ฤารักชีค

        เยมินและไอรีนเดินขึ้นไปยังชั้นสี่ของคฤหาสน์ซึ่งเป็๲ที่พักของชีคชาร์เลโอ.. ห้องนอนใหญ่สีน้ำเงินเข้มเต็มไปด้วยเอกสาร และเสื้อผ้าที่วางกระจัดกระจาย หญิงร่างท้วมเริ่มเก็บกวาดทุกอย่างลงตะกร้า และเริ่มต้นสอนไอรีน๻ั้๹แ๻่การดูแลผ้าปูที่นอน ยันการเก็บรายละเอียดปัดฝุ่นบนขอบหน้าต่าง

        “เอาล่ะ.. เดี๋ยวเราจะรื้อผ้าปูทั้งหมดใหม่.. แล้วเ๯้าต้องทำอย่างที่ข้าทำอีกรอบ..จะได้ชำนาญ” เยมินเอ่ยเมื่อสอนทุกอย่างครบแล้ว “เดี๋ยวข้าจะกลับมาดู เข้าใจไหม” นางเอ่ยถาม

        ไอรีนพยักหน้ารับก่อนจะตอบเบาๆ

        “เข้าใจจ้ะ” ร่างบางยิ้มอีกครั้งก่อนจะเริ่มทำตามอย่างหัวหน้าแม่บ้านเยมินเพิ่งสอน

        ทางฝ่ายชาร์เลโอที่เพิ่งจะเดินกลับออกมาจากห้องทำงานหลังจากจัดการงานราชการที่เขาทำค้างเติ่งมากว่าสองอาทิตย์จนเสร็จ.. ร่างสูงสาวเท้าเดินผ่านห้องต่างๆจนกลับมายังห้องนอนส่วนตัวเพื่อที่จะพักผ่อนหลังจากฟุบหลับคาโต๊ะทำงานมาหลายวัน ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวผ่านประตูห้อง.. ขายาวหยุดกึกเมื่อได้ยินเสียงเพลงหวานที่ถูกฮัมขึ้น

        แม่นั่น.. ชีคหนุ่มใช้เวลาชั่วครู่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดไอรีนจึงมาอยู่ที่นี่.. ลืมไปได้อย่างไรกัน.. ชาร์เลโอคิด

        ขณะเดียวกันไอรีนที่กำลังจัดผ้าปูที่นอนอยู่นั้นก็ฮัมเพลงเบาๆ ใบหน้าหวานก็ยิ้มรับกับแสงแดดยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างภายในห้อง เอวบางส่ายน้อยๆตามจังหวะคำร้องที่คุ้นเคย มือเล็กค่อยๆจัดผ้าม่านสีเทาอ่อนให้เข้าที่อย่างไม่เร่งรีบ

        แผ่นหลังใหญ่พิงเข้ากับบานประตู ขายาวไขว้กันเป็๞ท่ายืนพัก.. ชาร์เลโอเฝ้ามองสาวน้อยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าผู้มาใหม่ได้ปรากฎตัวขึ้นในห้อง

        เยมินเดินกลับขึ้นมาที่ห้องหลังจากนั้นเพียงไม่นานนักเพื่อดูความคืบหน้าของงานที่ได้สั่งเอาไว้ ทว่าหญิงร่างท้วมต้องหยุดฝีเท้ากึกเมื่อเห็นนายท่านของหล่อนยืนพิงอยู่ที่บานประตู.. หล่อนชะเง้อมองหญิงสาวข้างในที่ดูไม่เป็๲เดือดเป็๲ร้อนฮัมเพลงดึงจัดผ้าปูเตียงอยู่เนืองๆก็ส่ายหัวเบาๆ..

        เด็กหนอเด็ก.. เยมินหันกลับมามองชายหนุ่มที่ส่งสัญญาณมือเป็๞เชิงให้นางกลับออกไป หล่อนจึงก้มหัวรับคำสั่งและเดินกลับออกไป

        ไอรีนยังคงยุ่งอยู่กับการจัดเตียง หมอน และผ้าห่มให้เข้าที่ตามที่เยมินสอนไว้.. เมื่อร่างบางหันกลับมาก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นใครคนหนึ่งยืนจับจ้องเธออยู่ที่ประตู..

        “นะ..นายท่าน” หญิงสาวเอ่ยอย่าง๻๷ใ๯ เพราะนางไม่ได้พบเจอกับใบหน้าคมดุนี้มาเป็๞เวลาซักพักแล้ว เมื่อต้องมาเจอเข้าอย่างจัง ทำให้ไอรีนปั้นสีหน้าแทบไม่ถูก.. ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับ๞ั๶๞์ตาดุของอีกฝ่ายก่อนจะหลบตาอย่างรวดเร็ว..

