ปลายยามเว่ยชุนซางหลิงพึ่งล้มตัวนอนกลางวันหูกลับได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากอีกฝากของประตู นางลืมตาขึ้น ในใจสงสัยปกติไม่เคยมีใครเดินเฉียดกายเข้ามาในเรืองของนางนานแล้ว เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมเสียงดังตามมา
“ฮูหยิน ท่านยังนอนอยู่รึเ้าคะ” เสียงดังกังวานจากปลายเตียง ปากเรียกฮูหยินแต่น้ำเสียงกลับไม่มีความเคารพ ให้เกียรติ ชุนซางหลินลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก นางไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะยันตัวลุกขึ้น นางนอนนิ่งลืมตาคู่งามแต่ไร้แววมองคนทั้งสี่ที่เข้ามาใหม่ “ฮูหยินอย่าว่าบ่าวเลยนะเ้าคะ ที่มาวันนี้ก็มาเพราะได้รับคำสั่งเ้าค่ะ”ฟางฮวี้ สาวใช้รุ่นใหญ่ข้างกายมู่ทรงฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว นางสั่งกายสาวใช้ด้านหลังให้เข้ามาในห้อง “ช่วยฮูหยินเก็บของ”
ชุนซางหลินเหม่อมอง สีหน้างุนงงเล็กน้อย เก็บของหรือเก็บไปไหน นางคิดในใจกลับไปกลับมา ฟางอวี้เห็นนางดวงตากรอกไปมาสีหน้างุนงงยิ่ง ในใจคิดสงสารจึงบอกนางว่า “ด้วยฮูหยินป่วยไข้ ไม่สบาย ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นทานอยู่ในจวนก็พักผ่อนได้ไม่ดี เนื่องจากภายในจวนวุ่นวาน ท่านผู้เฒ่าจึงอนุญาตให้ท่าน ย้ายไปรักษาตัวที่บ้านบรรพบุรุษเ้าค่ะ”หลังพูดจบนางสาละวนกลับการสั่งสาวใช้ให้เก็บข้าวของ
“ใช่แล้ว พี่หญิงก็เดินทางกลับไปพักผ่อนที่บ้านบรรพบุรุษดีๆเถอะ”ชุนซางหลินเหมองหน้าคนมาใหม่ หลังจากนางแต่งเข้ามาในจวนหนึ่งเดือนกว่ามานี้ชุนซางหลินพึ่งเห็นหน้านางครั้งแรก อนุที่แต่งเข้ามาใหม่ท่านนี้งามเปรียบดังนางฟ้า ใบหน้าเล็กขาวเนียน รอยยิ้มที่ประดับดวงหน้างามจนคนมองไม่อาจละสายตา เวลานั้นชุนซางหลินจึงเข้าใจแล้วว่าหนึ่งคำมั่นที่จากปากบุรุษที่หลายคนว่ามีค่าดังทองคำนั้น แม้แต่ด่านสาวงามอย่างนี้ไม่ว่าใครก็ข้ามไม่ได้
มู่ถงเซียงเห็นชุนซางหลินนอนนิ่งไม่เอ่ยคำ นางยิ้มเต็มหน้าแววตาพอใจอย่างยิ่ง “เื่นี้ท่านแม่เขียนจดหมายแจ้งท่านพี่แล้ว” ชุนซางหลินนอนนิ่งในใจกลับเต็มไปด้วยถ้อยคำ ที่นางไม่อาจเอ่ยออกมาได้ อ่อ เื่ที่ให้ข้าย้ายไปรักษาตัวที่บ้านบรรพบุรุษเขาก็ยังเห็นชอบ โดยไม่บอกกล่าวนางแม้เพียงครึ่งคำ ชุนซางหลินเหม่อมองด้วยสายตาสิ้นหวัง นางรู้ร่างกายนางตอนนี้อย่าว่าให้ไปถึงเจียงเหมิน บ้านบรรพบุรุษเลย นางเดินทางถึงหน้าประตูเมืองหลวงได้หรือไม่แม้แต่ฟ้ายังไม่มั่นใจ นางหลับตาลงรอการจัดการตามใจของมู่ทรงฮูหยินผู้เฒ่า เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู 'ใช้ชีวิตอยู่ต่อให้ดี ทางเดินในวันข้างหน้า ให้เ้าเลือกเอก ชีวิตจะดีหรือเลวขึ้นอยู่กับทางที่เ้าเลือก'
