เหยาหย่วนวางโทรศัพท์มือถือตรงหน้าของสุนัขตำรวจแล้วค่อยๆ เลื่อนดูแอปรีวิวร้านอาหาร สุดท้ายก็พบว่าใกล้ๆ สอบสวนกลางมีร้านอาหารชื่อว่า ‘ร้านอาหารน้องหมา’ เขากลัวว่าสุนัขตำรวจจะนึกถึงเื่น่าอับอายเมื่อวาน จึงรีบเลื่อนหน้าอื่น ไม่คิดเลยว่าสุนัขตำรวจจะแสดงท่าทีว่าอยากกินกระดูกหมูร้านนี้
“ถ้างั้นเดี๋ยวผมไปซื้อให้เองดีไหมครับ คุณไม่ต้องไปหรอก” เหยาหย่วนเดาว่าอีกฝ่ายไม่ชอบพวกป้ายชื่อร้านแนวๆ ‘รักหมา’ เอย ‘รักสัตว์เลี้ยง’ เอย ดังนั้นเขาจึงอาสาออกไปซื้อข้าวเย็นเอง
ร้านนั้นอยู่ไม่ไกลจากสอบสวนกลางเท่าไร แต่ทำเลไม่ค่อยดีนัก ตั้งอยู่ในถนนเส้นเล็กย่านที่อยู่อาศัย เหยาหย่วนสั่งชุด A ที่หน้าเคาน์เตอร์ พนักงานคนนั้นยื่นหน้าออกมาดูนอกเคาน์เตอร์ ทันใดนั้นก็ถามทันที “คุณทานเองหรือครับ”
สมองของเหยาหย่วนเต็มไปด้วยเื่คดีและโค้ดคอมพิวเตอร์ จึงไม่ค่อยได้ยินคำถามของพนักงานนัก จึงไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับพูดต่อไปเลยว่า “รบกวนใส่กล่องกลับบ้านนะครับ ขอบคุณครับ”
พนักงานรับคำแล้วกดลงไปยังตัวเลือก ‘กลับบ้าน’ ในเครื่องสั่งอาหาร จากนั้นยิ้มให้อย่างมีไมตรีจิตแล้วถามว่า “ผมเห็นคุณลูกค้าสั่งชุด A โดยไม่ได้มองเมนูเลย คงเคยไปสาขาอื่นของร้านเราใช่ไหมครับ ไม่ทราบว่าคุณทำบัตรสมาชิกหรือยังครับ ไม่เสียค่าใช้จ่ายนะครับ และไม่ต้องเติมเงินเข้าด้วย แค่ใช้ชื่อและเบอร์โทรศัพท์เพื่อลงทะเบียน คุณจะได้รับส่วนลดและสะสมแต้มได้ด้วยนะครับ”
แม้เหยาหย่วนจะทั้งจนทั้งขี้เหนียว แต่ก็ไม่เคยเชื่อเื่ดีๆ แบบนี้เลย คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขาที่เป็นักเขียนโปรแกรมระบบเครือข่ายจะไม่รู้ได้หรือ ตอนนี้ข้อมูลส่วนตัวของประชาชนถูกขายว่อนไปทั่ว ล้วนแล้วแต่ใช้กลยุทธ์แบบนี้ทั้งนั้น วันนี้ทำบัตร พรุ่งนี้ก็จะเริ่มได้รับข้อความโฆษณาเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงแล้ว
เขาคุ้นเคยกับเื่แบบนี้ดี ต้องเข้าใจว่า ที่เขาลังเลไม่ยอมคัดลอกโปรแกรมวิเคราะห์บันทึกการโทรให้สารวัตรจางเมื่อเช้านี้ เป็เพราะเขาลักลอบใช้ข้อมูลส่วนบุคคลที่บริษัทเอกชนบางส่วนรวบรวมเอาไว้
คนทุกวันนี้ต่างลงทะเบียนแอปพลิเคชันทางธุรกิจด้วยเบอร์โทรศัพท์ของตัวเอง และพวกแอปพลิเคชันเหล่านี้มักจะได้รับข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้ผ่านข้อตกลงสำหรับลูกค้าด้วยการเล่นคำน่าสับสน ซึ่งรวมไปถึงนิสัยการใช้และความชอบส่วนตัวของผู้ใช้ เหยาหย่วนเลยใช้ข้อมูลเหล่านี้ในการวิเคราะห์ผลให้สมบูรณ์มากขึ้น
การที่บริษัทการค้าเก็บรวบรวมข้อมูลเหล่านี้ หากมองทางด้านกฎหมายก็เข้าข่ายสีเทา ส่วนวิธีการที่เหยาหย่วนใช้หาข้อมูลเหล่านี้ เพราะไม่ได้กระทำผิดในการสร้างความเสียหายและปล่อยข้อมูลรั่วไหลจึงถือเป็พฤติกรรมิ่เหม่ เขามานึกเสียใจก็ตอนสารวัตรจางชื่นชม เขาแก้ไขนิสัยแบบนี้ในโรงเรียนตำรวจมาหลายปีแล้ว แต่ทำไมมันยังแสดงออกมาอยู่เรื่อยเลยล่ะ ดังนั้นแม้วันนี้จะยุ่งมาก เขาจึงไม่แม้แต่จะให้รางวัลตัวเองด้วยลูกอมสักเม็ด
