุริยัน เชี่ยวชาญเพลิงชำระเป็ด่านหน้าปราบปีศาจร้ายและสิ่งอัปมงคลที่เล็ดลอดจากแดนปีศาจ
ตำหนักวารีา เป็ที่รวมของผู้เยียวยาผู้บันทึกชะตา และผู้เฝ้ามองความทรงจำเก่าแก่ของสามแดน
และสุดท้าย…
ตำหนักจันทราอัสดง ตำหนักผู้ถือครองพลังรัตติกาลและดาราเคยเป็หนึ่งในตำหนักที่รุ่งเรืองที่สุดในสภาเซียน
ทว่าหลังเหตุการณ์ คืนดาราดับ เมื่อหลายร้อยปีก่อนชื่อของตำหนักนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากบันทึกของสภาเหลือไว้เพียงคำเล่าลือคลุมเครือ คัมภีร์ต้องห้ามไม่กี่เล่มและผนึกเก่าแก่บางชิ้นที่ถูกเก็บไว้ในหอหยกโบราณ
ผู้คนส่วนใหญ่ไม่กล่าวถึงตำหนักจันทราอัสดงอีก
บ้างว่าเพราะหวาดกลัวพลังรัตติกาล
บ้างว่าเพราะละอายต่อความจริงที่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึง
กาลเวลาทำให้ชื่อของตำหนักจันทราอัสดงกลายเป็เพียงเงาจาง ๆในประวัติศาสตร์
เมื่อไม่มีผู้ใดกล่าวถึง
ผู้คนจึงค่อย ๆ เชื่อว่า รัตติกาลได้สูญสิ้นไปแล้ว
แต่ความจริงบางอย่าง ยิ่งถูกฝังไว้ลึกเท่าใด
วันที่มันตื่นขึ้นมาอีกครั้งย่อมสั่นคลอนผู้คนมากเท่านั้น.