ใช่ว่านางไม่อยากเลือก ชีวิตของนางั้แ่ท่านแม่จากไปตอนนางอายุเพียงสี่ขวบ ท่านพ่อแต่งงานใหม่ ชีวิตนางอยู่โดยการดูสีหน้าคนอื่น อายุสิบสามนางถูกแม่เลี้ยงวางแผนการให้นางถูกแต่งออกไป เพื่อไม่ให้นางอยู่ขวางหูขวางตา ครั้งนั้นนางเลือกไม่ได้ แต่งเข้ามาเป็ภรรยาเอก แต่อำนาจในมือไม่มี แม้แต่บ้านเดิมยังไม่สนับสนุนนาง ใช้ชีวิตภายในจวนอย่างยากลำบาก ยิ่งหนึ่งเดือนกว่ามานี้นางล้มป่วยที่จวนใช่ว่าจะขาดแคล้นเงินทอง แต่ถึงตอนนี้หน้าท่านหมอสักครึ่งคนนางยังไม่เห็น เวลานี้กลับถูกขับไล่ออกจากจวน แล้วนางจะทำอย่างไรได้ นี้ไม่ใช้บ้านนาง อยู่บ้านคนอื่น ใช้ของคนอื่น ถึงวันหนึ่งก็ต้องคืน วันนี้นางคืนให้แล้ว นางคืนทุกอย่างให้เขา
เสียงเกือกเท้าม้าดังกึกก้องกระทบพื้นดิน บอกความเร็วของรถม้าที่กำลังเคลื่อน ชุนซางหลินเดิมก็ไม่แข็งแรง นางจะทนต่อการกระแทกของรถม้าได้อย่างไร ตอนนี้นางลุกขึ้นนั่งยังไม่มั่นคงได้เพียงประคองตัวไม่ให้ชนกับข้างผนัง นางเริ่มเหนื่อยแล้ว ตอนนี้ทางทนไม่ไหวแล้ว นางนอนนั่งอยู่อย่างนั้น ดวงตาคู่งามจ้องมองคานหลังคารถมา หูฟังเสียงเกือกม้ากระทบพื้น นางไม่รู้แล้วว่าเวลาผ่านไปนานกี่ชั่วยามแล้ว นางลำลักอย่างแรง กลิ่นคาวเืคละคลุ้ง ตอนนี้นางอยากนอนเหลือเกิน นางลืมตาไม่ขึ้นแล้ว นางไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว
ชุนซานหลินลืมตาขึ้นอย่างงุนงงนางพบว่าตนเองอยู่ในห้องแคบๆ ไม่สิ! ไม่ถูกเหมือนนางจะนอนอยู่บนรถม้า รถม้าหรือ!!! นางใแทบตายแล้ว นางจะมานอนอยู่บนรถม้าได้อย่างไร ในปีสองพันยี่สิบสองจะไปมีรถม้าได้อย่างไร ไม่ ยังไม่พอ หลังจากความงุนงงผ่านไป นางได้ยินเสียงเกือกเท้าม้ากระทบพื้น นางลุกขึ้นสำรวจรอบตัว จมูกได้กลิ่นคาวเืลอยมาตามลม กองเืกองโตอยู่ข้างตัว พอดันตัวลุกขึ้นกลับพบว่าตัวเองไม่มีเรี่ยวแรง แถมท้องตอนนี้ก็กำลังร้องประท้วง รอบข้างไม่มีอะไรที่สามารถหยิบขึ้นมาประทังชีวิตได้เลย
ชุนซางหลินนั่งบนรถม้า โดยเคี้ยวกล่ำมาสองชั่วยามในที่สุดรถม้าคันนี้ก็หยุดลง
เสียงทุ้มต่ำด้านนอกดังขึ้นพร้อมประตูรถม้าที่เปิดออก “ลงมาได้แล้วขอรับ ฮูหยิน วันนี้ข้ายังต้องวนรถม้ากลับเมืองหลวง”
ข้างนอกมืดสนิทชุนซางหลินกึ่งเดินกึ่งคลานลงจากรถม้าตามคำเร่งเร้าของคนขับ “รบกวนวางของลงข้างหน้านี้ด้วย” หลังจากเปล่งเสียงออกไปชุนซางหลินแผ่นหลังด้านชา นี้ไม่ใช้เสียงนาง ตอนนี้ลุกขึ้นชุดผ้าทอลายอย่างดีนี้ นางพึ่งเคยเห็นของจริงเป็ครั้งแรก เหมือนมีเสียงดังออกมาจากหัว ตีกันวุ่นวาย นี้คือยุคโบราณ นางใช้ความคิด คิดถึงหลักเหตุผล นางจะมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร ความทรงจำสุดท้ายคือนางปิดร้านอาหาร กลับบ้านแล้วเข้านอน ไม่! ตอนนี้นางกำลังฝันอยู่ นางกระทืบเท้าตัวเอง เจ็บ!!