“ไม่ละครับ ไม่ละ ผ่านไปสักพักคงไม่มาแล้ว ไม่รบกวนดีกว่า” เหยาหย่วนที่งดน้ำตาลปฏิเสธอย่างสุภาพ
“หา ผ่านไปสักพักก็จะไม่มาแล้วเหรอ” พนักงานชะงัก แล้วยิ้มอีกครั้ง “คุณช่วยเพื่อนเลี้ยงน้องหมาเหรอครับ จริงๆ ก็พาน้องมาเล่นได้นะครับ”
ตำรวจเหยารับกล่องอาหารที่อีกฝ่ายส่งมา ก่อนยิ้มคลุมเครือ จากนั้นพูดขอบคุณแล้วออกจากร้าน พนักงานคนนี้ช่างกระตือรือร้นจริงๆ คนที่มีสัตว์เลี้ยงจริงๆ คงจะชอบร้านนี้มากทีเดียว แต่เหยาหย่วนเป็ลูกน้องสุนัข กระเป๋าเงินของเขารับความกระตือรือร้นแบบนี้ไม่ไหว
เขากลับมาถึงสอบสวนกลาง พุ้ยข้าวกับผักของตัวเองและฟังบทวิเคราะห์กล้องวงจรปิดของสุนัขตำรวจไปพลาง
พูดตามตรง แม้ว่าจะแปลมาแล้วแต่บางครั้งการเรียงคำก็ยังเกิดข้อผิดพลาดอยู่บ้าง แต่เหยาหย่วนก็ยังชอบฟังสุนัขตำรวจ ‘พูดคุย’ แบบนี้
เป็เพราะเขาเลือกเสียงที่ตัวเองชอบเป็การส่วนตัว ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงราวกับหนุ่มหล่อมาดแมนกำลังวิเคราะห์คดีให้ฟัง ก็เป็กำลังใจในวันทำงานอันแสนยุ่ง แม้แต่อาหารจานผักก็ยังอร่อยขึ้นมาได้
กระนั้นเขาไม่ได้จมอยู่ในจินตนาการแปลกๆ แต่ตั้งใจฟังบทวิเคราะห์ที่สุนัขตำรวจพูดจนจบ จากนั้นก็ค่อยแนะนำเขาว่า “วันนี้ดึกแล้ว ถึงพวกเราจะไปกันจริงๆ ก็คงมองไม่ชัด พรุ่งนี้พวกเราไปแถวซอยนั้นแต่เช้าเพื่อระบุตำแหน่งของกล้องกัน ดีไหมครับ”
“ได้ งั้นกินข้าวเสร็จ พวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ” เสียงไพเราะของชายหนุ่มตอบกลับมา
‘โอ้โห ทำไมรู้สึกเหมือนมีหนุ่มหล่อตามกลับบ้านด้วยเลยนะ’ จู่ๆ หัวของเหยาหย่วนมีฟองอากาศสีชมพูผุดขึ้นมา จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังกัดกระดูกหมูดัง ‘กร้วมๆ’ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองผิดปกติไป รีบส่ายหน้าแล้วเปลี่ยนเื่คุยทันที “อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ ทำไมผมได้กลิ่นแล้วก็รู้สึกว่าไม่ได้อร่อยเท่าที่โรงอาหารของเราทำเลย”
ครั้งนี้สุนัขตำรวจไม่ได้แสดงสีหน้า ‘อย่างนายจะไปรู้อะไร’ อีกต่อไป แต่กลับพยักพเยิดไปทางกระดูกหมูที่ยังไม่ถูกแตะต้องหนึ่งชิ้นอย่างกับเห็นใจ
ร่างเล็กรู้สึกเหมือนกำลังแย่งอาหารจากปากเสือก็ไม่ปานยามคีบเนื้อชิ้นเล็กๆ ใส่เข้าปาก แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกตื่นตะลึงอะไรเลย
สุนัขที่ใช้ LV ก็เหมือนคนที่ใช้ LV นั่นแหละ เหมือนคำพูดในภาพยนตร์ที่ว่า ‘ไม่ซื้อก็ดี แต่ถ้าซื้อต้องแพงที่สุด’ หรือเปล่านะ เหยาหย่วนนึกลอบตำหนิอยู่ในใจ แต่คำพูดที่ออกมาจากปากกลับเป็ ‘คุณมีรสนิยมดีจังนะครับ’ จากนั้นจึงได้รับสายตาชื่นชมจากสุนัขตำรวจ
2K