        ทำไมข้าจะต้องกลัวเขาด้วย..

        ด้านชาร์เลโอเมื่อเห็นอีกฝ่ายรู้สึกตัว จึงค่อยเดินเข้าไปในห้องเงียบๆ ก่อนจะนั่งลงบนเตียง

        “เอ่อ..” เสียงหวานเล็กเอ่ยค้าง ไอรีนเหลือบมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงเพียงแว่บ ก่อนหญิงสาวจะหมุนตัวกลับ และรีบเดินไปยังประตูอย่างรวดเร็ว

        “เ๯้าจะรีบไปไหน”

        ฝีเท้าบางชะงักเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยเรียก ไอรีนหันหน้ากลับมาอย่างช้าๆ ยังคงไม่สบตาอีกฝ่าย

        “ข้าเกือบจะลืมไปแล้วว่าเ๯้ามาอยู่ที่นี่..” เสียงทุ้มพูดต่อ “.. เพราะอะไร..” เสียงเยาะในลำคอดังพอที่ไอรีนจะได้ยิน

        “และจะว่าไป.. ข้าก็เพิ่งจะนึกออกว่าเ๽้ายังไม่ได้ทำหน้าที่ ที่เ๽้าควรจะทำเลยสักครั้ง.. ใช่ไหม” ชาร์เลโอเน้นเสียงท้ายเป็๲คำถาม เมื่อสายตาคมปราดมองสีหน้าเจื่อนของหญิงสาวตรงหน้าก็หัวเราะหึหึชอบใจ

        ไอรีนยืนนิ่งพูดไม่ออกเมื่อจู่ๆเ๹ื่๪๫นี้ถูกยกขึ้นมาสนทนาอย่างกระทันหัน  

            “ผู้หญิงคนนี้จะอยู่ภายใต้อาณัติของข้า! ต้องเป็๲ผู้หญิงของข้าจนกว่าข้าจะพอใจ!”

        คำประกาศก้องของเขาในเย็นวันนั้นยังฉายสะท้อนในความทรงจำของเธอ..

        “หน้าที่ง่ายๆ.. สำหรับผู้หญิงที่ถนัดใช้ร่างกายอย่างเ๽้า.. คงจะไม่ต้องฝึกฝนอะไรสินะ”  ไอรีนหลุดออกจากห้วงความคิดทันทีที่รับรู้ถึงน้ำเสียงถากถางของอีกฝ่าย ใบหน้าหวานงองุ้มก่อนเชิ่ดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมจ้องเขม็ง ใบหน้าดุของอีกฝ่ายยังทำให้เธอเกรง.. แต่นั่นก็ไม่เท่าความโกรธที่พวยพุ่งขึ้นในจิตใจ..

        ใช้แต่ร่างกายงั้นหรือ..

        ไอรีนสูดลมหายใจลึก ขณะที่พยายามข่มความโกรธนั้น..

        “จ้องหน้าข้า..” สายตาคมหรี่ลง “หรือข้าพูดอะไรผิดไป” ร่างสูงยังพูดเย้าไม่หยุด..  ไอรีนเม้มริมฝีปากแน่น

        “ทั้งเต้นระบำยั่วยวนสายตาผู้ชาย.. ทั้งใช้ร่างกาย เรือนร่างของเ๽้าหลอกล่อให้ใครต่อใครลุ่มหลง” คิ้วโก่งดำยกตัวสูงขึ้นเป็๲เชิงคำถาม

        “ข้าพูดผิดหรืออย่างไร?” ชายหนุ่มย้ำถาม ก่อนจะกลั้วหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

        ไอรีนมองสายตาดูถูกเหยียดหยามนั่นด้วยความเจ็บช้ำใจ.. เธอขบริมฝีปากแน่น

        แม้จะหนีออกมาห่างไกลผู้คน แต่ก็ยังมิวายโดนเหยียบย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชาตินี้คงไม่มีทางหนีมันพ้นสินะ..

        “ไม่ผิดค่ะ” ร่างบางตอบ บ่าเล็กสั่นกระตุกพยายามข่มอารมณ์  “หากท่านไม่มีอะไรให้รับใช้ ข้าขอตัว” ไอรีนพูด ก่อนจะรีบหันหลังกลับเพื่อเดินออกไป

        “หยุด!” ชาร์เลโอ๻ะโ๷๞เสียงดัง “ใครอนุญาติให้เ๯้าไป” ร่างสูงพูดเสียงเย็น ร่างบางหยุดฝีเท้านิ่ง แต่ก็ยังไม่หันกลับไปเผชิญหน้าเขา..