หลังจากนางใช้เวลาจัดการกับความคิดตัวเอง นางยืนอยูู่ตรงนี้มาหนึ่งก้านธูป มองไปด้านหน้ามีจวนขนาดกลางสองชั้นหนึ่งหลัง ด้านข้างเป็ถนน มองลงไปสุดสายตาเป็แอ่งน้ำขนาดใหญ่ อีกด้านเป็ที่หน้าขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กประมาณสี่สิบหมู่
“ชุนฮูหยิน ท่านมาถึงแล้วหรือเ้าคะ” เสียงหยฺงสูงวัย ดังมาจากด้านหลัง “บ่าวออกไปรอฮูหยินหน้าทางเข้าแต่ยังไม่เห็นใคร จึงเดินกลับมา มิทราบฮูหยินมาถึงแล้ว”
ชุนซางหลินมองหญิงวัยกลายคนร่างกายอวบอ้วนเหมือนเฒ่าแก่เนี้ยขายหมูในปัจจุบัน หน้าตาแบบคนเอื้ออารี “ท่านคือใครหรือ”
ทรงฉือยืนเหม่อมอง หญิงสาวตรงหน้างามอยาดฟ้ามาดิน นางใช้ชีวิตอยู่มาจนอายุปูนนี้ นี้เป็ครั้งแรกที่นางฟ้าบนดินมายืนตรงหน้านางตัวเป็ๆ ดวงหน้าเล็ก ดวงตาคู่โตทรงเสน่ห์ยืนจ้องหน้านางแววตาตั้งคำถาม
เห็นหญิงมาใหม่ยืนนิ่งนางจึงถามอีกครั้ง “ท่านคือ”
ทรงฉือได้สตินางลนลานตอบ “บ่าวทรงฉือ เป็คนดูแลที่ดินบ้านสกุลซ่งเ้าค่ะ ฮูหยินเดินทางเหน็ดเหนื่อยเชิญเข้าไปพักในเรือนก่อนเ้าค่ะ”
ชุนซางหลินมองนางครู่หนึ่ง คิดว่าไม่เหมือนคนมาหลอกลวงนาง นางหันไปมองสัมภาระข้างกาย เห้อ! สมัยโบราณไม่ได้มีบ่าวชาย สาวใช้ เรือนละร้อยคนหรอกหรือ ทำไมไม่เรียกสักคนมายกของช่วยนาง นางหันหน้ามองป้าทรงฉือ “รบกวนท่านช่วยเรียกคนมายกของหน่อยได้หรือไม่”
“ที่บ้านบรรพบุรุษไม่มีบ่าวเลยเ้าค่ะ นี้บ่าวมารับฮูหยินแล้วจะตรงกลับไร่ชาเลยเ้าค่ะ” ทรงฉือเดินไปข้างหน้านาง ก้มลงยกหีบที่คิดว่าหนักสุดเข้าบ้านบรรพบุรุษ
ชุนซางหลินจึงยกหีบอีกใบตามนางเข้าไปในบ้าน
บ้านบรรพบุรุษหลังนี้ ชุนซางหลินเดินผ่านประตูหน้าบ้านข้างหน้าเป็ลานบ้านขนาดใหญ่ ตรงเข้าไปเป็เรือนหลักด้านข้างเป็เรือนตะวันออกและเรือนตะวันตกที่ปิดสนิท นางเดินตามทรงฉือมาถึงเรือนด้านหลัง ข้างในเป็ห้องนอนใหญ่ ด้านข้างซ้ายขวามีห้องพักแขก เรือนหลังนี้ถือว่ากว้างมากสำหรับนางที่เป็คนปัจจุบัน
“ฮูหยิน เชิญพักผ่อนตามสบายเ้าค่ะ บ่าวขอตัวก่อนนะเ้าคะ”ทรงฉือพูดจบนางจึงถอยออกไป
ชุนซางหลิน เดินสำรวจห้องหลัก เรือนโบราณแบบนี้นางเคยเห็นของจริงเป็ครั้งแรก สมัยก่อนนางไม่มีเวลาว่างไปท่องเที่ยว อย่าว่าแต่เรือนแบบนี้ที่ต้องเดินทางไปต่างเมืองถึงจะได้เห็นของจริง ชาติก่อนของนางยุ่งวุ่นวายกับการเรียน เรียนจบต้องทำงานหาเงิน ได้! ์ให้โอกาสนางชาติที่สอง เพื่อที่จะให้นางได้ใช้ชีวิต
395