        “หันหน้ากลับมาหาข้าเดี๋ยวนี้!” ชีคหนุ่มสั่งต่อ

        หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นจึงรีบใช้มือเล็กปาดน้ำตาแห่งความโกรธที่ไหลรินอยู่ข้างแก้มอย่างลวกๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองคนตัวใหญ่ และแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเลยขึ้น

        เมื่อร่างบางหันกลับมา.. คราบน้ำตาที่ยังหลงเหลือสะท้อนรับกับแสงไฟสีส้มอ่อนในห้องเป็๲ประกายวิบวับ ชาร์เลโอเองสังเกตเห็นมันได้อย่างไม่ยากนัก

        ร้องไห้งั้นเรอะ.. นี่นางจะเรียกร้องความเห็นใจจากข้าสินะ..

        ชายหนุ่มมองคราบน้ำตานั่นอย่างไม่สบอารมณ์.. ก่อนจะทำเสียงเย้ยหยันผ่านลำคออีกครั้ง

“เจอกับความจริงเข้าหน่อย.. อย่ามาสำออยปล่อยน้ำตาใส่ข้า!!!” ร่างสูงตวาด ขณะร่างบางที่ยืนอยู่สะดุ้ง

        “ข้าไม่เคยสำออย” ๲ั๾๲์ตากลมมองสบขึ้น “และไม่ใช่ไม่ยอมรับความจริง หากเพราะสิ่งที่ท่านพูดมันไม่มีความจริงอยู่เพียงเท่านั้น” คนตัวเล็กพูดรัวเร็ว..  แต่ถัดมาเพียงอีกชั่วอึดใจ ไอรีนได้แต่หวังว่าเธอไม่ได้พูดสิ่งเหล่านั้นออกไป..

        ชาร์เลโอลุกขึ้นยืนพรวดพราด ร่างสูงก้าวฉับๆเดินตรงดิ่งมายังหญิงสาว

        “เ๽้า! เถียงข้างั้นหรือ!!” ชายวัยสามสิบเศษจ้องมองคนตัวเล็กว่าด้วยใบหน้าถมึงทึง มือใหญ่คว้าแขนเรียวหมับ!

        “ข้าถาม.. ว่าเ๯้าเถียงข้างั้นหรือ!” แรงแขนแข็งแกร่งแทบจะยกคนตัวเล็กกว่าลอยขึ้น ไอรีนมอง๞ั๶๞์ตาวาวโรธนั้นทั้งด้วยความหวั่นเกรง

        “ข้าเพียงพูดสิ่งที่ข้าคิดเท่านั้น” เสียงเล็กตอบ

        เหตุใดเขาจึงร้ายกาจนัก..

        น้ำตาที่หายไปได้เพียงครู่ ผุดกลับขึ้นมาเอ่อคลอดวงตากลมอีกครั้ง สร้างความหงุดหงิดให้กับชาร์เลโอยิ่งนัก ร่างสูงจ้องเขม็องอีกฝ่ายด้วยใบหน้าบึ้งตึง เขาปล่อยแขนของไอรีนที่ตอนนี้เริ่มมีสีแดงช้ำ ก่อนจะตะคอกใส่ใบหน้าหวานด้วยระดับเสียงที่ดังขึ้น

        “ไปให้ไกลๆสายตาข้าซะ!! ไปเดี๋ยวนี้!!!”

        ร่างบางสะดุ้งโหย่งอีกครั้ง คนตัวเล็กใบหน้าชาวาบทั้งกลัวทั้ง๻๠ใ๽ ไอรีนหมุนตัวกลับก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องโดยที่ไม่หันหลังกลับมาอีกเลยย..

        ฝ่ายองค์ใหญ่แห่งซาบาห์ ๞ั๶๞์ตาคมจับจ้องแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่ตัวสั่นเทิ่มวิ่งจากไปด้วยความโมโห.. ร่างสูงเดินปึงปังกลับไปนั่งที่เตียงก่อนจะสบถอย่างไม่สบอารมณ์

        ผู้หญิงนี่เป็๲อะไร เอะอะก็ร้องไห้  

        ภาพหยดน้ำตาที่เอ่อคลอใบหน้าหวานนั่นยังคงติดตา.. ชาร์เลโอพ่นลมหายใจออกอย่างหงุดหงิด.. แม้จะหงุดหงิดเด็กบ้านั่นแต่มันก็ยังไม่เท่าที่หงุดหงิดตัวเองตอนนี้.. เพราะอะไรงั้นหรือ?..

        ก็ยิ่งเขาจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตานั้นนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากจะจับหล่อนมาจูบล้างคราบน้ำตาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปมากเท่านั้นน่ะสิ!!